Arsacal
button
button
button


Kom in gesprek... in Hoogkarspel

Jezus en de Samaritaanse vrouw

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 19 maart 2017
Kinderkoor de kerkreigers
Kinderkoor de kerkreigers
vlnr diaken Jules Post, mgr. Jan hendriks, burgemeester Michiel Pijl
vlnr diaken Jules Post, mgr. Jan hendriks, burgemeester Michiel Pijl (foto: Koos Dol/de Streker)

Zondag 19 maart was ik in Hoogkarspel voor een bezoek aan de parochie en de viering van de Eucha­ris­tie. Het was een feestelijke viering met twee van de zeven (!) koren van de parochie: het Gemengd koor en het pas opgerichte kinderkoor de Kerkreigers. Burge­mees­ter Michiel Pijl van de gemeente Drechterland woonde de H. Mis bij, evenals zijn voorganger Rob van der Riet, die actief vrijwilliger is in de parochie.

Tijdens de goedbezochte viering was er een kinderwoorddienst en na afloop was er gelegenheid de parochianen tijdens de koffie te ontmoeten en met velen van hen een praatje te maken. De sfeer was buitengewoon hartelijk en het was leuk om te merken dat de mensen van de H. Laurentius­kerk echt hun best hadden gedaan om er een feestelijke viering van te maken.

Homilie

Signaaltjes

We weten denk ik allemaal wel
dat pesten op school vaak een probleem is,
maar kinderen die worden gepest,
schamen zich daar soms voor
en durven er niet over te praten.
Dat is jammer.
Toch geven ze soms kleine signaaltjes af
en het is van belang dat die worden opgepikt.
Het is belangrijk dat we
daar een goed klimaat voor scheppen,
een klimaat van openheid en vertrouwen.

Daartoe moeten we het signaal afgeven:
“Jij mag er zijn, ik heb je lief en ik waardeer je”;
dat is precies wat Jezus doet
als Hij een Samaritaanse vrouw bij de put ontmoet.

De put en de eettafel

Wat Jezus hier doet op het heetst van de dag,
als Hij rustig gaat zitten bij die waterput
en uitgebreid in gesprek gaat,
is eigenlijk niet veel anders
dan wat we thuis doen of deden in het gezin,
vooral toen de kinderen klein waren.
Het is een paar keer per dag spitsuur in het gezin:
's morgens als de kinderen de deur uit moeten
om naar school te gaan;
en 's avonds misschien nog een keer,
zeker voor de kleintjes:
wassen, bidden,
misschien nog een verhaaltje of een spelletje
en naar bed toe,
voor de groteren zijn er clubs, sport, huiswerk, enzovoorts,
het vraagt allemaal aandacht en begeleiding.
Kinderen hebben soms de agenda van een CEO!

En daar tussendoor zijn er een paar momenten
dat U hopelijk samen kunt zijn
met tijd voor elkaar:
hier nemen de maaltijden
vaak een belangrijke plaats in.

Tijd om sociaal te zijn

Dan kan ieder elkaar ontmoeten en met elkaar praten.
In veel gezinnen is dat toch wel
hét moment,
vaak ook met de regel
dat de kinderen tijdens het eten
hun mobieltje of iPad weg moeten leggen.
Dat ouders met hun kinderen
ervaringen, verhalen, vragen kunnen delen,
wat er lekker gaat en wat niet,
is eigenlijk best wel belangrijk.
Er moet ruimte zijn om te praten,
zonder angst of tijdsdruk.
Want: worden we mensen
die allemaal naar hun eigen schermpje zitten te turen
of staat het sociale voorop?
Het is vaak een strijd,
maar wel heel belangrijk
om die strijd voor dat sociale te voeren!.

Elkaar

Vreugde en verdriet delen met elkaar,
geven om elkaar, rekening houden met elkaar,
het is belangrijk, ja wezenlijk voor ons allemaal.

Onze samenleving is individualistisch geworden;
veel mensen zijn daardoor eenzaam,
ontvangen weinig liefde en aandacht.
Veel mensen leven langs elkaar heen.
Maar we hebben elkaar nodig!

Geloven is gemeen­schap

Dat is ook zo in het geloof.
Er moet ruimte en tijd zijn
voor ons contact met God,
tijd nemen om met Hem te praten.
En bij geloven hoort ook
dat we het samen doen met andere mensen,
in een gemeen­schap, in een kerk,
niet in ons eentje, het is iets sociaals;
geloven is juist:
je openen, je niet afsluiten,
open naar anderen
en naar Onze Lieve Heer.

Een gewone vraag

Het gesprek van Jezus met de Samaritaanse vrouw
in het evangelie van vandaag,
begint over het putten van water,
een heel gewoon en dagelijks gebeuren in die tijd.
Jezus vraagt:
“Mag ik wat drinken?”
Het is een vraag van alle tijden.
En die simpele vraag
wordt het begin van een diepgaand gesprek
over levend water en geestelijke dorst,
een gesprek waarin die vrouw
echt zichzelf kan zijn.
Jezus dringt zich niet op,
Hij begint die vrouw geen lesjes te leren,

Zij mag er zijn

Het is zeker een kunst van Jezus
om door zo'n simpele vraag
tot zo’n mooi gesprek te komen
dat die vrouw nooit meer vergeten zal.
Dat is een kunst,
die ook wij door het te proberen
kunnen leren.
Wie zijn mond houdt,
zal het nooit leren.
Zo wordt het gesprek van Jezus met die vrouw
iets waarin zij zichzelf kan zijn
en tegelijk iets mee kan klinken
van levenswijsheid en geloof,
van liefde en vertrouwen.
Er staat daar gewoon een put in het dorp,
die put, een heel gewoon iets,
wordt een vertrekpunt
om iets moois met elkaar te delen.

Water

Het gesprek van Jezus met die vrouw gaat over water.
Wij weten hoe belangrijk water is.
Zonder water is er geen leven.
Jezus gebruikt het water als beeld en symbool
voor wat Hij de mensen komt geven:
Zijn leven, Zijn liefde
en eeuwig leven.
Als die in ons zijn,
zullen die zijn als een waterbron,
die steeds opnieuw opborrelt
en ons nieuw leven geeft.

De woorden van Jezus
wijzen ook naar ons doopsel,
waardoor we deel hebben gekregen
aan het leven van Jezus
en broeders en zusters van elkaar zijn geworden,
geroepen om elkaar leven en liefde te geven.

Terug