Arsacal
button
button
button


Stille Omgang in het teken van gebed voor de nieuwe paus.

nieuws - gepubliceerd: zondag, 17 maart 2013
In de Sint Nicolaasbasiliek was het jongerenprogramma van de Stille Omgang
In de Sint Nicolaasbasiliek was het jongerenprogramma van de Stille Omgang

In de nacht van zaterdag op zondag vond de Stille Omgang plaats in Amsterdam, die stille gebedstocht ter eren van het heilig Sacrament, ter gedachtenis van het Eucharistische wonder dat in 1345 plaats vond. In het begin van de avond heb ik de heilige Mis gevierd ter afsluiting van de Mirakelweek, in de Begijnhofkapel te Amsterdam.

Later op de avond vierde ik de Eucha­ris­tie met de Westfriese bedevaart. Bij deze gelegenheid heb ik de volgende homilie gehouden:

Homilie

Broeders en zusters, Voor de Kerk is dit een bijzondere tijd, er begint een nieuwe periode met een nieuwe paus: paus Franciscus die de Kerk naar de toekomst zal leiden.

Voor het eerst in mijn leven mocht ik op het Sint Pietersplein het bijzondere moment meemaken dat de witte rook opsteeg, de naam van de paus werd bekend gemaakt en de nieuwe paus zijn eerste zegen gaf.

We willen van­avond bijzonder voor hem bidden om Gods rijke zegen: dat de Heer hem steeds zal ingeven wat hij moet zeggen of doen.

En dat Onze Lieve Heer hem zal bijstaan in zijn niet gemakkelijke taak.

We hopen en bidden dat – mede door de inzet van paus Franciscus – de bood­schap van het evangelie meer ingang mag vinden en meer mensen Jezus zullen ontmoeten, met name in de sacramenten.

We vieren deze Stille Omgang in het jaar van het Geloof en het thema van dit jaar is ontleend aan een woord van Herman Schaepman, de grote politicus en priester, die hondertien jaar geleden overleed en die als motto had: “Credo, pugno”, “Ik geloof, ik strijd” of – wat hedendaagser vertaald –: Ïk geloof in Gods liefde, daar ga ik voor”.

Maar allereerst wil ik U nog eens zeggen dat het voor mij een vreugde is om samen met u de heilige Eucha­ris­tie te mogen vieren bij gelegenheid van deze Stille Omgang.

Het is prachtig dat we hier ieder jaar met zoveel mensen sa­men­ko­men om in stilte dit Eucharistisch wonder te gedenken, en te vieren dat de Heer zelf met ons meereist op onze aardse pelgrimstocht.

Want daar gaat het om als we in stilte door deze stad trekken.

De stilte van een gelovig mens brengt hem bij God, stilte maakt ruimte voor de eeuwige, ons alle overstijgende God en Heer, die we vertrouwvol “Abba, Vader” mogen noemen.

De drukte van ons dagelijks leven maakt ons gemakkelijk oppervlakkig: we zijn te druk om ergens diep op in te gaan.

Dit is een nacht om te bedenken en te ervaren: Je bent niet alleen! Er loopt Iemand naast je, er woont Iemand in je, er gaat Iemand altijd met je mee, die je liefheeft, je bemint en je bewaart.

Dat geeft je kracht om te strijden! Natuurlijk, het blijft geloof en geloof wordt ook altijd beproefd.

De Heer is bij ons, maar altijd op verborgen wijze.

Je ziet Hem niet, maar Hij geeft je tekens van Zijn aanwezigheid en werkzaamheid.

Het is een teken en dat wil zeggen dat het ook kunt ontkennen en afwijzen, het is niet dwingend als een wiskunde-som, maar als je die sprong van vertrouwen waagt, je durft overgeven, als je ervoor gaat, zal het een ontmoeting worden, die je niet meer vergeet.

Natuurlijk is het grootste en meest belangrijke teken dat Hij ons nagelaten heeft de aller­heiligste Eucha­ris­tie: Wij zien het brood wij zien de kelk met wijn, maar met geloof mogen we daarin Jezus zelf aanbidden die onder die nietige gedaanten van het brood en de wijn tot ons komt, als voedsel voor onze ziel.

En inderdaad: het heeft met geloof te maken dat we Zijn aanwezigheid daarin aanbidden, met een innerlijke openheid voor het mysterie, en dat we aanvoelen dat Hij er is.

Het is de moeite waard om daarvoor te gaan, omdat het je leven vervult en alles anders, mooier maakt.

