Arsacal
button
button
button


Nieuwe gemeenschaps- en kerkzaal ingewijd

Neocatechumenale Weg in Almere

nieuws - gepubliceerd: zondag, 27 januari 2013
Met de bisschoppen J. Punt en F. Wiertz, rectoren van seminaries en Kiko Argüello in het
Met de bisschoppen J. Punt en F. Wiertz, rectoren van seminaries en Kiko Argüello in het

In Almere is sinds een aantal jaren een "Missio ad gentes" op initiatief van de Neocatechumenale Weg, die geïnitieerd is door Kiko Argüello en Carmen Hernández. Het doel van deze Missie is om aan niet-gedoopten of buiten­ker­ke­lijken het evangelie te brengen en hen uit te nodigen kennis te maken met het katholieke geloof. Aan de Europalaan in Almere-Poort heeft de Missio een nieuwe zaal in gebruik genomen, die ik deze zaterdag­avond, 26 januari, mocht inwijden.

We vierden de heilige Eucha­ris­tie met de gemeen­schappen. Twee Neocatechumenale gemeen­schappen komen er samen en ik sprak onder meer met twee volwassenen die zich voor­be­rei­den op het heilig doopsel en een derde die nog wat meer in de fase van afweging zat. Verschillende missiegezinnen onder­steunen deze missie en zijn in Almere komen wonen. Zij hebben met hun gezin hun vaderland en alles achtergelaten om zich in dienst van deze missie te stellen en ik moet zeggen dat ik bewondering heb voor de geest en het geloof die spreken uit hun woorden en daden.

Hieronder de homilie die ik - min of meer - bij deze gelegenheid heb gehouden en die ik in iets andere vorm ook heb gebruikt bij de zondagsmis in Nes aan de Amstel op zondagmorgen.

Homilie

(Eer)gisteren werd de bekering van de apostel Paulus gevierd.

De man Saulus was op weg naar Damascus om daar een christenvervolging op touw te zetten.

Onderweg werd hij gegrepen, van zijn paard gegooid op de grond geslingerd, een licht overstraalde hem, hij hoorde de stem van de Heer en alles werd anders: Saulus werd Paulus en een fantastische missionaris, met een enorme werk­kracht, die door zijn brieven nu nog steeds ons in het spoor van Jezus leidt.

Wonderlijk hoe God door één mens zoveel nieuws in gang kan zetten.

Zo zijn er een heel aantal momenten in de geschiedenis van de Kerk aan te wijzen, waarop God iemand roept, die een heel nieuwe wending geeft aan het kerkelijk leven en de maat­schappij en die de Kerk een nieuw missionair elan geeft.

Denk aan een Benedictus of Franciscus, Ignatius of Teresa van Avila of andere grote ordestichters.

Wat is hun leven niet een aanzet geweest voor een vernieuwing en opbloei van de Kerk.

Hoe zou Europa er bij­voor­beeld hebben uitgezien zonder de volgelingen van Benedictus die het geloof hebben gebracht, het onderwijs en de landbouwmethoden? Ook in onze tijd doet zich dat voor, met name de nieuwe bewegingen en gemeen­schappen hebben nieuw vuur gebracht in de Kerk en mensen ertoe aangezet om missionair te worden.

Dat zijn tekenen van hoop in een voor de Kerk niet zo gemakkelijke tijd.

Als we terugzien op het leven van Kiko en Carmen en het eenvoudige begin van de Neocatechumenale Weg in de barakken-wijken van Madrid, dan mogen we gewoon heel dankbaar zijn voor het missionaire vuur dat hierdoor in de Kerk is gekomen.

Het is een missionair vuur waardoor honderdduizenden mensen zijn gegrepen, Christus zijn gaan volgen en op hun beurt weer een leven zijn gaan leiden dat weer nieuwe mensen inspireert tot geloof, hoop en naasten­liefde.

Het is goed God daarvoor te bedanken.

Het gaat op en neer in de Kerk, dopen of ontdopen, ‘goede tijden, slechte tijden’.

Soms zit het mee, soms zit het tegen.

Mensen zijn ook best beïnvloedbaar en gevoelig, niet alleen voor ‘Blue monday’ maar ook voor een stemming die gekweekt wordt, een imago dat gecreëerd wordt.

Het is wonderlijk maar de sfeer waarin we verkeren doet er veel aan toe of af.

Wat scheelt het al veel of je goede vrienden krijgt of minder goede...

