Arsacal
button
button
button
button


Hart voor de schapen...

Uitvaart en afscheid van deken Ton Cassee

Overweging Preek - gepubliceerd: zaterdag, 4 april 2020 - 1125 woorden

Op zater­dag 4 april hebben we pastoor-deken Ton Cassee uitgeleide gedaan in de H. Lau­ren­tius­kerk van Heems­kerk, nadat er de avond tevoren een Avond­wake was geweest in de Maria­kerk naast de pastorie waar deken Cassee woonde. Alles vond plaats onder de Corona-regels, dus met maximaal 30 personen, allen op afstand van elkaar. Toch waren het intieme vie­rin­gen en vele mensen leef­den mee via de lokale TV.

Bis­schop

Vele mensen had­den getuigd van hun ver­bon­den­heid met de over­le­de­ne door een bloem­stuk. De beide kerken waren er prach­tig mee versierd (zie foto's). De bis­schop, mgr. Jozef Punt, had er graag bij willen zijn en leefde in gebed met de uit­vaart mee.

Beperkte vie­ring

De situatie van de Corona-crisis maakte helaas dat alles beperkt was en dat er geen Eucha­ris­tie kon wor­den gevierd. Deken Floris Bun­scho­ten en pastoor Kaleab Shiferaw Mashresi, die bei­den zeer met deken Cassee verbon­den waren en lang met hem hebben samen­ge­werkt, waren bij de gebeds­vie­ringen aanwe­zig en hebben ge­spro­ken, naast fami­lie­le­den, vrien­den en pa­ro­chi­anen.

Ge­tui­ge­nissen

Het waren mooie en ontroerende ge­tui­ge­nissen: Pastoor Kaleab ver­telde hoe deken Cassee hem weg­wijs had gemaakt in het pas­to­raat in Neder­land, deken Bun­scho­ten gaf een inkijkje in de vele men­se­lijke en pries­ter­lijke kwali­teiten van de deken, Viet­na­me­se vrien­den getuigen over de bete­ke­nis van Vader Cassee voor hen per­soon­lijk en hun land, de koster van de Lau­ren­tius sprak over zijn twin­tig­ja­rige samen­wer­king en vriend­schap met deken Cassee en zus Marja en nichtje Marleen spraken kort maar krach­tig over hun erva­ring.

Na de gebeds­vie­ring in de Lau­ren­tius­kerk is deken Cassee begraven op de achter de kerk gelegen begraaf­plaats.

Vlaggen

Aan de pastorie van de Maria­kerk (zie foto) en bij de Lau­ren­tius­kerk hingen de vlaggen van Neder­land en de paus halfstok. Het is de droef­heid van het afscheid gemengd met het ver­trouwen en het geloof in het eeuwig leven, die we uit deze tekens en uit de vie­rin­gen mochten aflezen.

Bij de Avond­wake en voor de Absoute in de Lau­ren­tius­kerk heb ik een kort woord ge­spro­ken:

 

Avond­wake

Pries­ter voor de mensen

Een woord van dank

We zijn hier samen geko­men
voor een korte gebeds­dienst
zoals dat in deze Corona-tijd helaas nodig is.
Pastoor-deken, kanun­nik Ton Cassee
heeft zijn ziekte moe­dig gedragen
met het ver­trouw-vol optimisme
dat hem kenmerkte.
Na­tuur­lijk zijn we verdrie­tig
want we missen een harte­lijk mens
en een fijne pries­ter.
Ik wil Marja harte­lijk bedanken
voor haar gewel­dige zorg voor Ton,
niet ge­mak­ke­lijk, zeker niet als je dat net
ook voor je man al had moeten doen.
En dank voor de liefde en harte­lijk­heid
van goede familie, vrien­den,
collega’s en pa­ro­chi­anen.

Dank­baar voor een mooi leven...

Maar laten we vandaag vooral niet vergeten
hoe deken Ton Cassee
het zelf heeft beleefd:
Dank­baar keek hij om
naar een mooi leven
en wat daarin op zijn pad was geko­men.

Vietnam

Zoals die ene aanspo­ring
van de burge­mees­ter van Alkmaar:
“Doe er wat aan, Ton”.
Hij ging zich inzetten voor de boot­vluch­te­lingen.
Dat leidde tot een grote ver­bon­den­heid
met Vietnam en de Viet­na­me­se ge­meen­schap.

Lourdes

Dank­baar was hij ook
voor de band met Maria in Lourdes
en met vele pelgrims en voor de bede­vaarten.
Hij was dank­baar voor zijn pries­ter­ja­ren
in Alkmaar en Heems­kerk vooral
en voor de ‘gou­den mensen’
die hij mocht ontmoeten.

