Arsacal
button
button
button
button


Stichter en erkenning van Comunione e Liberazione herdacht

Overweging Preek - gepubliceerd: zaterdag, 20 februari 2016 - 1244 woorden
Mgr. Luigi Giussani
Mgr. Luigi Giussani

Op zater­dag­mid­dag 20 februari kwamen uit het hele land op De Tilten­berg bijeen wie zich verbon­den voelen met Comunione e Liberazione en de stichter van deze bewe­ging, don Luigi Giussani. De ver­jaar­dag van de erken­ning van de fraterni­teit op 11 februari 1982 en de sterf­dag van Giussani wer­den bij deze gelegen­heid her­dacht met onder meer een H. Eucha­ris­tie­vie­ring, waarbij ik on­der­staan­de homilie heb gehou­den. De lezingen waren die van zater­dag in de eerste week van de veer­tig­da­gen­tijd.

Homilie

Broeders en zusters,

We zijn hier samen om de elfde ver­jaar­dag
van het heen­gaan
van de die­naar Gods
Mon­seig­neur Luigi Giussani te gedenken.

Weerklank van zijn leven

Nadat hij op 22 februari 2005 gestorven was,
trokken er vele duizen­den langs zijn baar.
Zo’n 40.000 mensen,
waar­on­der vele ker­ke­lijke en bur­ger­lijke autori­teiten
woon­den de uit­vaart bij,
die werd gece­le­breerd door een gezant van de paus,
die kort daarop zelf tot paus zou wor­den gekozen:
kar­di­naal Jozef Ratzinger.
Tot op de dag van vandaag bezochten tal­loze mensen
zijn graf, dat zich sinds 2006
in een kapel op het monu­mentale kerkhof van Milaan bevindt.
Sinds 2012 is voor hem een zalig­ver­kla­rings­pro­ces
in gang gezet.
Honderd­dui­zen­den gelo­vi­gen voelen zich nog steeds
sterk verbon­den met zijn ge­dach­te­goed
en wor­den er door geïnspireerd.
Alleen al deze een­vou­dige gegevens
maken ons dui­de­lijk
dat don Luigi Giussani een man is geweest
die een grote indruk en diepe sporen heeft nagelaten.
Dat heeft hij gedaan door Comunione e Liberazione,
door de ver­schil­lende God­ge­wijde en andere
in­sti­tu­ten die hij heeft gesticht
en zijn vele boeken, artikelen en inter­views.

Schoon­heid

Giussani was een man met een grote passie
en een groot verlangen naar schoon­heid.
Kar­di­naal Ratzinger drukte dat heel mooi uit
in de homilie bij zijn begrafenis:
Giussani zocht geen banale, aardse schoon­heid,
maar de onein­dige schoon­heid
en zo vond hij Christus
en in Christus de ware schoon­heid,
de weg ten leven,
de ware vreugde.

Ont­moe­ting, geloof, erva­ring

Centraal ston­den voor hem
het gebeuren van de menswor­ding van de Heer,
de ont­moe­ting en de erva­ring
als weg naar een verant­woord en rede­lijk geloof:
een geloof dat om zo te zeggen vereist wordt
door de rede en de rede­lijk­heid,
want een geloof dat we terug vin­den in onze dage­lijkse erva­ring
en dat daardoor wordt beves­tigd,
dat een ant­woord kan geven op de eisen die het leven stelt,
en dat stand kan hou­den in een wereld
die ons voort­du­rend laat weten dat er geen God bestaat.
Geen geloof dus los van de concrete,
men­se­lijke wer­ke­lijk­heid!

Het geloof moet zich uitdrukken in de cultuur


Een logisch gevolg van dit geloof
en deze centrale en fun­da­men­tele
erva­ring van Christus,
was de over­tui­ging van don Giussani
dat geloof zich moet uitdrukken
in cultuur in de brede zin
en uit­ein­delijk in alles,
ook in het poli­tiek en maat­schap­pe­lijk han­de­len,
een over­tui­ging die bij­voor­beeld
in de Meeting in Rimini telkens weer tot uiting komt.
Dit alles was gewor­teld in de vor­ming
die Giussani zelf had ont­van­gen
vooral in het semi­na­rie van Venegono,
het groot­semi­narie van het bisdom Milaan,
waar des­tijds grote theologen doceer­den.

Opvoe­ding en vor­ming

Het beïn­vloedde even­eens
en werd gevoed door
de vor­ming van jonge mensen
die hem sinds 1954 als docent was toe­ver­trouwd.
Zijn passie voor de chris­te­lijke erva­ring van jonge mensen,
voor hun vor­ming
en voor de reli­gi­euze zin van de mens in het alge­meen,
liggen ten grond­slag aan het ontstaan van eerst Gioventù stu­dentesca,
en sinds 1969 van Comunione e Liberazione,
Hoe die edu­ca­tieve erva­ring
zijn weer­slag heeft gekregen
weet U vermoe­de­lijk allen zeer wel,
temeer daar “il rischio educativo
één van zijn be­lang­rijk­ste werken,
door mijn con­cele­brant (dr. Michiel Peeters)
ook in het Neder­lands is ver­taald.

