Arsacal
button
button
button
button


Er gebeurt veel goeds in de Vitus

125 jaar Cuijperskerk in Hilversum

Overweging Preek - gepubliceerd: zondag, 3 september 2017 - 1158 woorden
Feest rond de Vitus
Feest rond de Vitus
Velen kwamen de pas-onthulde panelen bewonderen
Velen kwamen de pas-onthulde panelen bewonderen
Het fraai versierde altaar
Het fraai versierde altaar

Zondag 3 sep­tem­ber werd in Hilversum het 125 jarig bestaan van de Sint Vitus­kerk gevierd met een pontificale Eucha­ris­tie­vie­ring, een ont­hul­ling en een pa­ro­chie-ont­moe­ting in de tuin. Onder de aanwe­zigen burge­mees­ter Pieter Broertjes, de voor­zit­ter van de Raad van kerken,Jan Willem Meinsma, en Ismet Kececi, van de Turks Islami­tische moskee.

Burge­mees­ter Broertjes hield aan het einde van de vie­ring een toe­spraak waarin hij aangaf dat kerk en staat welis­waar ge­schei­den zijn in ons land maar dat dit een goede samen­wer­king in respext voor die schei­ding, niet in de weg staat. Goede samen­wer­king is er wel in het Hilversumse. Ismet Kececi omarmde pastoor Dresmé en getuigde van goede ver­hou­dingen en samen­wer­king op bepaalde vlakken: "We zijn broeders". Die samen­wer­king is er ook met de andere chris­te­lijke ge­meen­schappen binnen de Raad van Kerken.

De Eucha­ris­tie­vie­ring werd opge­luis­terd door het het dames- en heren­koor van de Vitus, het Gre­go­ri­aans koor en het kinder­koor. En na­tuur­lijk waren er vele mis­die­naars en acolieten, zoals in de Vitus goed gebruik is.

Aan het einde van de Mis wer­den twee panelen ont­huld die prach­tig gerestaureerd waren: de Mannaregen en het water uit de rots, verhaald in het boek Exodus 16 en 17 en vooraf­beel­ding van de Eucha­ris­ti­sche gaven. Daarom waren ze voor de zes­tiger jaren als vleugelpanelen aan het hoofdaltaar beves­tigd, toen verwijderd en opge­slagen, slecht behandeld en bijna ver­gaan, maar nu in nieuwe glorie weer te bewon­de­ren terzijde van het orgel in het linkerzij­schip.

Na de Mis was er in het Anna gebouw achter de kerk en buiten een ont­moe­ting met koffie en taart, hapjes en drankjes, waar vele pa­ro­chi­anen aan deelnamen.

Ja, de Vitus kan weer terugzien op een mooi en geslaagd jubileum!

HOMILIE

Proficiat!

Aller­eerst aan U allen:
van harte proficiat met deze mooie dag:
125 jaar sint Vitus­kerk
en die kerk staat er stralend bij,
jong en schoon als een bruid,
een bruid van de Heer.

Meester­werk

Ja, de Sint Vitus­kerk is een prach­tig bouw­werk,
met zijn toren van 98,3 m
is dit de hoogste katho­lie­ke kerktoren van ons land
en op drie na de hoogste van alle kerken.
Dit is een meester­werk van Pierre Cuijpers,
die het Centraal Station en het Rijks­mu­seum
in Am­ster­dam ontwierp
en de troon waarop de koning zit op Prinsjes­dag.
Andere bekende kunste­naars
als Mengel­berg, Nicolas, Henri Jonas en Cuijpers zelf
hebben aan het interieur van deze kerk gewerkt.
U weet dat waar­schijn­lijk allemaal al wel....
Niet voor niets wordt de Vitus
wel de ka­the­draal van het Gooi genoemd!

Dat is be­lang­rijk...

Toch is niet het be­lang­rijk­ste
wat voor grote kunste­naars hier hebben gewerkt
en hoe fraai de stenen op elkaar gesta­peld zijn.
Want het gaat om de levende stenen;
zoals Paulus in de Korinte-brief zei:
wij zijn Gods tempel,
wij zijn Zijn kerk
want de geest van God
woont in ons.
En het gaat om het goede zaad
dat hier wordt uitgezaaid
en dat U opneemt in uw hart.
Dat is het eigen­lijke, grootste feest vandaag
dat U een levende ge­meen­schap vormt
en dat u in Zijn kracht en uit Zijn Woord en Sacra­ment
wilt leven en wilt werken!
Want ons leven is gegeven
en dat leven heeft een doel,
alles komt uit Hem
en gaat weer naar Hem toe.

Vele eeuwen

Vijf­hon­derd jaar gele­den, in 1516, werd
Hilversum als pa­ro­chie gesticht;
en het katho­lie­ke geloof
werd hier zelfs al vele eeuwen eerder beleefd
in een kleine kapel.
Dit is dus een dag om te danken
voor dit mooie kerk­ge­bouw
en voor een mooie ge­meen­schap
die U samen in Christus mag vormen.

