Arsacal
button
button
button


Volkeren die in angst verkeren: over vluchtelingen en terrorisme

Acolietencollege Sint Vitus Hilversum 60 jaar!

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 29 november 2015
Acolieten en misdienaar van de Vitus in de kerk (1) en daarna aan de lunch (2)
Acolieten en misdienaar van de Vitus in de kerk (1) en daarna aan de lunch (2)

In de Sint Vitus kerk in Hilversum was ik om de heilige Eucha­ris­tie te vieren bij gelegenheid van het zestig jarig bestaan van het misdienaars- en acolietencollege, dat momenteel 27 leden telt, die bijna allemaal aanwezig waren om te dienen. Natuurlijk stond ik naar aanleiding van het evangelie van deze eerste advents­zondag stil bij de 'volkeren die in angst verkeren'.

Het is alweer bijna vier jaar geleden dat ik in deze kerk tot bisschop werd gewijd en ook daarom is het bijzonder terug te komen in deze prachtige kerk, waar pastoor Jules Dresmé heel actief is, niet alleen voor de slachtoffers van de MH 17 ramp, zoals algemeen bekend is, maar ook met een drietal jongeren­groepen, kindercatechese en andere inititatieven. Anton Goos doet er een stagejaar ter voor­be­rei­ding op de diaken- en priester­wijding en ook Kasper Koekenbier, die aan het Sint Bo­ni­fa­tius­insti­tuut studeert vervult hier een stage. Aan het eind van de Mis sprak de pastoor een dankwoord aan de acolieten en reikte ieder een mooi boek uit. Ik kreeg de eer om allen een 'onderscheiding' als herinnering aan deze dag om te hangen.

Na afloop van de viering die werd opge­luis­terd door de koor­school - met onder meer prachtig harpspel - was er een lunch voor het hele acolietencollege waarbij diaken Jurriaan Meijer een bewogen felicitatie uitsprak die duidelijk indruk maakte op de aanwezigen. "Ga zo door", moedigde hij hen aan. Maarten van Aken, al 63 jaar verbonden aan de misdienaars- en acolieten van de Vitus, sprak daarna een felicitatie en zijn waardering uit waarbij hij in het bijzonder niet vergat te vermelden wanneer ieder lid was toegetreden.

Homilie

Proficiat!

Broeders en zusters,

Op deze eerste zondag van het nieuwe kerkelijk jaar
mogen we al meteen een feestje vieren:
het acolietencollege bestaat zestig jaar
en dat is een mooie aanleiding voor ons allen
om de misdienaars en acolieten te danken
voor hun dienst aan het altaar.
Het is goed en belangrijk wat jullie doen:
de liturgie verdient het
om met eerbied en waardig te worden gevierd,
want het gaat hier
om de grote geheimen van onze verlossing.
Van harte proficiat daarom
aan alle acolieten en misdienaars
en aan de parochie en de pastoor.
Ik wens jullie college toe
dat het nog heel lang mag bestaan
en dat de acolieten en misdienaars
steeds weer zullen worden versterkt
door nieuwe enthousiaste leden!

angstaanjagende gebeur­te­nissen

We hebben het evangelie volgens Lucas gehoord
waarin Jezus het heeft
over volkeren die in angst verkeren,
over radeloosheid en schrik
en verschrikkelijke natuurverschijnselen.
Het is echt een heftig evangelie
en tegelijk bijzonder actueel!
Want de tijd waarin wij leven
is vol angst, schrik en radeloosheid
en vol angstaanjagende gebeur­te­nissen,
vooral door het inter­nationaal terrorisme,
de oorlogen die daaruit voortkomen
en de grote golven vluchtelingen
die op zoek zijn naar veiligheid en een toekomst.

Integratie of uitsluiting?

