Arsacal
button
button
button


Bonifatiuskerk Zaandam feestelijk heropend

Wees levende stenen!

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 25 september 2016
interieur van de Sint Bonifatiuskerk
interieur van de Sint Bonifatiuskerk (foto: dhr. Truijens)
in gesprek met de vormelingen
in gesprek met de vormelingen (foto: B. Mink)
Dhr. Truijens
Dhr. Truijens

Zondag 25 september is de heropening van de Sint Bo­ni­fa­tius­kerk aan de Oostzijde in Zaandam feestelijk gevierd met een plechtige hoogmis waaraan de koren van de ver­schil­lende kerken van het samen­wer­kings­ver­band Zaanstreek zuid meewerkten. Een zevental priesters con­ce­le­breerde.

Het Misformulier was van de verjaardag van de kerk­wij­ding met eigen lezingen

De Pontificale Mis was uitgebreid en feestelijk in de prachtig vernieuwde kerk: veel koorzangers, solisten, een groot aantal misdienaars en een volle kerk. Ook de afgelopen dagen rond de opening van dit kerk­ge­bouw waren feestelijk verlopen met grote deelname van de mensen van Zaandam.

De vreugde is te begrijpen: bijna vier jaar geleden moest het kerk­ge­bouw gesloten worden vanwege de slechte situatie met name van de vloeren. Het leek erop dat res­tau­ra­tie onmogelijk zou zijn, gezien ook de niet al te florissante financiële situatie van de parochie. Toch is het gelukt dankzij de inzet van velen om dit fraaie kerk­ge­bouw te behouden.

Naast moderator-pastoor Bunschoten en pastoor Goedhart, die sinds jaar en dag zorg draagt voor de Bo­ni­fa­tius­kerk, waren pater Sijm, rector Beemster, kapelaan Johannes van Voorst, pastoor Dijkman en een Italiaanse priester aanwezig om te con­ce­le­breren. Diaken Siebrecht Fieggen assis­teerde.

De Mis begon na een openingswoord van pastoor Goedhart met de be­spren­keling met het gewijde water ter herinnering aan het doopsel: want samen vormen we de levende stenen van Christus' Kerk. Tijdens de Mis heb ik de onderstaande homilie gehouden.

Tijdens de feestelijke Eucha­ris­tie heb ik het heilig vormsel toegediend aan vier kandidaten, met wie ik voor de Mis in de pastorie heb kennis gemaakt (zie foto).

 

Homilie

Dank je wel!

Broeders en zusters,
De kerk is mooi geworden!
Het was altijd al een imposant gebouw,
maar nu mogen we vieren
dat deze kerk weer in goede staat verkeert
en haar gelovigen weer welkom kan heten.
Dat is een felicitatie waard aan u allen
en een bijzonder “dank je wel”
aan al die mensen, vrij­wil­lig­ers,
allen die beroepsmatig
bij de res­tau­ra­tie betrokken waren
en alle mensen die hebben bijgedragen
of financieel nog willen gaan bijdragen:
heel veel dank,
zonder U allen
was dit niet mogelijk geweest!

Kerk­ge­bouw en evan­ge­li­sa­tie

Maar het heeft natuurlijk geen zin
om een prachtig gebouw neer te zetten
als niemand er komt.
Dat we deze kerk zo fraai hersteld heropenen
is ook een soort impuls voor ons allen:
maak er iets van,
geef het evangelie door,
laat je geloof blijken,
enthousiasmeer anderen!

Natuurlijk hoop ik dat in dit fraaie gebouw
tot in lengte van jaren
vele gelovigen en zoekende mensen
de Heer zullen ontmoeten.
Daar kan een kerk­ge­bouw veel aan bijdragen.
Door de stilte en de gewijde sfeer in het kerk­ge­bouw
kan het hart van een mens worden geopend
voor de ontmoeting met God.
Ik hoorde het laatst nog:
iemand - ooit gedoopt, dat nog wel -
liep een kerk binnen in dit jaar van barm­har­tig­heid,
werd geraakt door de sfeer van het gebouw,
raakte in gesprek
met de priester die bij een biecht­stoel zat
en het kwam aan het eind van dat gesprek
tot een levensbiecht,
een prachtig nieuw en bevrijdend begin.

Veel mensen zijn altijd druk in de weer,
ze hebben geen tijd
voor stilte en bezinning
of vullen iedere stilte met geluid.
Maar in de stilte, de rust en bezinning
ontmoeten we God!
Dat veel kerk­ge­bouwen
uit onze samenleving verdwijnen,
is een teken
dat inkeer en bezinning
te weinig in tel zijn.

