Arsacal
button
button
button


God is gemeenschap

Parochies van Bussum en Naarden werden één

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 22 mei 2016
God is gemeenschap
(foto: Wim Keet)
God is gemeenschap
(foto: Wim Keet)
pastoor Carlos Fabril met parochianen in de Mariakerk
pastoor Carlos Fabril met parochianen in de Mariakerk

Op zondag 22 mei was ik in de Mariakerk in Bussum waar feestelijk werd gevierd dat de parochies van St. Jozef, de H. Maria - beiden in Bussum - en de St. Vitus in Naarden samen als één parochie verder gaan, die aan de heilige Drieëenheid is toegewijd. Vandaar natuurlijk dat dit feest op deze zondag van de Drieëenheid werd gevierd.

Wat me opviel was dat de sfeer zo goed is en iedereen eigenlijk meer enthousiasme lijkt te putten uit deze fusie die goed voorbereid tot stand is gekomen door de inzet van velen, niet in de laatste plaats pastoor Carlos Fabril samen met kerk­bestuur en vrij­wil­lig­ers.

De drie koren van de oude parochies waren voor de gelegenheid samen gesmolten tot een groot fantastisch koor. Het was een feest om naar te luisteren. Tijdens de feestelijke H. Mis in de goedgevulde kerk heb ik deze homilie gehouden (die grotendeels gelijk is aan die van de voor­avond in Bovenkerk) :

Homilie


Broeders en zusters,

Parochienaam

Natuurlijk ben ik heel blij
vandaag samen met U de nieuwe parochie te vieren
toegewijd aan de Heilige Drieëenheid
met de drie kerken en gemeen­schappen
van de H. Jozef, Maria en St. Vitus.

Dit Hoogfeest van de heilige Drieëenheid
is een prima dag
om dit parochiefeest te vieren
en het is passend als naam van de parochie,
omdat een parochie een gemeen­schap is
en wij tot die gemeen­schap van de kerk zijn gaan behoren
onder de aanroeping van de Drie-eenheid.
Dat gebeurde toen wij werden gedoopt.

Thuis

De naam van de Drieëenheid is over ons afgeroepen
en dat betekent:
Je hoort erbij,
in de kerk ben je thuis,
als een kind in het huis van de Vader.
Van harte wens ik U allen toe
dat U zich inderdaad thuis mag voelen
in deze kerk en in de andere kerken
en dat U dikwijls samen mag komen
in deze kerk of in één van de andere
om het geloof te delen,
het Pasen van de Heer te vieren,
om in dat licht even stil te staan
bij de dingen van alle dag
en God te danken
en noden en intenties bij Hem te brengen.

Doe het samen

Beleef je vreugde
om wat er goed gaat
niet in je eentje en zelfs niet alleen
met de mensen om je heen,
beleef het ook met God,
dan komt de dank­baar­heid erin
en wordt alles mooier.
Ben je trots op iets
of ben je dankbaar,
dat is het verschil.
Dank­baar­heid is mooier, rijker, meer.

En ook de lasten die op ons wegen:
draag ze niet alleen,
draag ze zelfs niet alleen met je naasten,
draag ze ook met God
en dan liever niet in de verwijtende sfeer:
Waarom hebt U mij dit of dat aangedaan?
Dat zijn vragen waar je het antwoord
toch nooit helemaal op krijgt,
al kun je soms iets van een betekenis
in moeilijke dingen gaan ontdekken.
Dat antwoord krijgen we niet hier.
Maar draag het met God,
vertrouw je lasten, zelfs je radeloosheid
aan Hem toe
en je zult merken
dat Hij die last met je gaat dragen.
Alles wordt anders
als we het doen samen met God.

In naam van de Drieëne God

Wij zijn gedoopt.
Maar we zijn niet zomaar gedoopt in de naam van God
of in de naam van Jezus,
zelfs niet in de naam van de Vader alleen,
we zijn gedoopt in de naam
van de aller­heiligste Drieëenheid:
Vader, Zoon en heilige Geest.

