Arsacal
button
button
button
button


Doorgeven en loslaten... toevertrouwen...

Eucharistieviering in Obdam

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 17 juni 2018
Interieur van de Sint Victorkerk
Interieur van de Sint Victorkerk
De toren is al van verre te zien
De toren is al van verre te zien
welkom, kom maar binnen!
welkom, kom maar binnen!

Zondag 17 juni was ik in de Sint Victor­parochie in Obdam voor de Eucha­ris­tie­viering. Bert Glorie is er pastoraal werker, hij bereidt zich voor op de diaken- en priester­wijding. De Sint Victor is een mooie, goed verzorgde kerk. We dachten in ons gebed aan de vaders op deze vaderdag.

Het was voor de Mis even zoeken naar het altaarmissaal, want er is lang niet iedere zondag een Eucha­ris­tie in Obdam. Daarom wordt er met verlangen uitgezien naar de priester­wijding van Bert Glorie. We wensen hem dan ook alle zegen en succes met de geestelijke voor­be­rei­ding en de studie. Gelukkig is er in de regio onlangs een tweede priester bij gekomen door de wijding van Álkvaro Rodriguez.

De kerk was goed bezet en het dames- en herenkoor zong de Nederlandse Barokmis van Van Haperen. Er was helaas geen koffie drinken na de Mis waardoor ik weinig gelegenheid had de parochianen te ontmoeten, maar daar zal vast nog wel een andere keer gelegenheid voor zijn!

HOMILIE

Keuze van het hart....

Kinderen opvoeden
is lang niet altijd gemakkelijk.
Terecht willen ouders iets meegeven
aan cultuur, aan geloof, aan omgangs­vor­men,
sociale vaardigheden, naasten­liefde
en noem maar op
en tegelijk moet er ruimte zijn
voor een jonge mens
om zelf zijn of haar keuzes te maken.
Alle echt belangrijke zaken in het leven,
kunnen uiteindelijk alleen
keuzes van het hart zijn,
ze hebben ook met een innerlijk aanvoelen
en een per­soon­lijke overtuiging te maken.

 

Verant­woor­de­lijkheden

Soms willen we graag
dat iemand - een kind of iemand anders -
een keuze niet maakt
of iets juist wél doet;
soms hebben wij een duidelijk oordeel
over een situatie,
wij zouden het wel weten,
maar we zijn geen heer en meester
van andermans geweten,
van andermans leven
en ieder mens heeft zijn eigen verant­woor­de­lijkheden.
Een agent geeft een bekeuring,
wij zijn het er helemaal niet mee eens,
maar híj is de politieman
en hij heeft deze verant­woor­de­lijk­heid.
Zo gaat het natuurlijk
op allerlei terreinen van het leven.

Balans

We moeten respect hebben
voor de eigen verant­woor­de­lijkheden van anderen
en de eigen weg en keuzes die mensen
op grond van hun inzichten maken,
maar dat betekent ook weer niet
dat we ons beter nergens mee kunnen bemoeien
en iedereen maar zijn gang
moeten laten gaan.
Nee, er is een soort balans
tussen vrij laten en vertrouwen
en waarden, normen en inzichten meegeven.
En onder alles moet bij ons ook
het vertrouwen blijven
dat God zelf, dat de heilige Geest
net zo goed met mensen bezig is,
een nieuw begin kan maken,
en door goede ingevingen
ervoor kan zorgen dat er iets moois kan groeien
uit iemand van wie we dat nu misschien
niet zo verwachten.

De Geest werkt ook...

Ons gebed voor andere mensen
is daarom heel belangrijk,
want wij kunnen niet alles kneden
en naar onze hand zetten
en daar gaat het ook niet om,
maar door de kracht van de Geest
kan iemand mooie dingen doen.
We hebben denk ik bijna allemaal wel
zo’n ervaring opgedaan:
onze ouders hebben ons van alles meegegeven,
zij hebben zaadjes gezaaid,
maar mede door allerlei ervaringen
die we hebben opgedaan,
dingen die we hebben meegemaakt,
heeft onze eigen overtuiging en ons eigen geloof
vorm gekregen
en zijn we geworden
tot de mensen die we nu zijn.

Een akkerbouwer

Jezus heeft het vandaag over deze zaken
in de parabel die Hij vertelt.
Hij vertelt over een man die zijn akker bezaait.
Natuurlijk heeft hij die grond
- voordat hij met zaaien begin -
goed voorbereid;
hij heeft geploegd en hij zal misschien water geven
of ongedierte bestrijden.
Dat is het wat die akkerbouwer kan doen:
zorgen voor goede omstandigheden,
zodat het zaad kan groeien.
Zoals ouders hun kinderen
met zorg en liefde proberen op te voeden.
Maar verder staat die landbouwer erbij en kijkt ernaar:
de aarde heeft haar eigen vrucht­baar­heid,
het zaad zijn eigen groei­kracht.
De tijd van de landbouwer komt dan weer
als het tijd wordt om te oogsten.

Doorgeven, zaaien...

Dit is een prachtig beeld
voor de groei van het rijk van God:
Hoe kan God mensen inspireren?
Hoe groeit in mensen het verlangen
om Jezus na te volgen?
Er is in ons iets moois gegroeid
door allerlei ervaringen en inspiraties,
waarin de Geest van God
werkzaam is geweest.

Wat wij kunnen doen
is de grond voor­be­rei­den
en het zaad uitzaaien,
in woord en voorbeeld
doorgeven wat mooi en goed is,
lijntjes leggen
en de grote schat die het geloof voor ons leven is,
niet verborgen houden.
Daarna moeten we het ook weer wat loslaten,
want het is de genade van God
die in het hart van een mens
zijn werk moet doen
en dan kan dat heel kleine zaadje
dat we hebben uitgezaaid,
uitgroeien tot een geweldige, krachtige boom.
Dat is een proces wat wij mensen
niet echt kunnen sturen.

Johannes XXIII

Zestig jaar geleden werd Johannes XXIII
tot paus gekozen.
De eerste avond lag hij te woelen in zijn bed.
Hij kon maar niet slapen:
wat lag er een grote verant­woor­de­lijk­heid
op zijn schouders.
Totdat hij in zijn hart een stem hoorde:
Het is niet jouw kerk,
het is de kerk van de Heer.
Uiteindelijk is het mijn zorg,
ga jij maar rustig slapen.

En zo is het ook voor ons:
wij kunnen ons soms veel zorgen maken:
hoe zal dit gaan, hoe zal dat lopen?
Maar het is niet alleen onze zaak
en wij zijn het niet
die alles groei­kracht geeft en vruchtbaar maakt,
dus geef het af, vertrouw het toe
en leg het ook een beetje
in Gods handen.
Amen.

tags: ObdamSint Victor
Terug