Arsacal
button
button
button


Croissants en warme koffie van een bedelaar

Christus Koning in de Obrechtkerk

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 26 november 2017
Koor en orkest van de Obrechtkerk
Koor en orkest van de Obrechtkerk
Kinderen brengen een kaars
Kinderen brengen een kaars (foto: a.velsen)
evangelie
evangelie (foto: a.velsen)

Op zondag 26 november, feest van Christus Koning heb ik de Mis gevierd in de Obrechtkerk (officieel: O.L. Vrouw van de Aller­heiligste Rozen­krans) met koor en orkest. Kees de Wijs nam afscheid als organist en voor de H. Mis mocht ik een 95 jarige in de kerk opnemen. Het evangelie was Mt. 25 over die dorstige, hongerige, vreemdeling... die Jezus zelf bleek te zijn.

Een kind van God op jaren

Het Obrechtkoor onder leiding van dirigent Luc Löwenthal geniet brede bekendheid. Voor mij was dit de eerste keer dat ik dit voortreffelijke koor in hun eigen kerk kon aanhoren. De Jugendmesse van Haydn werd gezongen en ook Vivaldi, Mozart en het Gregoriaans ontbraken niet. Alles bijeen een bijzonder mooi en goed utigevoerd pro­gram­ma. Samen met de nieuwe pastoor Jacques Quadvlieg, die zich goed thuis voelt in zijn nieuwe parochie, heb ik deze Mis kunnen vieren. Voor de heilige Mis mocht ik de heer mr. Hans Prior in de kerk opnemen door het heilig doopsel en vormsel. Vanwege de leeftijd van de heer Prior - die overigens opmerkelijk vitaal is - werden deze sacramenten voor de Mis toegediend, terwijl hij tijdens de Eucha­ris­tie­viering zijn eerste heilige communie ontving.

 

Hert en ziel

Het afscheid van vaste organist Kees de Wijs, die eerder ook dirigent was van het Obrechtkoor, werd aan het eind van de Mis gememoreerd, waarbij vermeld mag worden dat hij bereid blijft om in te vallen als dat eens nodig is.
Kinderen van de Kinderkerk (Kinderwoorddienst) kwamen een kaars brengen, die zijzelf fraai hadden versierd bij een catechese­bij­een­komst .
Tenslotte werd het boekje "Met hert en ziel" ge­pre­sen­teerd en aangeboden, dat is uitgegeven bij gelegenheid van het 25 jarig priester­schap van pater Frans Vervooren, die veel in de Obrechtkerk heeft geassis­teerd. Het biedt over­we­gingen bij de twaalf herten die de communiebank van deze kerk sieren. Een teken van dank­baar­heid van de parochie voor al zijn pastorale inzet.

Na de viering was er gelegenheid om parochianen en bezoekers van de Obrechtkerk te ontmoeten en de dopeling te feliciteren.
De Obrechtkerk is een centrum van christelijke muziek­cul­tuur; 's middags was er nog een concert met het studentenkoor.

HOMILIE

Hoe zal het zijn?

We richten vandaag onze ogen
op het einde der tijden,
met de vraag
hoe het rijk van God eruit zal zien.
Hoe zal het leven eruit zien
als God het alleen voor het zeggen heeft
en geen kwade machten meer
hun rol of hun rolletje spelen?
Het is nu allemaal nog een visioen,
maar ik geloof en vertrouw
dat we op weg zijn naar een beter leven
en dat wij de roeping hebben
om daar nu al iets van te realiseren.

Einde en een nieuw begin...

Het feest van Christus Koning
is een mooie afsluiting
van het kerkelijk jaar.
Volgende week begint het nieuw liturgisch jaar
met de advent
en de voor­be­rei­ding op het kerstfeest.

Alles was vol

Ja, nog een maandje en dan is het zover:
we horen het aloude kerstverhaal
dat begint met die twee mensen,
Jozef en de hoogzwangere Maria,
op weg naar Bethlehem,
waar ze aan alle deuren aankloppen
om een slaap­plaats te vinden.
Nergens werden ze binnengelaten,
alles was vol.
“Vol” is altijd een relatief begrip,
zoals “druk” en “geen tijd”.

Wat zou je doen?