Veel goeds

Daar ben ik U ook namens het bisdom
vandaag bij­zon­der dank­baar voor:
twee keer waren hier diaken­wij­dingen,
mijn eigen bis­schops­wij­ding is hier geweest,
lange tijd kwam hier de tele­vi­sie-mis vandaan
en de pa­ro­chie biedt een plaats
aan allerlei mooie ini­tia­tie­ven,
bij­voor­beeld voor kin­de­ren, jon­ge­ren en gezinnen.
In de Vitus kan veel, veel goeds!

Daar is veel inzet van vrij­wil­li­gers mee verbon­den.
Vandaag op deze dag zeg ik:
Dank daarvoor!
Veel dank voor Uw inzet en Uw uit­stra­ling!

Geen project van boven af

Een kerk is niet zomaar een gebouw.
Het is ook geen gebouw dat hier is neer gezet
door een weelderig rijk instituut, Nee!
Op vele plaatsen in de kerk kunt U nog een beetje zien
hoe dat des­tijds is gegaan:
in sommige ramen en beel­den
staat een inscriptie over de gevers
met jaartallen bij­voor­beeld van mensen
die hun huwe­lijks­feest her­dachten;
een man gaf een raam ter ge­dach­te­nis
aan zijn overle­den vrouw;
een pastoor deed dat bij zijn zilveren pries­ter­feest
en ga zo maar door;
veel gevers ook schonken een mooi bedrag
of een beeld in deze kerk
maar wil­den onbekend blijven;
de toren werd gebouwd
door ruim 900 pa­ro­chi­anen
die zich in­schre­ven voor een jaar­lijks bedrag.
En zo is het eigen­lijk altijd gegaan
tot op de hui­dige dag:
de kerk was geen project
van de kerk van boven af.
Het was een uiting van geloof en ver­trouwen
van een kerk die ge­meen­schap is.
In de stenen en in alles
zitten geloof en dank­baar­heid van mensen
om al wat God aan hen gegeven heeft
en om alle goede zaadjes
die zijn uitgezaaid
en die - mis­schien zonder dat wij het weten -
vrucht gedragen hebben, zijn uitgegroeid.
Wij kunnen de vruchten niet meten,
dat kan God alleen.
Wij wor­den alleen uit­ge­no­digd
om te ver­trouwen en te geloven in de vruchten!

Bij­zon­dere momenten

Mensen hebben hier mooie momenten beleefd:
een doop - er is hier een dame die 96 jaar gele­den
in deze kerk werd gedoopt -
een eerste communie, een huwe­lijk of jubileum,
een Pasen of Kerst;
en ze hebben hier troost gevon­den in droef­heid,
bij ziekte en lij­den, bij een uit­vaart;
heel bij­zon­der denk ik ook
aan de slacht­of­fers van de ramp met de MH 17
en aan al hun fami­lie­le­den en vrien­den, aan allen;
ik ben pastoor Dresmé bij­zon­der dank­baar
dat hij zich zo gewel­dig voor hen heeft ingezet.

Een licht dat altijd brandt

Dit is een huis waar God kan wonen,
een God die begaan is met mensen.
We hoor­den in de eerste lezing
hoe Gods heer­lijk­heid
ooit de tempel in Jeru­za­lem vervulde.
God was daar aanwe­zig.
Zo is het ook hier.

In deze kerk brandt een Gods­lamp,
een licht dat nooit uitgaat,
ook niet als alles duister is.
Het is een klein teken
dat God bij ons aanwe­zig is
in onze vreug­den
en in ons verdriet;
hier is Hij bij­zon­der in het ta­ber­na­kel
waar de communie wordt bewaard.
Hij is er en Hij wacht op ons
met open Vader-armen.
Vandaar dat je eigen­lijk van­zelf
een beetje stil en rus­tig wordt
als je de kerk betreedt.
Een rust­punt, iets van troost en vrede
omdat hier iets is
wat je elders niet vindt;
uit­ein­delijk - zo mogen wij zeggen -:
omdat God hier is,
omdat Jezus hier is,
omdat Zijn heilige Geest hier is
en met je op weg wil gaan.

Vinger­wij­zing

125 jaar Vitus­kerk,
wat is dat op de eeuwig­heid?
Een adem­tocht,
de jaren gaan zo snel voorbij,
mis­schien kwamen uw ouders, groot­ou­ders
en betovergroot­ou­ders hier al....
gene­ra­ties zijn voorbij gegaan.
Ook ons leven is maar even,
we kennen dag noch uur,
maar deze plek met zijn toren
is en blijft
een vinger­wij­zing naar de eeuwig­heid:
er is meer -
dit is een gebouw dat mensen samen­brengt, verbindt
met God, met elkaar
want we kunnen het niet alleen....

Terug