Voor protestanten Maria, voor moslims de Drieëenheid

Voor de moslims is de Drieëenheid altijd een groot probleem
(Dat is een beetje zoals voor protestanten
Mariaverering een probleem was
- “Jullie aanbidden Maria”, zeiden ze dan -;
maar ik heb de indruk dat hier de laatste jaren
veel meer begrip en openheid gekomen is;
toen Thijs van den Brink - toch een echte protestant -
laatst in gesprek was
met iemand die het moeilijk vond om met God te praten,
vroeg hij zo ongeveer: En hoe gaat dat met Maria?).
Voor de moslims is dus de Drieëenheid een probleem:
“Jullie aanbidden drie Goden”, zeggen ze dan.
De bisschop, mgr. Punt, antwoordt daar altijd op
dat God geen eenzame almacht is.
En daarmee heeft hij, denk ik, de kern geraakt.
Waarom één God in drie personen,
Vader, Zoon en heilige Geest?

God is sociaal

Natuurlijk kunnen wij het mysterie van God
niet doorgronden,
wat wij erover kunnen zeggen,
blijft altijd mensentaal,
dus ook dit antwoord is beperkt,
ook al is ons daarover
door Jezus zelf wel iets geopenbaard.
Maar wat wij er in die mensentaal
van kunnen zeggen,
is dat God sociaal is in Zijn wezen,
niet een soort kluizenaar, alleen opgesloten in zichzelf,
geen eenzame almacht.
Nee, God is liefde, uitgaande liefde;
Hij is liefde in zichzelf
en die liefde gaat altijd uit naar anderen.
En daarom is God gemeen­schap en toch één,
een gemeen­schap van Vader, Zoon en heilige Geest
en toch één God.

De Geest bindt ons samen

De Geest is de liefde:
“Geest die vuur en liefde zijt”.
Vorige week, op Pinksteren, hebben we gevierd
dat God aan de leerlingen de heilige Geest heeft gegeven
om samen kerk te kunnen zijn,
een gemeen­schap van liefde
met de Geest die ons samenbindt
en die altijd weer open staat
voor nieuwe mensen:
toen de apostelen de Geest hadden ontvangen
was het over en uit
met opgesloten blijven
en zich door angst laten bepalen;
ze gingen er meteen op uit,
naar de mensen toe.
Die Geest wordt ook aan ons gegeven,
we hoorden dat in het evangelie
en ik hoop dat we er allen vurig van worden, open en liefdevol
en dat de Geest ons tot de volle waarheid mag brengen,
zoals het evangelie dat zegt.

Ergernissen

Misschien komt het weleens voor
dat U zich ergert aan deze of gene in de kerk.
De een ergert zich omdat een ander
altijd op zijn plaats gaat zitten,
een ander omdat iemand te hard zingt
of juist niet zingt of vals zingt,
gaat knielen als je moet staan,
of hij ergert zich aan een kind dat geluid maakt
(in plaats van blij te zijn dat dat kind er is)
of wat dan ook .
Iedereen heeft zo zijn eigen ergernissen.
Maar wij zijn hier niet bijeen
omdat we elkaar hebben uitgekozen.
We zijn hier niet omdat we elkaar zo leuk vinden.
We vallen niet op elkaar,
of minstens niet per se
en zeker niet op iedereen....
En trouwens, zelfs als je elkaar wél gekozen hebt,
bij­voor­beeld omdat je met elkaar getrouwd bent,
zul je elkaar toch ook moeten verdragen,
die ander moeten aanvaarden zoals hij of zij is.
Ik hoorde laatst van twee mensen
die twee-en-vijftig jaar waren getrouwd
en toen nog gingen scheiden.
Ze hadden elkaar toch nog niet helemaal
kunnen aanvaarden!

