Arsacal
button
button
button
button


Was de mensheid beter af geweest zonder vrije wil?

vijfde zondag van Pasen B

Overweging Preek - gepubliceerd: vrijdag, 27 april 2018 - 897 woorden
in de Apostelkerk
in de Apostelkerk

Zondag 29 april was ik in de Apostel­kerk van Beverwijk voor de vie­ring van de heilige Eucha­ris­tie om de vaste pries­ter te ver­vangen die een weekje naar het "Celebratefestival" is, dat van 27 april tot 4 mei door de Katho­lie­ke Charis­ma­tische Vernieu­wing in Voort­hui­zen wordt geor­ga­ni­seerd. Het was on­ver­wacht voor de kerk­gan­gers, omdat het pas kort tevoren was af­ge­spro­ken.

Pastoor Henk Niesten is de vaste pries­ter die sinds het emeritaat en over­lij­den van Father Jaap Nielen, de eucha­ris­tie­vie­ringen en andere vie­rin­gen ver­zorgt in de Apostel­kerk. Dat is een oude nood­kerk maar de sfeer die er heerst is er een van geloof en devotie.
Maan­dag 30 april ver­trek­ken we met het vliegtuig rich­ting Assisi voor onze dio­ce­sane bede­vaart. De bus­rei­zi­gers zijn zater­dag 28 april al ver­trok­ken. We wensen hen een goede reis en hopen hen in Assisi te ontmoeten. Voor die bede­vaart waar meer dan 400 personen aan deelnemen, vragen we Gods bij­zon­dere zegen.

HOMILIE

Die vrije wil...

Er wordt na­tuur­lijk
een hele­boel kwaad gedaan in onze wereld.
De wreed­heid waar een mens toe kan komen
is ongelooflijk.
Voor vele mensen
wordt dat de ko­men­de dagen
weer heel levend en actueel
als we de slacht­of­fers van de tweede wereld­oor­log,
van andere oorlogs­si­tua­ties en vredes­mis­sies gedenken.
Als we over de wreed­he­den horen
van sommige ter­ro­ris­tische groepen,
als we horen van oorlogen en ver­vol­gingen ver weg,
dan ben je weleens geneigd te denken:
Onze Lieve Heer,
is het nu echt zo ver­stan­dig geweest
om de mens een vrije wil te geven
en hem zelf keuzes te laten maken?

Maar ik kan dat niet afwegen en beoor­de­len
en dat is maar goed ook.
God ziet alles anders dan wij,
veel ruimer en breder,
Hij is niet beperkt
tot dit land, deze tijd, deze wereld.
Hij overziet alles.

Chris­te­lijke waar­den

Ook dich­ter­bij huis
zijn er allerlei situaties
waarover we ons hoofd kunnen schud­den
en ons afvragen wanneer mensen ver­stan­dig wor­den:
Haat en nijd onder mensen
om geld, om macht, om niks;
relaties die uit elkaar spatten als zeepbellen
en die gaat dan weer met die
en die weer met die
en de kin­de­ren zijn de dupe.
Het lijkt er soms op
dat alles mag en kan.
Je zou wensen
dat mensen zou­den willen leven
vanuit de chris­te­lijke waar­den,
en willen ver­ge­ven,
trouw willen zijn
met eerbied voor het huwe­lijk
en eerbied voor het men­se­lijk leven.

En onze vrije wil?

We mogen ons hoofd best weleens schud­den,
als we zien
waar de vrije wil van mensen allemaal toe leidt,
maar als we naar een ander wijzen,
wijzen er ook drie vingers naar ons­zelf
met de kri­tische vraag:
Blijven we gewor­teld in het fun­dament
dat Jezus Christus is, onze levende Heer?

Als je een volkstuin hebt
en je haalt het onkruid niet weg,
moet je niet ver­baasd staan
als op een gegeven moment
je spinazie overwoekerd wordt.
En zo is het ook in ons eigen leven.

Verbon­den of vastzitten?

Het evan­ge­lie houdt ons vandaag voor
dat wij met Jezus verbon­den moeten blijven
als ranken aan de wijnstok.
Als je niet verbon­den blijft met Hem,
verdor je,
je wordt wegge­wor­pen
en wordt verbrand
zoals een dorre rank.

Dat “verbon­den zijn met...”
kan ook weleens ervaren wor­den als:
“vastzitten aan”,
als een moeten, iets beklemmends.
Maar ik hoop toch
dat we vooral de schat die ons geloof is
mogen ontdekken,
want het is zo be­lang­rijk
dat het vuur in ons bran­dend blijft,
dat de levenssappen van de wijnstok
die Jezus Christus is
door kunnen stromen
in ons eigen leven.

Hoe mooi het is

Soms moeten we met lede ogen aanzien
dat anderen die ons dier­baar zijn,
zoals kin­de­ren of klein­kin­de­ren, familie of goede vrien­den,
andere wegen gaan,
los van God en gods­dienst.
Daar heb je weer die eigen vrije wil!
Wat wij kunnen doen is
mensen helpen om in contact te komen
met mooie erva­ringen die hen kunnen vormen,
met de schat van het geloof,
die een rijkdom voor hun leven is.
Vooral dát moeten we laten zien:
hoe mooi het is, een genade
en daar­van mogen we ook getuigen
en laten zien wat het geloof
concreet in ons leven betekent.
En we mogen na­tuur­lijk ook
blijven bid­den voor elkaar.

Concrete daden

"Wij moeten niet lief­heb­ben met woor­den en leuzen,
maar met concrete daden", zei de tweede lezing.
Als onze intentie goed is
en we ons daad­wer­ke­lijk inzetten
voor God en de naaste,
mogen we,
zo zei Johannes in die tweede lezing,
“ons geweten geruststellen,
ook als het ons veroor­deelt”.
We maken allemaal fouten
maar dat is niet zo erg:
fouten maken, een zwak­heid begaan,
is men­se­lijk,
als onze diepste verlangens maar
op het goede en op God gericht blijven.

Verd***e, nee!

Ik hoorde van een man
die best wel het een en ander
op zijn kerfstok had.
Hij was nou niet direct
een voor­beel­dig christen geweest.
Hij werd erns­tig ziek.
De pastoor was al bij hem geweest
en een pries­ter van het zie­ken­huis
en ze had­den met hem gepraat,
maar zonder succes.
Tenslotte vroeg zijn gelo­vi­ge vrouw
of hij toch nog een pries­ter wilde,
maar hij weigerde.
Toen zei ze:
"Zeg dan tenminste
'Mijn Jezus, barm­har­tig­heid'".
Maar hij zei: "Verd***e, nee"
en toen stierf hij.
Dat was na­tuur­lijk heel akelig.
Hij kon of wilde
na een ander leven tot dan toe,
nu geen wen­ding maken.
We weten niet
wat er in zijn hart is omge­gaan,
we kunnen niet oor­de­len,
we kunnen alleen hopen en bid­den
dat God iets moois in deze man zal vin­den.

Ranken

Dit is ook voor ons:
we moeten klein durven zijn,
niet hals­star­rig,
ons hoofd kunnen buigen,
onder ogen zien,
durven ver­an­de­ren,
dan kunnen we groeien
en met Jezus verbon­den blijven
als ranken aan de wijnstok.
Amen

Terug