Arsacal
button
button
button


Diakenwijding en eerste assistentie....

Heilige Mis in Bergen

nieuws - gepubliceerd: zondag, 18 november 2012
felicitaties voor de nieuwe diaken in Bergen
felicitaties voor de nieuwe diaken in Bergen

Zaterdag 17 november vond de diaken­wijding plaats in de kathedrale basiliek van Sint Bavo in Haarlem. Zoals ik al eerder meldde: Hans Bruin en Eelke Ligthart werden tot permanent diaken gewijd, José Marin del Val en Jeroen de Wit werden tot diaken gewijd met het oog op hun priester­wijding op zaterdag na Pinksteren.

Het was een mooi en vreugdevol gebeuren, waaraan zeer veel gelovigen hebben deelgenomen. De gerestaureerde koepel van de kathedraal was te bewonderen, behalve de gerestaureerde tekst in de koepel met het "Heilig, heilig..." uit het Te Deum. Die tekst wordt volgende week, op Christus Koning, door de Bisschop onthuld. Deze zondag was ik uitgenodigd in Bergen, in de HH. Petrus en Paulus­kerk waar de nieuwe diaken Jeroen de Wit zijn eerste assistentie deed. Hier volgt de homilie die ik hierbij heb gehouden.

homilie

Natuurlijk is het voor mij een bijzondere vreugde hier in Uw midden te zijn nu de pas gewijde diaken, Jeroen de Wit, voor de eerste keer aan het altaar assisteert en het evangelie verkondigt.

De diaken­wijding is in zekere zin nog belangrijker dan de priester­wijding.

Wie diaken wordt gewijd zet een definitieve stap voor heel zijn verdere leven en dan legt hij alle beloften af: Natuurlijk de belofte van gehoorzaamheid aan de bisschop, de belofte om het getijdengebed te bidden en de belofte om het celibaat te onderhouden, maar bovenal belooft de nieuwe diaken dat hij zijn leven zal wijden aan het dienstwerk van de kerk en dat hij in woord en daad zal getuigen van het evangelie.

Jeroen, je hebt gezegd tot de Heer: “Mijn leven is voor U”; en je zegt tot de mensen: “Mijn leven is voor U”.

Ik ga niet voor een carrière als econoom, als leraar of in de handel, maar ik wil in antwoord op Uw roeping, Heer, mijn leven een andere, bijzondere betekenis geven.

We zijn jou dankbaar, Jeroen, dat je deze stap hebt willen zetten en je leven wilt geven.

Je leven voordat je naar het seminarie kwam was in die zin al een voor­be­rei­ding op je diaken­wijding: je stelde in de “gemeen­schap paus Johannes XXIII” je leven in dienst van mensen, van jongeren die het spoor waren kwijt geraakt en bij­voor­beeld aan drugs verslaafd waren geweest.

Dit is niet vanzelfsprekend in onze tijd.

De meeste mensen zijn met heel andere dingen bezig dan met God en de Kerk, het gebed en de sacramenten en de zwaksten in onze samenleving.

Als er een enquête wordt gehouden over wat mensen het belangrijkste vinden, komt hun relatie of ‘een relatie’ er bijna steevast uit.

Aanzien, geld, carrière, ook dat is voor mensen heel belangrijk.

Jij geeft dat allemaal op als een teken in onze samenleving, in onze tijd dat ons ware geluk en de ware vreugde ergens anders liggen.

Ja, je kunt als diaken, als priester heel gelukkig zijn.

Dat wens ik je van harte toe! Voor sommige mensen is ook de voetbal heel belangrijk en daar is natuurlijk niets mis mee.

Een collega-bisschop, De hulp­bis­schop van Den Bosch is ook zo’n voetbalfan.

Hij traint een jeugdelftal en in het weekend is het eerste waar hij naar kijkt de teletekst­pagina met de tussenstanden en de uitslagen van de voetbalwedstrijden.

Hij heeft een heel leuk boek geschreven en dat heet: “Jezus kan niet voetballen”.

Natuurlijk gaat dat boek er uiteindelijk over - zoals je van een bisschop mag verwachten - dat Jezus nog net iets belangrijker is dan de voetbal.

Het doet me eraan denken dat er in de parochie waar ik vroeger pastoor was ook een man was die helemaal gek van voetbal was.

Helaas werd hij ernstig ziek, ongeneeslijk.

Op het laatst wilde zijn vrouw hem nog een plezier doen door de TV bij zijn bed te plaatsen zodat hij de voetbal kon zien.

Maar al na één minuut vroeg hij om die wedstrijd uit te zetten: hij kon het niet meer verdragen.

En zo gaat het in feite met allerlei zaken waar we op dit misschien heel veel waarde aan hechten: wat hebben ze nog voor waarde op het moment dat we sterven; wat hebben ze voor waarde als we voor Gods aangezicht staan.

De heilige Aloysius Gonzaga was een jonge religieus, een jezuïet uit een rijke, adellijke familie.

Hij liet alles achter om in te treden in die orde en hij had de gewoonte om zich bij alles wat hij deed dit ene af te vragen: Wat betekent dit in het licht van de eeuwigheid? En dit is in feite een mooie toets voor ons allen; we kunnen ons bij allerlei dingen in ons leven inderdaad heel goed die vraag stellen: wat heeft dit voor waarde in het licht van de eeuwigheid? Heeft dit nog betekenis als ik voor de hemelpoort sta? Dan, ja dan is het echt belangrijk! Op je sterfbed heb je aan geld niet veel meer, maar de liefde van mensen om je heen is dan heel belangrijk; toch zullen we op het laatst ook die mensen moeten loslaten, alleen Gods liefde blijft dan over...

We zijn in de laatste weken van het kerkelijk jaar, volgende week is het Christus Koning en daarna begint de advent weer, dan begint een nieuw liturgisch jaar.

Aan het einde van zo’n kerkelijk jaar staan we bijzonder stil bij het einde van het leven en het einde der dagen, bij de wederkomst van de Heer.

En steeds weer opnieuw houden de lezingen van de Eucha­ris­tie­viering ons voor dat we van alles mee zullen maken, heel mooie dingen en minder prettige of zelfs afschuwelijke dingen; het evangelie van vandaag had het over verschrikkingen! Maar bij al die dingen die gebeuren, als ons iets heel moeilijks overkomt maar ook bij­voor­beeld als we heel graag iets willen hebben, iets willen bereiken of doen, moet je als het ware omhoog kijken, de Mensenzoon zien, dat wil zeggen: God erin zien, proberen te overwegen wat voor belang dit heeft in het licht van de eeuwigheid, in het licht van Gods liefde.

Dan kun je je vijanden vergeven, je verdriet en leed dragen, het belang van allerlei zaken relativeren, omdat je het ziet in een breder perspectief.

Een priester, een diaken is geroepen om een teken daarvan te zijn doordat hij afstand doet van zo veel zaken die mensen heel belangrijk vinden, hij doet dat voor een hoger doel, iets heel moois, iets dat ons leven vervullen kan, Iemand die ons leven zijn uiteindelijke zin en betekenis geeft: hij doet dit voor God.

Daarom wens ik je vandaag toe, Jeroen, dat de vreugde van de Heer en Zijn liefde je altijd mogen vervullen en dat je een blije, gelukkige diaken en straks priester zult zijn.

AMEN.

Terug