Het verhaal is bijna tweeduizend jaar geleden
geschreven
maar nog steeds heel actueel.
Wat zouden wij zelf doen
als er ineens
wildvreemde mensen voor de deur staan
op zoek naar een slaap­plaats,
liefst gratis?
Er gaan dan ineens
allerlei gedachten door ons hoofd:
het komt natuurlijk helemaal niet uit.
We hebben al afspraken
en andere gedachten
over de besteding van onze tijd.
En zijn die mensen wel te vertrouwen?
Dadelijk blijf je achter
met een leeggeroofd huis!
En wat is dat voor idioterie
om hoogzwanger zo' n reis te ondernemen?

Volstrekt idioot

Deze zomer waren priesters en leken
van de Neo­ca­te­chu­me­nale weg
- een soort lekenbeweging in de kerk -
twee aan twee uitgestuurd,
zonder geld of een mobieltje
op een soort missietocht,
zoals de leerlingen in het evangelie.
Ik heb van ver­schil­lende van hen
de ervaringen gehoord.
Een priester en een leek
waren heel hartelijk welkom geheten
bij een alleenstaande katholieke vrouw
met een groot huis en een groot hart;
anderen waren daarentegen
uitgescholden door een pastoor
die degenen die hen hadden uitgestuurd verwenste
en de hele onderneming
als volstrekt idioot bestempelde.

Croissants en warme koffie

Er waren er ook twee, een priester en een seminarist
die overal hadden geprobeerd
onderdak te komen,
maar dat was niet gelukt.
Tenslotte waren ze maar
bij enkele daklozen
op een treinstation, ergens in Duits­land,
neer gestreken.
Ze raakten wat in gesprek
en tenslotte vielen ze allen in slaap.
De volgende morgen waren de dakloze mensen verdwenen.
Die priester en seminarist dachten net maar weg te gaan,
toen een stel daklozen terug kwam
met croissants en warme koffie.
Ze hadden geld bij elkaar gebedeld
om die voor hen te kunnen kopen.

Wie wel eens in een derde wereld­land komt
ontmoet hetzelfde patroon:
mensen die weinig bezitten, arm zijn,
geven en delen wat ze hebben.
Ze weten immers wat het is
om niets te hebben
en ze ervaren dat mensen elkaar nodig hebben.

Armen in je blikveld

In onze samenleving
ligt dat natuurlijk wel wat anders.
We leven veel meer afgesloten
van anderen, buiten onze bekende kring.
Dat stelt toch wel vragen aan ons
die christen en katholiek willen zijn.
De ideale samenleving van Koning Christus
ziet er zó uit
dat we anderen in ons leven toelaten.
Bij de kerst­maal­tijd
die Sant’Egidio voorbereidt voor de armen,
in de Mozes en Aäron,
zag ik een CEO van een groot bedrijf rondlopen
om met zijn kinderen helpen
en de armen bij dat kerstmaal te bedienen.
Toen ik zei dat ik dat zo mooi vond,
zei hij dat me dat hij het belangrijk vond
dat de armen in het blikveld
van zijn kinderen zijn.

Empathie oftewel: naasten­liefde

Het feest van Christus Koning
leert ons wat het leven waardevol maakt
en dat is empathie,
je hartelijk inleven in de situatie van anderen,
vooral van noodlijdenden en armen,
kortom: naasten­liefde.

Gode geleend

Als we het goede doen,
mensen zien stáán,
doen we dat in feite vaak zonder diepe gedachte,
we doen het omdat het goed is.
Jezus zegt ons vandaag
dat we dat aan Hem hebben gedaan.
Iets goeds en moois,
gedaan aan een arme, een mens in nood,
is aan Jezus zelf gedaan,
het is iets moois voor God.
“De arme gegeven,
is Gode geleend”,
luidt een oud Neder­lands gezegde.
Want als we open staan voor anderen,
vooral voor de kleinen, de armen,
voor mensen in nood,
lopen we zo maar de kans
dat de Heer ook tot ons zal zeggen:
“Komt, gezegenden van mijn Vader
en ontvang het rijk - het koninkrijk van Christus -
dat voor u gereed is
vanaf de grondvesting der wereld”
AMEN

 

Terug