Arsacal
button
button
button


Hoort het lijden erbij of ga je voor geloof als succesverhaal?

110 jaar St. Jozefkerk in Velsen Noord

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 13 september 2015
De St. Jozefkerk in Velsen Noord
De St. Jozefkerk in Velsen Noord

Op zondag 13 september werd in Velsen Noord het 110 jarig bestaan van de kerk gevierd. Voor de parochie een gelegenheid om het kerk­ge­bouw onder de aandacht te brengen, want het kerk­bestuur zou graag de nodige middelen bijeen willen brengen voor groot onderhoud aan de kerk. Het was een feestelijke dag met mooie zang van de gezamenlijke koren. Na afloop van de Mis zat de Meerpaal, het ontmoetings­cen­trum naast de kerk, bomvol met feestvierende parochianen en iederen kreeg een speciaal voor deze dag ontworpen gebakje.

Bij deze gelegenheid heb ik de volgende homilie gehouden

Homilie


Broeders en zusters,
Halverwege het evangelie
vraagt Jezus ineens aan Zijn leerlingen:
“Wie zegt gij dat ik ben?”
En wat er dan gebeurt
is eigenlijk voor ons wel herkenbaar.

Door God aangeraakt

Er zijn tijden in ons leven
waarin we de Heer heel nabij mogen weten,
dat ons geloof, het gebed, de viering van de Eucha­ris­tie
en het ontvangen van de sacramenten
ons met vreugde en dankbaarheid vervullen.
Denk maar eens terug
aan de keren in uw leven
dat U geraakt werd door Gods aanwezigheid.
Dat is natuurlijk een genade, een geschenk van God,
maar er is ook iets in ons
wat die goddelijke aanraking
mogelijk maakt:
als we aangeraakt worden
is er in ons
een open hart, verwachtingsvol en luisterend,
eenvoudig, bereid,
het hart van een kind.
Jezus zegt het niet voor niets:
“Als je niet wordt als kinderen,
kun je het rijk der hemelen niet binnen gaan”

Adieu God?

In het TV programma “Adieu God?”
worden mensen geïnterviewd
die afscheid genomen hebben van het geloof.
Vaak gaat dat gesprek ook terug
naar de kindertijd van die mensen.
Velen van hen
hebben ‘s avonds met diep geloof
voor hun bedje geknield,
waren ooit geraakt,
zijn jaren lang
met liefde en overtuiging
naar de kerk gegaan.
Wat is er gebeurd?
Waarom ging dat weg?
Daarvoor zijn vele redenen te vinden.
Bij veel mensen is het langzaam weggezakt.
Het is net als met goede vrienden of familie,
als je die jaren niet ziet,
geen contact houdt,
raak je van elkaar vervreemd.
Maar we moeten toch niet wanhopen.
Het is met de band met God
net als met zo’n oude vriend­schap.
Je hebt elkaar misschien lang niet gezien,
jaren zelfs niet aan elkaar gedacht
en toch, als je elkaar weer ontmoet,
is daar die basis van vriend­schap van vroeger.
Zo is het ook met God:
de geloofsbasis die ouders
aan hun kinderen proberen mee te geven
- met de hulp van Gods genade -
is iets waarvan je hoopt dat ze die bij zich houden,
maar in ieder geval: dat fundament is er
en eens verschijnt God hopenlijk weer in hun leven
en kan die band weer worden opgepakt.

Wat is een vriend?

Echte vrienden moeten er voor elkaar kunnen zijn
en dat geldt ook voor ons en God:
wil je met God een vriend­schap bouwen en houden,
een vriend­schap die je ervaart,
dan moet je ook voor Hem klaar staan.
Niet dat Hij je laat vallen als je dat niet doet,
maar bij jezelf
gaan het gevoel voor God
en het vertrouwen
dan weg.

Is Hij er wel voor mij?

Maar er is ook die andere kant:
is God er wel voor mij?
Er zijn veel mensen die teleurgesteld zijn,
dat komt in “Adieu God?”
nogal eens ter sprake:
lijden en verdriet, een grote tegenvaller,
een diepe teleur­stel­ling
en je denkt:
waar was God nou?
Laat Hij mij in de steek?
Bestaat Hij eigenlijk wel?
Als Hij bestaat
waarom laat Hij dat toe,
kon Hij niet verhinderen dat dit gebeurde?
Ja, dat is een moeilijk mysterie,
een echte beproeving voor veel mensen
en moeilijk te doorgronden.

