Arsacal
button
button
button


Hoe sta je in het leven? Vertrouwend of wantrouwend?

Paaszondag

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 31 maart 2013
De paaskaars (in de Boomkerk)
De paaskaars (in de Boomkerk)

Op Paas­zondag heb ik 's morgens de heilige Eucha­ris­tie gevierd in de mooie H. Engelmundus­kerk in Driehuis, waar een dameskoor onder meer een mooie meerstemmige Mis ten gehore bracht.
In de middag heb ik - traditiegetrouw - de zusters Missionarissen van de Naasten­liefde (zusters van moeder Teresa) bezocht, waar ik de heilige Mis heb gevierd en daarna met alle bezoekers de paasmaaltijd heb gebruikt.

De zusters doen hier veel goed werk en zijn voor veel mensen een steun, niet alleen materieel maar ook en vooral geestelijk. Ik maakte er onder meer kennis met twee vrijwilligers die in de Paas­nacht het heilig Doopsel hadden ontvangen. Tijdens de Mis - en ook dat is traditiegetrouw - werd er gezongen door een klein koor bestaande uit zeven personen, mannen en vrouwen, waarop het gezegde "klein maar fijn"zeer op van toepassing was!

Hieronder volgt de homilie die ik op deze paasdag heb gehouden

homilie

Zalig Pasen! Dit is de grote dag van vreugde, de kern en de bron van ons geloof, een feest om in blijd­schap te vieren: de Heer is verrezen! Wij zijn verlost! De meeste mensen doen gewoon hun dingen: de één zorgt voor een gezin met kinderen, een ander heeft een mooi beroep, een derde heeft op dit moment geen werk, een vierde maakt zich zorgen over de gezondheid, een vijfde voelt zich toch wel erg alleen.

Zo zijn wij allemaal mensen met onze eigen gedachten, vragen en zorgen, in zekere zin zijn we allemaal wereldjes op zich.

Maar achter dat alles zit bij iedereen van ons nog een heel bepalende levenshouding vanuit een heel belangrijke vraag: Hoe sta je in het leven? Hoe kijk je tegen het leven aan? In wat voor perspectief staat ons leven: Bekijk je het uiteindelijk allemaal optimistisch? Heeft je leven een happy end? Of zie je het eigenlijk als een tragedie, een neergang, een ondergang? Toen ik jong was las ik graag de boeken van Willem Frederik Hermans.

Hij was een atheïst met een sombere kijk op het leven: de mensen in zijn boeken zijn altijd slechter en minder dan zij zich voordoen, alles is zinloos en het loopt slecht af.

Eigenlijk was het door het lezen van zijn boeken dat ik echt tot geloof en mijn roeping ben gekomen: op een gegeven moment was het zo duidelijk als een helder licht dat in mij scheen: zo is het niet! God bestaat! Het leven overwint de dood.

Natuurlijk is dat een geloof, we kunnen het niet bewijzen of berekenen als een soort wiskunde-som, het is eerder een innerlijke overtuiging, waarin onze ervaringen een rol spelen, het is een aanvoelen van ons hart: is alles wat je om je heen ziet alleen maar toevallig ontstaan? Zit er geen bedoeling achter en heeft het ook geen doel? Zijn onze gedachten, onze verlangens - zoals ons verlangen naar geluk en naar liefde - alleen maar een product van een toevallige evolutie of zit er iets meer achter, zit daar uiteindelijk de liefde achter van iemand die eindeloos veel van ons houdt en die we God onze Vader mogen noemen? Heel veel mensen hebben een per­soon­lijke ervaring opgedaan waardoor zij een innerlijke zekerheid hebben dat God bestaat en dat ons leven een doel en een zin heeft.

Maar om die ervaring te kunnen krijgen, moet er eerst al een zekere openheid, een zeker verlangen in je hart zijn naar God.

Andere mensen zeggen: “Ik weet het niet, er zal wel iets zijn...”, maar willen ze ook op zoek gaan, echt op zoek gaan? Want alleen als er ergens iets van een zoeken is in je hart, zul je kunnen vinden.