Misschien hebt u al eens van het levensverhaal van Grietje Schouten uit Marken gehoord.

Zij kwam voor de oorlog als protestants meisje in een katholiek sanatorium te liggen.

Daar waren de eerste katholieken die zij ontmoette, want op Marken was iedereen protestant.

Op een dag kwam de priester langs met de heilige communie om die naar een ziekte te brengen.

Op dat moment was het haar duidelijk, zomaar ineens voelde zij in haar hart, dat de Heer daar was en zij kreeg een vurig verlangen om ook ter communie te kunnen gaan.

Als enige op heel Marken werd zij toen katholiek.

Zo zijn er ook in ons leven momenten misschien dat we ervaren en merken dat Hij er is, dat we er niet alleen voor staan, dat God bij ons is en ons sterkt.

Jaren geleden las ik een boek over het leven van de ongelovige dokter Carrel.

Hij wilde het fenomeen van massa-hysterie en bijgeloof onderzoeken en ging daarom mee als brancardier naar Lourdes.

Hij kwam bij de grot waar hij een ernstig zieke patiënt heen begeleidde.

Hij had het onverantwoord gevonden dat die persoon had mee kunnen gaan omdat die feitelijk stervende was.

Maar bij de grot was hij getuige van een wonder: voor zijn ogen zag hij de deken die de patiënt bedekte, dalen: de ernstig opgezwollen buik werd weer normaal en deze zieke was genezen.

Nu had die dokter dus een wonder meegemaakt, een echt en onverklaarbaar wonder.

Toch bracht het die dokter niet tot geloof, hij was er nog niet klaar voor om zijn rationalisme, zijn kritische kijk te verlaten.

Het bracht hem wel in verwarring en later keerde hij naar Lourdes terug.

Op een gegeven moment stond hij achter in de basiliek en werd het “Magnificat”gezongen, de lofzang van Maria, die over haar eigen kleinheid zingt en over de grootheid van God.

Ineens brak er iets in hem, de dikke bast van zijn zelfingenomenheid barstte open, eindelijk kwamen zijn eenvoud, zijn liefde, zijn kinderhart vrij en toen kwam er ruimte voor vertrouwen, voor geloof, voor het wonder en hij barstte daar in tranen uit.

Ja, je kunt God alleen ervaren als je open staat voor wat klein en nietig is, wat zo komt God tot ons: klein en verborgen, in een stukje brood, een beetje wijn.

Niet voor niets legt paus Franciscus in de paar dagen dat hij paus is al zoveel nadruk op de eenvoud, de kleinheid en de armoede.

Er zijn natuurlijk ook wel dagen en tijden dat we Hem veel minder sterk ervaren en Hij voor ons veel meer verborgen is, dat we ons dor voelen en koud.

Dan is het belangrijk dat we op zoek gaan, nieuwe inspiratie opdoen, proberen ons hart weer te openen voor Gods liefde, zoek Hem! Ja, dan is het belangrijk dat we ons niet laten verzwakken, maar plaatsen en ervaringen proberen te vinden die ons kunnen helpen, die ons geloof kunnen versterken die ons hart weer vurigheid kunnen geven: Een bedevaart, een retraite, een boek of een film, en ook deze nacht van de Stille Omgang kunnen de gelegenheid worden dat we geraakt worden, dat ons hart openbreekt, dat we straks vertrouwvol wandelen als kinderen aan de hand van hun hemelse Vader.

Je bent niet alleen.

Wij mensen zijn geneigd dat te denken, geen rekening te houden met God, alleen uit te gaan van ons eigen wijze redeneren.

Dat was in de tijd van Jezus niet anders.

Denk bij­voor­beeld maar aan de broodvermenigvuldiging: duizenden mensen zijn bij Jezus en hebben niets te eten.

De plek is afgelegen.

Menselijk gesproken is er niets wat zo’n grote menigte kon voeden en de apostelen zeggen: “Stuur de mensen maar naar huis”.

Zij hielden geen rekening met de kracht van God, met de macht van Jezus om een wonder te doen.

Ook wij zijn gewend zo te kijken en te redeneren.

We zien vaak alleen de menselijke mogelijkheden, de menselijke oplossingen, die wel vaak heel direct, maar ook juist vaak kortzichtig zijn.

Deze nacht is een uit­no­di­ging om opnieuw met het hart van een kind in vertrouwen op je hemelse Vader door het leven te gaan.

Geloof en vertrouw op Gods liefde.

Ga ervoor! Amen

Terug