Arsacal
button
button
button


Heeft alles geen zin of leef je uit vertrouwen?

Maria, ons lijntje met de hemel - Tenhemelopneming in Heiloo

overweging_preek - gepubliceerd: zaterdag, 15 augustus 2015
Maria’s kroning in de hemel (Notre Damebasiliek, Beaune)
Maria’s kroning in de hemel (Notre Damebasiliek, Beaune)

Op zaterdag 15 augustus mocht ik het hoogfeest van Maria Ten­hemel­op­neming vieren in Heiloo in het heiligdom van O.L. Vrouw ter Nood. Bijna 800 mensen waren gekomen om de feestelijke Eucha­ris­tie­viering ter ere van Maria mee te vieren. Voor de viering werd de rozenkrans gebeden en maakten vele mensen gebruik van de gelegenheid het sacrament van boete en verzoening (de biecht) te ontvangen in één van de nieuwe biechtstoelen in de grote kapel. En na afloop van de Mis kwamen drie jonge vrouwen me vertellen dat zij op het punt staan in te treden in een religieuze gemeen­schap. Het was een mooie dag! Veel mensen bleven dan ook nog om op het terras van het Oesdom met een hapje en een drankje wat na te genieten of om het Lof bij te wonen dat 's middags om 15.00 uur werd gehouden.

Hieronder de Homilie die ik tijdens de Eucha­ris­tie­viering heb gehouden.

Homilie

Broeders en zusters,
Fijn dat u weer met velen naar Heiloo bent gekomen
om het feest van Maria's ten­hemel­op­neming te vieren.

Maria is er al...

Het gaat er vandaag om
dat Maria is voorgegaan
waar ook wij hopen te komen.
Aan het einde van ons leven,
als we moeten sterven,
hopen ook wij goed terecht te komen.
En dan is er nog de belofte
dat God aan het einde van de tijden
alles zal vernieuwen,
een nieuwe schepping tot stand zal brengen.
Maria is al zo' n nieuwe schepping,
maar ook voor ons is er de belofte
dat aan het einde der tijden
alles vernieuwd zal worden
en wij met een verheerlijkt lichaam
aan die nieuwe schepping mogen deelnemen
bij de verrijzenis van het lichaam,
waarover we het altijd hebben in de geloofsbelijdenis.
Daar zal geen pijn meer zijn,
geen verdriet,
geen gemis,
geen materialisme,
geen hebzucht,
geen jaloezie,
geen kwaad.

Een lijntje naar de hemel

Maria is ons lijntje
met de hemel en met die voltooiing aan het einde der tijden.
Daardoor wordt het voor ons een beetje concreet,
zoals de hemel ook concreter wordt en dichterbij komt
als we zelf dierbare mensen hebben moeten afstaan
en als wijzelf ouder worden.
Dat gemis van dierbaren is altijd een groot verdriet,
maar tegelijk dragen we dat verdriet met het vertrouwen
dat die dierbare mensen
hun bestemming hebben bereikt,
dat ze ons wel hebben verlaten,
maar niet vernietigd zijn.
Sommige mensen hebben dat ook even mogen ervaren:
ze kregen even een signaaltje van boven
dat hun dierbare er nog is, in dat andere leven.
Een ander zal het meer moeten doen
alleen met de kracht van simpel vertrouwen.

De hemel een cadeau

Hoe kunnen wijzelf die weg naar de hemel gaan?
Hoe kunnen wij die mooie toekomst bereiken?
Allereerst denk ik dat we ons mogen realiseren
dat niet wij, door onze inspanningen,
de hemel kunnen veroveren.
Het eeuwig leven is een cadeau,
een gave van de goede God,
die heel veel van ons houdt.
Het eerste dat we steeds mogen blijven overdenken is
dat wij Gods geliefde kinderen zijn,
dat Hij ons graag ziet en alles voor ons over heeft.