Geen gesloten clubje

Hier is het iemand anders
die ons hier bijeen heeft gebracht
en die ons tot gemeen­schap heeft gemaakt;
dit is ook geen gesloten clubje,
maar een open gemeen­schap,
open naar anderen toe.
Iedereen is uitgenodigd
om samen met ons Jezus te volgen,
kerk te zijn,
een levende steen te worden
van het lichaam van Christus.
Zeker, als we Jezus willen volgen
en kerk willen zijn
vraagt dat van ons een levensstijl
en bij ons geloof horen overtuigingen en idealen,
maar we sluiten niemand uit,
iedereen is uitgenodigd
om mee te doen
en zoals paus Franciscus regelmatig zegt:
we zijn geen gemeen­schap van perfecten,
we zijn allemaal maar gewone en vaak zwakke mensen,
niet beter dan anderen,
wat betekent dat we onszelf en anderen
ruimte willen geven
om verder te groeien,
de eigen weg en roeping te ontdekken
en dat we alleen maar kerk kunnen zijn
als we ver­wel­ko­mend en uit­no­di­gend zijn
naar nieuwe mensen.

Hij kan zich bekeren!

Daarmee geven we ook een signaal af:
deze mens, iedere mens
kan mijn broeder of zuster worden.
Laten we meer de moge­lijk­he­den zien in mensen,
dan wat ons van hen scheidt
of door ons niet goed bevonden wordt.
Ieder mens is een potentiële broeder of zuster.
Zelfs een jihadist kan zich bekeren!

Krakau

Deze zomer zijn er weer Wereld­jonge­ren­dagen,
dit keer in Krakau in Polen.
Ik heb die dagen al een aantal keren meegemaakt
en ik hoop van de zomer weer mee te gaan.
Nee, niet dat ik denk
dat ik nog een jongere ben,
maar ik ga wel graag mee
met de groep jongeren uit ons bisdom.
Misschien heeft U er wel eens foto’s van gezien
of reportages op TV,
bij­voor­beeld van het strand van Rio, de laatste keer:
meer dan twee miljoen jongeren
uit alle landen van de wereld,
in alle kleuren, soorten en maten
rond Christus, met de paus en de bis­schop­pen
voor de vieringen en de Mis.
Daar ervaar ik dat geen mens uitgesloten is
en dat we een wereldkerk zijn.

Zij horen erbij

Ons geloof gaat dus over de grenzen van ons dorp,
onze gemeente of ons land,
daarbuiten wonen anderen
en zij horen erbij.
Ons geloof is wereldwijd,
onze Kerk is wereldwijd,
die vervolgde christen in Syrië of Pakistan
hoort er net zo goed bij
als die rijke Amerikaan
of die arme Afrikaan,
de jonge ongehuwde moeder
net zo goed als een stokoude man
die weinig meer kan.

Eucha­ris­tie

Nu we vandaag deze nieuwe parochie
van de heilige Drieëenheid officieel
mogen openen en vieren,
doen we dat met de viering van de heilige Eucha­ris­tie.
Eucha­ris­tie betekent: dankzegging
en het is de viering
die Jezus ons bij het laatste avondmaal
heeft gevraagd te blijven doen:
het is de viering van Zijn paasmysterie,
Zijn lijden, dood en verrijzenis,
van wat Hij voor ons heeft gedaan
om ons te verlossen
uit zonde en dood:
“Blijft dit doen om mij te gedenken”.

Dank!

Deze viering is er inderdaad één
van grote dank­baar­heid.
Dank­baar­heid vanwege de goede samen­wer­king
en verbondenheid in de parochie,
dank­baar­heid om alles wat
bestuur, de vele vrij­wil­lig­ers en de priesters en allen
hebben gedaan
om dit mogelijk te maken;
dank­baar­heid ook
om het feit dat we gemeen­schap zijn,
gemeen­schap in Christus.

 

Communio

“Communio” is het Latijnse woord voor gemeen­schap
en iedere keer als wij
de communie ontvangen
en Christus bij ons komt,
vieren we dus dat wij gemeen­schap zijn
naar het beeld van de Drieëne God
die gemeen­schap is.
Van harte wens ik U en allen
die bij deze nieuwe parochie behoren, toe
dat zij zich uitgenodigd zullen weten
tot gemeen­schap met de Heer
en met elkaar.

Van harte alle zegen voor toekomst!
Amen.

Terug