Een atheïst, iemand die niet gelooft en geloof maar belachelijk vindt, kan ook een wonder meemaken.

Ik zou U allerlei verhalen kunnen vertellen over mensen die een wonder hebben meegemaakt.

Zo vertelde een ongelovige arts aan een patiënt dat hij ongeneeslijk kanker had.

Alles was uitgezaaid, er was niets meer aan te doen.

Die patiënt begon vurig te bidden en de volgende keer dat hij bij de dokter kwam was alles verdwenen.

De dokter kon geen spoor van de ziekte meer vinden! Die patiënt was God dankbaar en besloot zelfs zijn leven in dienst van God en de naaste te stellen, maar die arts vond het alleen maar vreemd en onverklaarbaar, hij kwam daardoor niet tot geloof.

Uiteindelijk komt het erop neer: hoe sta we in het leven? Met wat voor instelling? Is het laatste woord dat je leidt het vertrouwen of vertrouw je uiteindelijk niets en niemand meer en is het einde een zwart gat? Leef je uiteindelijk voor het leven of leef je voor de dood? Hoe kijk je tegen het leven aan? Hoopvol, met vertrouwen, zie je het leven als een weg naar voltooiing, naar leven en geluk of zie je het als een neergang, een gruwelijk spel, een weg naar het einde? Voor mensen die in een depressie verkeren is dat vaak een heel moeilijke mengeling: ze zien alles hier heel zwart en somber en tegelijk is er hun geloof in God.

Hun kracht is vaak dat restje vertrouwen om te willen wachten tot God hun hart zal verlichten.

Natuurlijk spelen daarbij onze ervaringen een rol.

Voor nogal wat mensen is het moeilijk om nog vertrouwen te hebben omdat hun vertrouwen zo verschrikkelijk beschaamd is.

Negatieve jeugdervaringen spelen dan vaak een akelige rol.

Wat een genade als je dat mag over­win­nen, dat wantrouwen kan worden afgebouwd.

Bij ieder van ons is het zo dat de manier waarop we in het leven staan ten diepste bepaald wordt door de vraag of de grondtoon van je leven het vertrouwen is.

Wat zie je als je toekomst: de dood of het leven? Natuurlijk is de dood onze grootste beproeving: we gaan nu eenmaal allemaal dood en we ervaren allemaal duidelijk dat we die vijand niet kunnen verslaan.

We kunnen anti-rimpel-crème gebruiken, gezond eten, veel bewegen, maar uiteindelijk gaan we toch allemaal diezelfde weg.

We zijn sterfelijke mensen.

En we hebben ook geen rechten op leven en geluk, want we zijn allemaal zwakke mensen met onze fouten en gebreken.

Vandaag op dit paasfeest worden we geroepen tot vertrouwen.

God is geduldig, God is liefde.

De Heer is verrezen, Hij heeft de dood overwonnen en voor ons allen de deur naar de hemel geopend.

Natuurlijk krijgen we allemaal te maken met moeilijke dingen, met pijn en verdriet.

Dat kan heel veel en heel zwaar zijn.

Toch word je als gelovige christen uitgenodigd om het vertrouwen te bewaren dat het leven de dood overwint, de vreugde het verdriet zal over­win­nen, het licht sterker is dan de duisternis, dat het goed afloopt, dat het laatste woord van je leven zal zijn: dat je bij naam geroepen wordt door God om voor altijd te delen in Zijn liefde.

Probeer te leven vanuit het vertrouwen! Heb je het moeilijk? Probeer je verdriet in Gods handen te leggen, je toe te vertrouwen.

Laat de grondtoon van je leven dat vertrouwen zijn dat niet het negatieve maar het positieve, niet het wantrouwen maar het vertrouwen, niet de dood maar het leven het laatste woord heeft.

De Heer is verrezen! Zalig Pasen! Amen.

Terug