Ze maken er een potje van

Zeker, die kinderen maken er vaak een potje van
en wij kunnen dikwijls niet begrijpen
waarom God zoveel toelaat,
waarom Hij het kwaad in de wereld niet verhindert.
Maar dat is precies de fundamentele keuze
waar we allemaal voor staan:
leef je vanuit de gedachte
dat alles uiteindelijk geen zin heeft,
geen doel heeft en geen toekomst,
geloof je dat er uiteindelijk niemand is
die je bijstaat en die van je houdt,
of leef je vanuit het vertrouwen en de overgave,
vanuit de overtuiging
dat de liefde uiteindelijk alles overwint?
Daar gaat het om,
dat is bij alle vragen die in ons opkomen
uiteindelijk de grote vraag waar ieder mens voor staat.

Geestelijke strijd

Dat geeft eigenlijk al aan
dat er een geestelijke strijd is
die wij moeten strijden;
want regelmatig worden we overvallen
door bekoringen, verleidingen
en de gedachte dat er niemand is die voor ons zorgt,
niemand die ons liefheeft,
niemand die ons toekomst geeft.
Dat is een gedachte die opkomt
als we het feitelijk niet zo zien zitten: ontmoediging.
Gevoelens van ontmoediging
wijzen ons nooit een goede weg.

De weg van vertrouwen

Waar kunnen we dan wél die goede weg vernemen,
die weg van vertrouwen?
Bij Maria!
Over Maria en haar weg
kunnen we veel leren uit het evangelie van vandaag.
Maria prijst God daar in haar lofzang, het Magnificat.

Zonder kapsones

Wat daarin opvalt is
dat Maria zichzelf ziet als een 'kleine dienstmaagd',
een gewone, eenvoudige vrouw,
zonder kapsones, nederig.
Dat is, denk ik, een eerste stap
voor iedereen
die een weg van geloof en vertrouwen wil gaan.
Maak jezelf niet te belangrijk,
blaas jezelf niet op,
leef niet alsof alles op jezelf gericht moet zijn,
alsof je alleen maar rechten hebt.
Dit is een belangrijke stap
om Gods werk te kunnen zien.

Tel je zegeningen!

Het tweede wat Maria in haar lofzang doet
is het dankbaar bezingen
van alle weldaden van God de Heer.
En ook dat is voor iedere gelovige heel belangrijk.
Realiseer je wat je allemaal gekregen hebt,
wees dankbaar voor de mensen om je heen,
voor je geloof,
voor de mooie dingen die gebeurd zijn en gebeuren,
voor al Gods goede gaven:
zie ze, tel ze en dank ervoor!

Doe eens wat goeds!

En dan zien we nog een eigen­schap van Maria
in het evangelie van vandaag:
onmiddellijk nadat Maria
de bood­schap van de engel had ontvangen,
was zij op weg gegaan,
een lange, zware reis van Galilea naar Judea,
om haar nicht Elizabeth bij te staan.
Maria stond voor anderen klaar.
Haar gedachten gingen naar anderen uit.

Opnieuw is dit een belangrijk kenmerk van iedere christen:
gewoon praktisch aan anderen denken,
iets voor anderen doen.
We moeten voor anderen klaarstaan,
we mogen niet alleen voor onszelf leven,
we moeten zoeken
wat we voor anderen kunnen betekenen.
We kunnen niet allemaal evenveel,
maar we kunnen allemaal iets doen (zeker bidden).
Ons hart en onze gedachten
mogen niet om onszelf heen blijven cirkelen
- zelfs niet als we ziek zijn of het moeilijk hebben:
mens-voor-anderen-zijn maakt ons vrij,
als je een mens bent voor anderen, kun je meer aan.
Christen-zijn is liefde geven.

Ten­hemel­op­neming: ja, Maria is er al, nu wij nog!
Laten we haar volgen in haar geloof,
in haar liefde en vertrouwen,
haar die voor ons een Moeder is,
een Moeder vol genade.
Amen

Terug