Hoe kan God dit toelaten?

Als we nu weer al die vluchtelingenstromen zien,
is dat voor ons uiteindelijk onbegrijpelijk:
hoe kunnen mensen elkaar dit aandoen,
hoe kan God dit toelaten?
Één ding is duidelijk:
er is veel kwaad in de wereld
en dat kwaad is heel sterk,
een duivelse macht.

Maar God heeft zich in Jezus laten kennen
niet als iemand die het lijden wegneemt,
maar als Iemand die in het lijden
naast ons is gaan staan
en die het lijden
niet het laatste woord geeft.

Wie probeert te vertrouwen,
dat kruis opneemt,
maakt een geestelijke groei door,
door het duister heen...

Gij zijt Christus

Vandaag is dit aan de orde in het evangelie:
de leerlingen van Jezus hebben van alles meegemaakt:
ze hebben tal van wonderen gezien,
ze hebben prachtige woorden gehoord,
ze zijn Jezus gevolgd,
ze zijn zo geraakt
dat ze alles in de steek hebben gelaten
en met Hem mee zijn gegaan
en zich niet meer laten leiden
door de meningen van de mensen,
door wat men zegt en denkt,
nee, ze hebben een eigen en per­soon­lijke overtuiging:
“Gij zijt Christus”,
Gij zijt de Gezalfde van God, de Messias,
de verlosser die moet komen.

Dat hoort er niet bij!

De leerlingen mogen hier nog niet
met anderen over praten.
Waarom is dat?
Eigenlijk zijn ze daarvoor nog te zwak,
ze kunnen één ding nog niet accepteren,
één ding dat zeker ook op hun weg zal komen,
iets dat er zijn zal in het leven van iedere mens:
het lijden.
Petrus komt uit naam van de leerlingen
Jezus ernstig toespreken
als die erover begint
dat Hij veel zal moeten lijden
en pas dan zal verrijzen.
Dat mag niet, dat kan niet,
dat lijden hoort er niet bij,
vinden die apostelen
en dat vinden wij zelf eigenlijk ook.

Koopjes-deal?

Maar als het lijden er niet bij mag horen,
wordt de prediking van de apostelen
alleen maar een succes-verhaal,
van wat God allemaal voor je doet,
hoe rijk, mooi en gelukkig je wordt als je gelooft,
hoeveel voordelen het met zich mee brengt
als je een vriend van Jezus wordt.
Dan is het geen vriend­schap meer,
dan wordt het een zakelijk verhaal,
een koopjes-deal.

Maar geloven is een weg,
een traject van navolging.
Zeker, het is een weg naar een mooie bestemming,
naar verrijzenis en eeuwig leven
maar voor de weg er naar toe geldt:
“Wie mijn volgeling wil zijn,
moet zichzelf verloochenen
en zijn kruis opnemen”.

Heb je een relatie?

Zo is het leven:
die liefde,
die bereidheid om niet weg te lopen
als het moeilijker wordt,
maakt het leven mooi.
Als je getrouwd bent
is niet het mooie
dat die ander er voor je is
als alles lekker gaat en leuk is,
maar dat je een echte relatie hebt,
blijkt als er een kruis of kruisje komt
en je elkaar tot steun kunt zijn.

“Wie zegt gij dat ik ben?”
Ja, wie is Jezus, wie is God voor ons
en wat willen wij zijn voor God?
Is Hij iemand die ons cadeautjes moet geven
of is het een vriend­schap door dik en dun?
Kom je uit je bed voor Hem
al lig je best nog lekker warm
of draai je je nog maar eens om?
Praten jullie met elkaar
in voor- en tegenspoed
of is het bij tegenspoed over en uit?

In de kracht van de Geest

De apostelen hadden het er best wel moeilijk mee,
dat kwam eigenlijk pas goed
bij de nederdaling van de heilige Geest.
In de kracht van die Geest
konden ze bergen verzetten,
lijden en tegenspoed doorstaan,
hun leven geven.

Laten we bidden dat de kracht van die Geest
ook met ons mag zijn
en we zo
- ook hier in de 110 jarige Sint Jozefkerk -
gemeen­schap van Christus mogen zijn.
AMEN

Terug