Arsacal
button
button
button


In een vloek en een zucht is het leven voorbij...

Sta je klaar - 32e zondag door het jaar A

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 12 november 2017
Eerbied in Gods huis!
Eerbied in Gods huis!
De kerk van binnen; diaken Hans Bruin is in gesprek met een parochiaan
De kerk van binnen; diaken Hans Bruin is in gesprek met een parochiaan

Zondag 12 november was ik voor de zondagse Eucha­ris­tie en ontmoeting met de parochianen in De Noord (Heerhugowaard Noord), waar diaken Hans Bruin werkzaam is. De parochie heeft een mooi vormselproject waarin jongeren betrokken worden bij de voor­be­rei­ding van de vormelingen. Ook op andere manieren probeert de parochie jongeren en kinderen bij het parochie-gebeuren te betrekken.

Deze zondag zong het dames- en herenkoor Sint Caecilia en dat klonk goed. Op weekdagen is er na schooltijd een kerk-activiteit voor de kinderen van de basis­school en voor jongeren is Sint Vergilius van start gegaan, dat volgend jaar met een eigen bier "om te delen" op de proppen gaat komen voor het goede doel.

Boven de ingang van de kerk staat de spreuk die vroeger de suisses (kerkwachten) op hun sjerp geschreven hadden staan: Eerbied in Gods huis!

HOMILIE

Terugkijken

Hoe kijkt U naar het leven en naar de toekomst?
Er zijn misschien dingen waar u angst voor hebt
of waar U liever niet aan denkt
en er zijn ook mooie dingen
en er is gewoon vaak veel gebeurd.


Nu ik wat ouder geworden ben
en soms weleens terug kijk naar het verleden,
valt me vooral heel erg op
hoe enorm snel de jaren voorbij zijn gegaan.
In mijn ervaring was ik - als het ware -
gisteren nog een jongere
die dacht dat die een heel leven
voor zich had - een bijna eindeloos lang leven -
en vandaag ben ik alweer een oude man.
Zoveel jaren liggen achter mij
- voorbij in een vloek en een zucht -
en hoeveel jaren zal ik nu nog hebben?
Het grootste deel van mijn leven
is al weer voorbij!

Passanten


Wie ook weleens zulke gedachten krijgt
- en dat gebeurt de meesten van U waar­schijn­lijk wel -,
ervaart de betrekkelijkheid van het leven:
we zijn maar passanten op de aarde.
Misschien dat dan ook terecht de gedachte komt
dat we niet te veel belang moeten hechten
aan de dingen van deze wereld
- aan het geld en het goed,
aan wat we willen hebben en bereiken -
om ons beter voor te bereiden
op wat hierna gaat komen.


Ja, dat zijn gedachten
die ook wel een beetje horen
bij de novembermaand,
die we zijn begonnen met het vieren
van Aller­heiligen en Allerzielen:
dan gaan onze gedachten
naar de heiligen in de hemel
en dierbare mensen die ons zijn voorgegaan.

Niet meteen samenwonen

Ook de lezingen van de heilige Mis
gaan vandaag mee in deze lijn.
We hoorden de parabel of gelijkenis
van de bruidsmeisjes,
vijf waren dom en dwaas,
vijf waren verstandig en wijs.
Dit is een verhaal dat Jezus vertelt
om iets duidelijk te maken.
Het verhaal is niet perse echt gebeurd
al is de situatie uit het dagelijks leven genomen;
het gaat om de gelijkenis, de vergelijking met ons leven.
In Jezus’ tijd werd het huwelijk gesloten met een over­een­komst,
maar men ging daarna nog niet meteen samenwonen.
Samenwonen deed men pas een tijdje na het huwelijk.
Eerst werd het huwelijksfeest voorbereid
en alles werd voor het leven samen klaar gemaakt.
Dan kwam de grote dag van dat feest
waarop de bruidegom de bruid
bij haar ouders thuis ging ophalen
om haar feestelijk mee te nemen
naar het eigen huis
waar het huwelijksleven zou beginnen.

Brandende lampen

De bruidegom werd bij het ouderlijk huis van de bruid
opgewacht door bruidsmeisjes
met brandende lampen
en bruid en bruidegom gingen dan
onder die feestelijke begeleiding
naar het nieuwe huis of de zaal
waar het feest werd gevierd.
In zuidelijke landen
is men niet altijd heel punctueel;
Ik heb zelf in Italië bij de kerk
weleens een uur op het bruidspaar moeten wachten.
Wij hebben een klok,
maar zij hebben de tijd,
dus het was heel gewoon
dat de bruidegom uren te laat kwam.
Zo gaat het ook in dit verhaal.

Het gaat om ons!

De bruid komt niet voor in het verhaal
en de vijf bruidsmeisjes zijn wel heel erg dom:
uren staan ze te wachten,
maar ze komen er pas achter dat ze geen olie hebben
als de bruidegom eraan komt.
En de andere vijf reageren nogal fel:
ze willen hun olie niet delen.
De bruidegom is ook wel fors,
zeker voor zo’n feestelijke dag:
die domme meisjes kent hij niet
en ze vinden de deur op slot!

Maar dit verhaal wordt zo verteld
omdat het gaat om de gelijkenis.
Het gaat om ons, mensen
die wachten op de Heer
en die op het feest van God
zijn uitgenodigd
en mogen binnengaan in de hemel,
als wij daar klaar voor staan.

Leven bij de dag

Hoe kijken we naar de toekomst?
Sommige mensen kijken helemaal niet
naar de toekomst,
ze leven bij de dag.
Daar zit ook wel iets goeds in.
Jezus zegt zelf ergens in het evangelie
dat we ons geen zorgen moeten maken
voor de dag van morgen,
want iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen.
Dus niet lopen piekeren
over hoe het verder moet,
we mogen leven met vertrouwen.
Dat vertrouwen geeft hoop en vreugde.
Het is de beste voor­be­rei­ding.
Wie vertrouwen heeft staat altijd klaar
en de Heer kan komen.

Onvoorbereid

Vijf van die bruidsmeisjes uit het verhaal
dachten nergens over na,
ze hielden zich er niet mee bezig
en dat werd niet op prijs gesteld,
want al wisten ze wat ze moesten doen
en waarvoor ze waren gekomen,
ze hadden zich toch niet voorbereid.

Het koffertje

Waar leven we voor,
staan we klaar om de Heer te ontvangen?
Is er nog iemand met wie we het goed moeten maken,
zijn we met ons eigen leven verzoend?
Staan we klaar voor anderen?
Is ons koffertje voor de grote reis gepakt?

Daar gaat het in dat evangelie om.
We weten niet wanneer Hij komt.
Een goed en waardevol leven, vertrouwen,
een mooi spoor dat we achterlaten,
dat is de olie waarmee we die lamp
brandend kunnen houden
om de Heer welkom te heten..

         

Terug