Levende stenen

Want natuurlijk
gaat het uit­ein­de­lijk niet om het gebouw,
hoe mooi en fraai gerestaureerd dat ook is.
Het gaat om de levende stenen,
zoals Petrus in de tweede lezing zei,
en die levende stenen dat zijn wij
als we de genade van ons doopsel en vormsel
krachtig hun werk laten doen!
God heeft ons iets moois gegeven,
een prachtig cadeau:
Hij heeft ons tot Zijn kinderen gemaakt.
Ja, we zijn allemaal kinderen
van een hemelse Vader die veel van ons houdt
en goed voor ons zorgt.

Een vader voor zijn kinderen

Maar houdt Hij wel echt van ons?
Zorgt Hij werkelijk zo goed voor ons?
Hier in dit leven
is dat een kwestie van geloof en vertrouwen
en dat wordt op de proef gesteld.
Dat God goed voor ons zorgt
betekent dat Hij ons thuis brengt
na dit leven op aarde
en dat we bij Hem gelukkig zullen zijn.
Het betekent niet
dat hier op aarde ons alles voor de wind zal gaan.
Jezus spreekt ons dan ook
over een kruis
dat we moeten dragen,
samen met Hem.
Wij blijven kruisdragers.
De goede God is te vergelijken
met een gewone aardse vader
die niet alles zal voorkomen
- sommige zaken moeten de kinderen zelf ervaren -
en die zijn kinderen op een gegeven moment
 los moet laten.
Wij hebben vrijheid en verant­woor­de­lijk­heid gekregen.
En zoals de waardering voor onze eigen aardse vader
gedurende ons leven kan veranderen
- zeker in de puberteit ben je geneigd
om vooral te zien wat die vader niet goed doet -,
zo kan ook onze waardering voor de hemelse Vader
veranderen;
soms staat die vader wat verder af,
soms is de band heel hecht.
Ik hoop dat jullie allemaal
een heel hechte band
met jullie hemelse Vader krijgen,
dat is de beste garantie
om gelukkig en goed
door het leven te gaan
en om levende stenen te worden
van Gods kerk op aarde.
Dat geeft ons ook de kracht om te dragen
en te blijven vragen om kracht.

Een levende steen die leven geeft

Dit kerk­ge­bouw is lang geleden al gewijd,
dat hoefde niet opnieuw te gebeuren.
Maar U bent wel be­spren­keld
met het gewijde water
als herinnering aan het doopsel:
dat was het moment
dat wij samen kerk van Christus werden.
Want, het gaat uit­ein­de­lijk niet om het gebouw,
hoe mooi en goed verzorgd dat ook is,
het gaat om ons, de levende stenen,
die met Gods hulp
samen iets moois tot stand kunnen brengen.
Een levende steen geeft ook leven aan anderen.
We hebben een opdracht om elkaar bij te staan.
Dit zeiden ze al van de eerste christenen:
zie, hoe ze elkander liefhebben!
De liefde is onze opdracht.
Geen haat, geen afgunst of jaloezie, geen minachting.
En het is ook de taak van ons allemaal
om anderen uit te nodigen.
"Mijn huis moet vol worden",
zegt de koning die de gasten uitnodigt
voor het bruiloftsfeest
in één van de parabels
die Jezus vertelt.
Onze hartelijkheid, onze liefde, ons geloof
en ons getuigenis in woord en daad
mogen anderen verleiden
om hun leven
een nieuwe zin en inhoud te geven.

De Geest om sterk te zijn

Ik ben daarom verheugd dat ik vandaag
aan enkele jonge mensen
het sacrament van het vormsel mag toedienen,
het sacrament van de heilige Geest.
Het wordt jullie precies gegeven
om door de kracht van de Geest sterk te zijn,
sterk in je geloof, sterk in de strijd
die je nu eenmaal ook moet leveren.
Laat je niet ontmoedigen in je geloof
maar zoek steeds opnieuw
weer bronnen van inspiratie.

Opladen

We zie overal auto’s bij een oplaadpunt staan;
wij hebben ook oplaad­punten nodig:
een plek
waar je je geestelijke batterij
weer op kunt laden
om de strijd van een christen te voeren.
Een geestelijke strijd is dat,
die niets met wapens van doen heeft.
Of liever:
onze wapens zijn de wapens van Jezus:
liefde, vasten, gebed, inzet voor de naaste,
getuigenis geven van je geloof.
Van harte wens ik ons allen toe
dat we deze vreedzame wapens
vaak zullen gebruiken.
En natuurlijk wens ik U van harte:
proficiat met uw kerk­ge­bouw,
moge dat een stimulans zijn
om u als levende stenen te laten voegen
en een levend, werkzaam lichaam van Christus te zijn!
Amen.

Terug