De pausen en het cha­risma

Giussani kon rekenen op de steun
en de waar­de­ring van de pausen.
Daarin zien we weer hoe­zeer het paus­schap van belang is
- zoals zo vaak in de ge­schie­de­nis -
voor het on­der­schei­den en bevor­de­ren
van de gaven van de heilige Geest.
Paulus VI, Johannes Paulus II en Bene­dic­tus XVI
hebben allen grote waar­de­ring geuit
voor het werk van Giussani
en hem verde­digd
wanneer hij weer eens werd aan­ge­vallen.
Vooral in zijn eigen bisdom Milaan
waren er nogal eens span­ningen
met de geves­tigde katho­lie­ke organi­sa­ties.

Mijn erva­ring met CL

Zelf heb ik Comunione e Liberazione leren kennen
toen ik in Rome stu­deerde,
waar bij de Uni­ver­si­teit
het blad dat toen “Litterae communionis” heette
(nu: Tracce),
werd verspreid.
Ik heb toen ook vaker met veel belang­stel­ling
deel geno­men aan bij­een­komsten,
die des­tijds wer­den geor­ga­ni­seerd
bij de Santa Maria Maggiore
en vele jaren lang was ik op Trenta Giorni geabbon­neerd.
In de tijd dat ik in Rome stu­deerde,
was CL heel sterk aanwe­zig
op het poli­tieke toneel in Italië,
in de uni­ver­si­teiten en daar­bui­ten.
Don Giussani zelf heeft toen op een gegeven moment
het poli­tieke meer onder­ge­schikt gemaakt
aan het gods­diens­tige karakter,
als ik me goed herinner.
Ik denk weleens dat paus Fran­cis­cus in zijn toe­spraak tot CL
daarbij heeft aan­ge­slo­ten:
CL mag en kan niet slechts een etiket zijn,
wil het de geest van don Giussani leven.

Erop uit durven gaan

Vanzelf­spre­kend hoef ik hier niet
heel het leven en het ge­dach­te­goed van Giussani
te bespreken.
U kent dat beter dan ik zelf.
We gedenken hem hier met waar­de­ring en respect
voor zijn uitzon­der­lijke missio­naire inzet,
zijn diep inzicht ook in wat deze tijd nodig heeft.
Zijn cha­risma is eigen­lijk een dui­de­lijk ant­woord
op de seculari­sa­tie, de hei­dense cultuur van onze tijd,
een ant­woord dat we nog veel meer
zou­den moeten over­we­gen en ons eigen moeten maken
omdat het dui­de­lijk maakt dat het geloof
wezen­lijk tot het men­se­lijk leven behoort.
In feite is dit cha­risma ook een dui­de­lijk en concreet
ant­woord op de oproep van paus Fran­cis­cus
om naar buiten te gaan
en liever een Kerk te zijn die wat vuil en modder
van de straat oploopt,
dan een Kerk die steriel en afzij­dig
in huis blijft zitten,
op veilige afstand van alles wat gevaar­lijk kan zijn.

Vijan­den

De evan­ge­lie­le­zing van vandaag
roept ons op om onze vijan­den te beminnen.
Ieder wer­ke­lijk nieuw cha­risma in de Kerk
krijgt te maken met vijan­den,
met groepen en mensen die het bedreigen,
het niet willen aan­vaar­den,
het op allerlei manieren proberen tegen te werken.
Dat is altijd een kleinzielige reactie,
een teken van gesloten­heid, van niet open staan
voor de gaven en de rijkdom van de heilige Geest.
Maar de duivel werkt altijd zo
dat hij mensen onder de schijn van het goede
kwaad wil laten doen.
Don Giussani heeft hier tal­loze malen mee te maken gehad.
Het hoort bij de be­proe­ving van ieder cha­risma.
Zelfs na zijn dood ging dat door
toen iemand het nodig vond
om zijn graf te schen­den.

Geest en cha­risma

Laten we ons voornemen om
altijd open te staan
voor het werk van Gods Geest in de Kerk,
ook waar dat mis­schien niet direct
een cha­risma is dat bij ons past.
Ieder cha­risma in de Kerk
is een appèl op ons
om de gaven van de Geest te waar­de­ren
en te on­der­schei­den wat dit in ons hart doet,
of hier mis­schien onze weg en onze roe­ping ligt.
We mogen niemand dwingen
en niet ge­dwon­gen wor­den
volgens een bepaald cha­risma te leven.
Tege­lijker­tijd hebben we niet het recht
de gaven van de Geest te kleineren
of te verwerpen.

De liefde zal over­win­nen

Het kan goed zijn dat we op onbegrip
en afweer stuiten
(maar welke christen over­komt dat niet?).
Soms wordt ons onrecht aan­ge­daan.
Maar we mogen het kwaad niet vergel­den,
op straffe van onze eigen gees­te­lij­ke wor­tels te verliezen
en te verdorren, gees­te­lijk dan.
De liefde zal over­win­nen,
dat behoort tot de kern van ons chris­te­lijk geloof;
laten we dus lief­heb­ben, beminnen,
met Gods hulp.
“Weest dus volmaakt,
zoals uw Vader in de hemel volmaakt is”.
Moge don Giussani’s cha­risma
ons daarbij een steun zijn.
Amen.

Terug