Waar komen al deze dingen vandaan,
wat is de oorzaak van al die gebeur­te­nissen?
Daarover zou natuurlijk heel veel te zeggen zijn,
maar uiteindelijk hebben deze dingen ook te maken
met een gebrek
aan broeder­schap en nabijheid onder de mensen.
In Parijs en in Brussel
woonden de terroristen
in bepaalde wijken van de stad,
het waren de meest arme en verpauperde wijken,
waar geen ‘normaal’ sociaal patroon is,
wijken zonder frequente contacten
met andere mensen,
maar gesloten in zichzelf, in de eigen groep.
Dat is gevaarlijk.
Paus Franciscus heeft daarover
in de Encycliek Laudato si geschreven.
Daar staat:
“het is bewezen dat de extreme armoede
die men in sommige situaties kent,
zonder harmonie, ruimte
en mogelijkheid voor integratie,
het opkomen vergemakkelijkt
van onmenselijk gedrag
en het manipuleren van mensen
door criminele organisaties” (n. 149)

Vaak worden mensen die men niet kent,
‘van buiten’ beoordeeld;
Dat zijn meestal
de hardste oordelen.
Maar als je echt iets wil zeggen over een ander,
moet je hem of haar begrijpen
en om iemand te begrijpen
moet je hem goed leren kennen.

Globale tweedeling

Dat is het wat ook in de “global world” gebeurt:
de armen verlangen ernaar
deel uit te maken van onze wereld
en zij voelen zich uitgesloten.
Iedere dag vergapen zij zich
op hun mobieltje of via internet
aan onze weelde.
Die uitsluiting is een gevaar,
die schept een verdeelde wereld.
Daarover heeft de zalige paus Paulus VI
al heel duidelijk gesproken,
in zijn Encycliek Popolorum Progressio:
“Er moet een wereld worden opgebouwd,
waarin iedere mens
zonder onderscheid van ras, godsdienst en nationaliteit
een waarachtig menselijk leven kan leiden,
(...) een wereld, waarin vrijheid geen leeg woord is
en waarin de arme Lazarus kan aanzitten
aan dezelfde tafel als de rijke” (n. 47).

De ander kennen en beminnen

Iedere mens verlangt ernaar
geaccepteerd, bemind, geëerbiedigd te worden,
niet veroordeeld van buiten af,
maar begrepen door iemand die hem liefheeft.
Dat is het wat Jezus is komen doen,
onze Verlosser kent ons en heeft ons lief,
wat er ook gebeurd is.
Jezus zegt in het evangelie volgens Johannes (Jo. 10, 11 vv):
“Ik ben de goede herder,
ik ken mijn schapen
en mijn schapen kennen mij,
zoals de Vader mij kent
en ik de Vader ken;
ik geef mijn leven voor de schapen”.
In die woorden zien we
dat Jezus ons kent,
niet met kennis van een afstand,
niet met een soort verstandelijke kennis,
maar Hij kent ons ten diepste
en met het verlangen
om zich helemaal te geven:
Hij biedt ons Zijn leven,
dat is het wat we iedere keer opnieuw vieren
in de heilige Eucha­ris­tie.

Tekens

Zeker, de gebeur­te­nissen van de laatste weken
zijn redenen tot bezorgdheid.
Veel mensen voelen de angst en schrik
waar het evangelie het vandaag over heeft.
Maar dat evangelie nodigt ons uit
om alles wat er gebeurt
ook als tekens te zien,
tekens van de nabijheid van de komst
van de Mensenzoon:
“Richt je op en hef uw hoofden omhoog
want Uw verlossing komt nabij”.
Dat wil zeggen dat die gebeur­te­nissen
van de laatste weken
voor ons een aanleiding moeten worden
voor een vernieuwing en een verdieping
van ons geloof, van ons vertrouwen
en onze relatie met God.

Hef je hoofd op...

Op deze eerste Advents­zondag
bij al die moeilijke toestanden
die schrik en angst teweeg brengen
bij zoveel mensen
en misschien toch ook wel een beetje bij ons,
worden wij uitgenodigd
om waakzaam te zijn en te bidden
en ons hoofd op te heffen
om steeds meer te gaan zien
dat God de Heer uiteindelijk
de echte koning van het heelal,
van de geschiedenis
en van allen en alles is
en dat alles in Zijn handen ligt.
Dat is de grote uit­no­di­ging
van deze Adventstijd:
Hef je hoofd op met vertrouwen,
laten we proberen
door al die vreselijke gebeur­te­nissen
heen te kijken,
laten we de komst van Christus verwachten.

Wat voor wereld?

En als we naar Jezus Christus kijken,
die voor alle mensen is gekomen
om voor hen Zijn leven te geven,
dan weten we ook weer
dat we uitgenodigd zijn
om mee te werken aan Zijn plan:
een wereld
waarin we allemaal broeders en zusters zijn,
waar liefde geen leeg woord is.
Amen.

Terug