Arsacal
button
button
button


Er gebeurt veel goeds in de Vitus

125 jaar Cuijperskerk in Hilversum

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 3 september 2017
Feest rond de Vitus
Feest rond de Vitus
Velen kwamen de pas-onthulde panelen bewonderen
Velen kwamen de pas-onthulde panelen bewonderen
Het fraai versierde altaar
Het fraai versierde altaar

Zondag 3 september werd in Hilversum het 125 jarig bestaan van de Sint Vitus­kerk gevierd met een pontificale Eucha­ris­tie­viering, een onthulling en een parochie-ontmoeting in de tuin. Onder de aanwezigen burge­mees­ter Pieter Broertjes, de voorzitter van de Raad van kerken,Jan Willem Meinsma, en Ismet Kececi, van de Turks Islamitische moskee.

Burge­mees­ter Broertjes hield aan het einde van de viering een toespraak waarin hij aangaf dat kerk en staat weliswaar gescheiden zijn in ons land maar dat dit een goede samen­wer­king in respext voor die scheiding, niet in de weg staat. Goede samen­wer­king is er wel in het Hilversumse. Ismet Kececi omarmde pastoor Dresmé en getuigde van goede verhoudingen en samen­wer­king op bepaalde vlakken: "We zijn broeders". Die samen­wer­king is er ook met de andere christelijke gemeen­schappen binnen de Raad van Kerken.

De Eucha­ris­tie­viering werd opge­luis­terd door het het dames- en herenkoor van de Vitus, het Gregoriaans koor en het kinderkoor. En natuurlijk waren er vele misdienaars en acolieten, zoals in de Vitus goed gebruik is.

Aan het einde van de Mis werden twee panelen onthuld die prachtig gerestaureerd waren: de Mannaregen en het water uit de rots, verhaald in het boek Exodus 16 en 17 en voorafbeelding van de Eucharistische gaven. Daarom waren ze voor de zestiger jaren als vleugelpanelen aan het hoofdaltaar bevestigd, toen verwijderd en opgeslagen, slecht behandeld en bijna vergaan, maar nu in nieuwe glorie weer te bewonderen terzijde van het orgel in het linkerzijschip.

Na de Mis was er in het Anna gebouw achter de kerk en buiten een ontmoeting met koffie en taart, hapjes en drankjes, waar vele parochianen aan deelnamen.

Ja, de Vitus kan weer terugzien op een mooi en geslaagd jubileum!

HOMILIE

Proficiat!

Allereerst aan U allen:
van harte proficiat met deze mooie dag:
125 jaar sint Vitus­kerk
en die kerk staat er stralend bij,
jong en schoon als een bruid,
een bruid van de Heer.

Meesterwerk

Ja, de Sint Vitus­kerk is een prachtig bouwwerk,
met zijn toren van 98,3 m
is dit de hoogste katholieke kerktoren van ons land
en op drie na de hoogste van alle kerken.
Dit is een meesterwerk van Pierre Cuijpers,
die het Centraal Station en het Rijks­mu­seum
in Amsterdam ontwierp
en de troon waarop de koning zit op Prinsjesdag.
Andere bekende kunstenaars
als Mengelberg, Nicolas, Henri Jonas en Cuijpers zelf
hebben aan het interieur van deze kerk gewerkt.
U weet dat waar­schijn­lijk allemaal al wel....
Niet voor niets wordt de Vitus
wel de kathedraal van het Gooi genoemd!

Dat is belangrijk...

Toch is niet het belangrijkste
wat voor grote kunstenaars hier hebben gewerkt
en hoe fraai de stenen op elkaar gestapeld zijn.
Want het gaat om de levende stenen;
zoals Paulus in de Korinte-brief zei:
wij zijn Gods tempel,
wij zijn Zijn kerk
want de geest van God
woont in ons.
En het gaat om het goede zaad
dat hier wordt uitgezaaid
en dat U opneemt in uw hart.
Dat is het eigenlijke, grootste feest vandaag
dat U een levende gemeen­schap vormt
en dat u in Zijn kracht en uit Zijn Woord en Sacrament
wilt leven en wilt werken!
Want ons leven is gegeven
en dat leven heeft een doel,
alles komt uit Hem
en gaat weer naar Hem toe.

Vele eeuwen

Vijfhonderd jaar geleden, in 1516, werd
Hilversum als parochie gesticht;
en het katholieke geloof
werd hier zelfs al vele eeuwen eerder beleefd
in een kleine kapel.
Dit is dus een dag om te danken
voor dit mooie kerk­ge­bouw
en voor een mooie gemeen­schap
die U samen in Christus mag vormen.