Veilig thuis

En hij keek vooruit:
U zij de glorie, opgestane Heer!
Wij geven Ton Cassee nu uit han­den
en ver­trouwen hem toe aan die Vader
die hem heeft geschapen, ge­roe­pen, gezegend, geleid
en die hem nu veilig thuis zal brengen.
Ton, je was een pries­ter voor de mensen,
wees nu in vrede,
bij die opgestane Heer!

Gebeds­dienst bij de uit­vaart

Hart voor de schapen....

Titels

We nemen afscheid van Ton Cassee,
deken, kanun­nik, bis­schop­pe­lijk com­mis­sa­ris,
ere-kape­laan van de Grot van O.L. Vrouw van Lourdes,
Ridder in de orde van Oranje Nassau;
maar de titels die hem­zelf
het meest hebben aan­ge­spro­ken en aange­trok­ken
zijn die van pastoor en pries­ter.

Beschik­baar­heid

De bis­schop zou hem niet bele­digd hebben
als hij geen deken meer zou zijn,
hij was ter beschik­king
- dat heeft hij zelf vele malen aange­ge­ven -
en bij zijn 75e ver­jaar­dag was het Ton’s verzoek
dat het emeritaat van die leef­tijd
voor het deken-zijn zou gel­den,
maar hij wilde graag pas­to­raal actief blijven.
De Heer heeft het nu toch wat anders gestuurd,
maar ook daar kon Ton Cassee weer mee leven:
“Het gaat zoals het gaat”,
hij kon het met geloof en ver­trouwen over­ge­ven
en zag vooral de vele mooie dingen en mensen
die op zijn pas­to­rale pad waren geko­men.

Herder voor velen

We kunnen inder­daad van hem zeggen
dat hij een herder was
met hart voor de schapen.
Die schapen waar hij hart voor had
waren niet alleen
de mensen van zijn pa­ro­chies
in Alkmaar en Heems­kerk,
ook niet alleen de Viet­na­me­se ge­meen­schap
die hem zeer ter harte ging
maar ook de pries­ters en collega’s
met wie hij te maken had in het kader
van zijn taak als deken,
als admini­strator van ver­schil­lende pa­ro­chies
en in overleg in het kapit­tel
en met bis­schop en bisdom
en niet te vergeten
in zijn be­ge­lei­ding van jonge pries­ters
die daar altijd - zo hoor ik steeds -
goed op terug keken.
Was er geen Corona geweest,
dan was deze kerk vol geweest
en had­den hier vele pries­ters gestaan
die met dank­baar­heid voor zijn herder­lijk voor­beeld
afscheid van hem zou­den zijn komen nemen.
Maar: “Het gaat zoals het gaat...”.

God­de­lijke wijs­heid

Die uit­spraak van hem was geen onver­schil­lig­heid of zo,
integen­deel, het was eerder een uiting van ver­trouwen
in de Heer die alles leidt
en die zijn eigen wijs­heid heeft.
Ons geluk is het als we ons
met een zeker ver­trouwen
aan die God­de­lijke wijs­heid
kunnen toe­ver­trou­wen.
Daar ligt de ware men­se­lijke wijs­heid,
die pastoor-deken Ton Cassee inder­daad bezat:
dank­baar­heid, Gods gaven zien,
ver­trouwen dat Hij het leidt,
dat alles uit­ein­delijk goed komt;
dat maakte dat hij tal van situaties
met een zekere gelijk­moe­dig­heid
kon be­schou­wen
en dat hij open stond voor anderen,
hij had begrip voor mensen.

Een goede Moeder

Hoe kon hij dat,
waar had hij dat geleerd?
O, er zullen zeker
allerlei goede men­se­lijke invloe­den op zijn leven
aan te wijzen zijn,
maar er is één lerares van de wijs­heid
in wie Ton Cassee terecht
bij­zon­der veel ver­trouwen had
en met wie hij een bij­zon­dere band had:
Maria,
moeder Maria.
Het was voor hem een bij­zon­dere vreugde
dat hij zowel in Alkmaar als in Heems­kerk
pastoor was van een Mariakerk.

U zij de glorie...

Die goede Moeder zal hem nu
bij de hand nemen
en gelei­den
en hem brengen
tot voor de troon van God,
waar deken Ton Cassee
nu voor Gods aange­zicht zal zingen:
“U zij de glorie, opgestane Heer!”


Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.
Terug