Arsacal
button
button
button


Het depressiegala en de hemelse bruiloft

WJD gaat door...

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 22 januari 2017
Jongeren aan de maaltijd tijdens het vormingsweekend
Jongeren aan de maaltijd tijdens het vormingsweekend

Jong Katholiek organiseert als vervolg op de Wereld­jonge­ren­dagen (WJD) drie vormings­weekenden waarvan het eerste plaatsvond van 20-22 januari in het Diocesaan vormings­cen­trum bij het heiligdom van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo. Het weekend werd besloten met de viering van de Eucha­ris­tie.

Het eerste weekend ging vooral over de kernbegrippen van het katholieke geloof, zoals verlossing, Gods liefde, de heilige Geest en wat daarmee samenhangt, kortom: het kerygma. Kapelaan Johannes van Voorst maakte als priester het weekend mee, Marius van der Knaap en jongeren­wer­kers van ver­schil­lende andere bisdommen waren aanwezig, evenals Mirjam Spruijt van het Centrum voor Parochiespiri­tua­li­teit. Op zondag heb ik een gedeelte mee kunnen maken, samen met de jongeren gegeten en de heilige Eucha­ris­tie met hen gevierd ter afsluiting van dit mooie eerste weekend, dat de deelnemers als rijk en inspirerend hebben ervaren.

Tijdens de H. Mis heb ik de volgende homilie gehouden:

HOMILIE

Blue Monday

 We hebben het afgelopen week weer beleefd:
Het was Blue Monday,
de meest depressieve dag van het jaar,
met een echt Depressiegala,
dat zal worden uitgezonden
op de TV.
Veel aandacht voor depressies
was er ook in andere media.

Waarom nu, in deze periode van het jaar?
Zo half januari
zitten we midden in de winter,
de feesten zijn voorbij
en de lente is nog lang niet in zicht.
De dagen zijn nog kort
en gaan maar langzaam lengen.
Dat is voor veel mensen
de moeilijkste tijd van het jaar.
Mijn eigen ervaring
en die van veel pastoors is
dat er dan extra veel mensen overlijden.

Depressie is een ziekte

 

In onze samenleving
is depressie een probleem
waar veel mensen mee te maken hebben,
ook veel jongeren:
één op de vijftien jongeren kampt met depressie,
maar ze durven er vaak niet over te praten,
omdat ze zich schamen
of denken dat het niet begrepen zal worden.
Dat is jammer,
want depressie is in feite gewoon een ziekte.
Sociaal isolement, eenzaamheid dus,
kan daar een grote rol bij spelen,
want eenzaamheid is ook iets
dat in onze samenleving wijd verbreid is
en moeilijke dingen
die we hebben meegemaakt,
kunnen bijdragen aan een depressie.

Zelf iets doen en geholpen worden

Het isolement moet dan doorbroken worden
en over de depressie en die oorzaken
moet gesproken worden
om het te kunnen over­win­nen.
Dus, iemand moet je de hand reiken,
iemand moet je eruit halen
als zo’n depressie je overkomt.
Maar ook die persoon zelf moet iets doen:
het kan zijn dat er iemand is
die herkent wat eraan de hand is
en tot actie overgaat,
maar dan nog moet diegene
die depressief is
mee werken, zich proberen te openen.
En meestal is het heel belangrijk
dat de persoon die met het probleem worstelt
zelf erover gaat praten
en gaat zeggen en erkennen:
Ik heb hier last van,
ik kan het niet alleen,
help me alstublieft.
Dit zijn zo ongeveer
de belangrijkste adviezen
als je een depressie hebt
en waarover dus de afgelopen week
heel veel is gesproken en geschreven.

Een wezenlijke ervaring

 

Maar in zekere zin
geldt dit voor ons allemaal.
Er zijn momenten in ons leven
dat we duidelijk ervaren
dat we het niet alleen kunnen,
dat we hulp nodig hebben
en niet alleen als we in een dipje zitten,
want dit is eigenlijk voor iedere mens
een wezenlijke ervaring.
Want zo is het ook:
wij kunnen onszelf niet redden,
wij kunnen onszelf niet het leven geven
en niet het geluk
en de liefde die het belangrijkste is
in het leven van iedere mens,
die liefde die ons verrijkt,
kunnen we onszelf niet geven,
die is een cadeau,
een geschenk van iemand aan ons.
En daarbij komt dat we ook
de gebrokenheid van ons bestaan ervaren:
we merken dat we vaak niet zo zijn
als we eigenlijk ten diepste
graag zouden willen,
we maken fouten, doen ook zonden,
we zouden diep in ons hart
voor iedereen goed en hartelijk willen zijn,
maar het lukt ons vaak maar moeilijk
om ons gevoel van voorkeur of afkeer
te overstijgen.

Geen happy end?


En we zien natuurlijk allemaal
hoe ons leven eindigt:
menselijkerwijs gesproken
gaan we allemaal dood
en zullen we tot stof en as vergaan.
Ons aards bestaan
kent geen florissante afloop,
het lijkt geen boek
met een happy end.
Het is een neergang, een afgang,
tenminste....


Gouden kranen


Wij kunnen onszelf niet redden,
uit­ein­de­lijk kunnen wij het niet maken,
zelfs Donald Trump kan dat niet
met al zijn rijkdom.
Zijn gouden kranen en de Trump tower
kunnen hem geen eeuwig leven geven.
Hij zal toch
de weg van iedere mens moeten gaan,
dat staat vast.


In duisternis


Met deze ervaring
beginnen de lezingen van vandaag:
Het volk dat in het duister wandelt,
in het land van doodse duisternis,
gaat gebukt onder een juk, onder een stang,
wordt geslagen door de drijvers.
Geen uitzicht, geen perspectief,
het is om depressief van te worden.

Maar dat volk dat zit in duisternis
heeft een groot licht gezien.
Om dat licht te kunnen zien,
moet je je ogen open hebben
en dat licht in je hart ontvangen:
je moet je bekeren.
“Bekeert u,
want het rijk der hemelen is nabij”.
Het is een gave
en je moet zelf iets doen.


De kern


Dit is onze fundamentele ervaring:
ik kan het niet alleen,
ik red het niet,
ik ben niet mijn eigen verlosser
en toch is mijn leven van waarde,
ben ik te kostbaar
om zomaar te vergaan
en in mijn hart ervaar ik een liefde,
die mij vertelt dat ik word bemind.

Dat is de kern van ons leven:
Ons leven is in duisternis,
maar in die duisternis schijnt een licht,
we hebben een Verlosser gekregen,
die eindeloos veel van ons houdt,
die ons roept
tot een bestaan ten leven,
die ons bestemt voor geluk,
voor de hemelse bruiloft.


De liefde zien


Als we onszelf openen,
zoals iemand die depressief is
zich opent voor iemand die hij vertrouwt,
dan straalt dat licht in ons hart
en worden we uit onszelf gehaald.

We zien aan de apostelen
wat het gevolg is:
als Jezus komt en hen roept,
laten ze hun netten in de steek
- misschien staan die netten ook wel symbool
voor alles waarin zij verstrikt zijn geraakt -,
ze laten alles achter
en volgen Jezus
om zich in dienst te stellen
van die Blijde Bood­schap
van uitzicht, verlossing en liefde.

Laten wij datzelfde te doen:
dat we proberen die liefde te zien,
die hand die ons is toegestoken,
die toekomst die voor ons is weggelegd
om met een zeker optimisme
en vertrouwen
door het leven te gaan
en zelf ook weer voor anderen klaar te staan.
AMEN

Terug