Veel goeds

Daar ben ik U ook namens het bisdom
vandaag bijzonder dankbaar voor:
twee keer waren hier diaken­wijdingen,
mijn eigen bisschops­wijding is hier geweest,
lange tijd kwam hier de televisie-mis vandaan
en de parochie biedt een plaats
aan allerlei mooie initiatieven,
bij­voor­beeld voor kinderen, jongeren en gezinnen.
In de Vitus kan veel, veel goeds!

Daar is veel inzet van vrijwilligers mee verbonden.
Vandaag op deze dag zeg ik:
Dank daarvoor!
Veel dank voor Uw inzet en Uw uitstraling!

Geen project van boven af

Een kerk is niet zomaar een gebouw.
Het is ook geen gebouw dat hier is neer gezet
door een weelderig rijk instituut, Nee!
Op vele plaatsen in de kerk kunt U nog een beetje zien
hoe dat destijds is gegaan:
in sommige ramen en beelden
staat een inscriptie over de gevers
met jaartallen bij­voor­beeld van mensen
die hun huwelijksfeest herdachten;
een man gaf een raam ter gedachtenis
aan zijn overleden vrouw;
een pastoor deed dat bij zijn zilveren priesterfeest
en ga zo maar door;
veel gevers ook schonken een mooi bedrag
of een beeld in deze kerk
maar wilden onbekend blijven;
de toren werd gebouwd
door ruim 900 parochianen
die zich inschreven voor een jaarlijks bedrag.
En zo is het eigenlijk altijd gegaan
tot op de huidige dag:
de kerk was geen project
van de kerk van boven af.
Het was een uiting van geloof en vertrouwen
van een kerk die gemeen­schap is.
In de stenen en in alles
zitten geloof en dankbaarheid van mensen
om al wat God aan hen gegeven heeft
en om alle goede zaadjes
die zijn uitgezaaid
en die - misschien zonder dat wij het weten -
vrucht gedragen hebben, zijn uitgegroeid.
Wij kunnen de vruchten niet meten,
dat kan God alleen.
Wij worden alleen uitgenodigd
om te vertrouwen en te geloven in de vruchten!

Bijzondere momenten

Mensen hebben hier mooie momenten beleefd:
een doop - er is hier een dame die 96 jaar geleden
in deze kerk werd gedoopt -
een eerste communie, een huwelijk of jubileum,
een Pasen of Kerst;
en ze hebben hier troost gevonden in droefheid,
bij ziekte en lijden, bij een uitvaart;
heel bijzonder denk ik ook
aan de slachtoffers van de ramp met de MH 17
en aan al hun familieleden en vrienden, aan allen;
ik ben pastoor Dresmé bijzonder dankbaar
dat hij zich zo geweldig voor hen heeft ingezet.

Een licht dat altijd brandt

Dit is een huis waar God kan wonen,
een God die begaan is met mensen.
We hoorden in de eerste lezing
hoe Gods heerlijkheid
ooit de tempel in Jeruzalem vervulde.
God was daar aanwezig.
Zo is het ook hier.

In deze kerk brandt een Godslamp,
een licht dat nooit uitgaat,
ook niet als alles duister is.
Het is een klein teken
dat God bij ons aanwezig is
in onze vreugden
en in ons verdriet;
hier is Hij bijzonder in het tabernakel
waar de communie wordt bewaard.
Hij is er en Hij wacht op ons
met open Vader-armen.
Vandaar dat je eigenlijk vanzelf
een beetje stil en rustig wordt
als je de kerk betreedt.
Een rustpunt, iets van troost en vrede
omdat hier iets is
wat je elders niet vindt;
uiteindelijk - zo mogen wij zeggen -:
omdat God hier is,
omdat Jezus hier is,
omdat Zijn heilige Geest hier is
en met je op weg wil gaan.

Vingerwijzing

125 jaar Vitus­kerk,
wat is dat op de eeuwigheid?
Een ademtocht,
de jaren gaan zo snel voorbij,
misschien kwamen uw ouders, grootouders
en betovergrootouders hier al....
generaties zijn voorbij gegaan.
Ook ons leven is maar even,
we kennen dag noch uur,
maar deze plek met zijn toren
is en blijft
een vingerwijzing naar de eeuwigheid:
er is meer -
dit is een gebouw dat mensen samenbrengt, verbindt
met God, met elkaar
want we kunnen het niet alleen....

Terug