Dat is op ons werk al zo: wie in een stimulerende omgeving mag werken met fijne mensen, goede collega’s, allemaal zeer gemotiveerd, die zal ook zelf vaak tot mooie prestaties komen, terwijl er ook werk- en leefomgevingen zijn die alle energie opslokken en wegnemen en maken dat je er ‘s nachts nog van wakker ligt.

Zo is het ook in de Kerk.

In de tweede lezing sprak Paulus over het beeld van het lichaam: in dat lichaam moet geen verdeeldheid zijn, alle ledematen moeten samenwerken; die harmonische verbondenheid met elkaar ten dienste van het goede, van God, brengt prachtige dingen tot stand.

Je moet niet op je strepen gaan staan, want de bijdrage van ieder lid van dat lichaam is reuze belangrijk.

Het is dus zeer voornaam dat we proberen als broeders en zusters met elkaar in de kerk te leven, elkaar op te bouwen in geloof, elkaar te stimuleren in de navolging van Christus en in het beleven en verder geven van ons geloof.

Helaas gaat dat ook in de kerk niet altijd zo perfect: er zijn mensen die fouten maken, zonden doen, en geen mens is zonder zonden.

Er zijn mensen die ruziën, zich verzetten, niet met elkaar in gesprek gaan, over anderen praten in plaats van met hen en soms kunnen de golven best wel hoog gaan....

Heel vaak is het zo dat als iemand op afstand is en er dingen zijn die we niet goed begrijpen, die we zelf in onze gedachten gaan invullen, dat we dan vijandbeelden creëren, in feite gaan veronderstellen en er langzamerhand heel erg van overtuigd raken dat die ander een vreselijk monster is met wie geen gesprek mogelijk is.

Wil die ander zich openen? We moeten proberen hem of haar te helpen.

Dat gebeurt natuurlijk vaak in het dagelijks leven en helaas komt dat ook nogal voor in de Kerk en dat zou natuurlijk niet zo moeten zijn want we zijn geroepen om één lichaam te vormen, niet alleen ik met mijn eigen mensen, maar die grote wereldwijde Kerk: broeders en zusters zijn we van elkaar! Eigenlijk was het in het leven van Jezus niet anders.

We hoorden vandaag hoe Jezus in de kracht van de Geest overal optreedt en dat valt enorm goed: overal wordt Hij geprezen en ze lopen Hem allemaal achterna.

Ook in de synagoge van Nazaret is het een hele drukte.

Maar niet zo heel veel later komt deze zelfde Jezus helemaal alleen te staan, wordt Hij vervolgd en opgejaagd zoals we volgende week al zullen kunnen horen.

Diezelfde mensen die nu nog zo vol overgave luisteren, keren zich tegen Hem.

En we weten natuurlijk maar al te goed dat de Heer Zijn aardse leven zal eindigen aan het kruis geslagen als een misdadiger, verworpen en veracht.

In een gezin is het zo dat je elkaar moet verdragen: de een is meer zus, de ander is zo.

Geen enkele relatie kan stand houden zonder een flinke dosis verdraagzaamheid en een liefde die ook offers weet te brengen.

Een groot gezin is daarom niet zo slecht: daar leer je zulk soort dingen.

En dat geldt natuurlijk ook voor het grote gezin van de Kerk.

er ligt een opdracht aan ieder van ons om open te staan voor onze broeders en zusters en voor de kracht van de heilige Geest die alle kleinmenselijke redeneringen overstijgt en om zo onszelf te laten bezielen en die bezieling uit te dragen, te delen met anderen zodat Jezus, zodat de heilige Geest kan wonen in de harten van de mensen.

Heel vaak zijn we bang dat mensen aan iets van ons zullen raken, dat we iets af moeten staan.

Ook in de Kerk kan dat een angst zijn die mensen weerhoudt zich te geven.

Toch worden we vaak rijker als we geven.

En een christen, een katholiek moet per definitie zijn een open mens, open voor anderen, open om te getuigen, open om te delen en te ontvangen, in verbinding met heel het lichaam van Christus.

Dat is de blijde bood­schap die Jezus komt brengen: aan armen de Blijde Bood­schap, aan gevangenen: vrijlating, aan verdrukten: vrijheid.

Dus onze bood­schap is: Wat houdt je gevangen? Wat beklemt en verdrukt je? De Heer wil je bevrijden! Hij wil je openen: ga maar in die ruimte staan, en weet je opgenomen in één wereldwijd en de tijden overstijgend lichaam van Christus, een lichaam met heel veel verschillende ledematen: adem ruim en vrij, volg je roeping, zoek je plaats.

wat is jouw plaats? Er zijn vele roepingen, vele mogelijkheden.

Hij geeft het je in...

AMEN

Terug