Arsacal
button
button
button


Je leven is er voor anderen, voor God!

Homilie op het feest van de heilighe Jacobus (25 juli, in Rio)

overweging_preek - gepubliceerd: woensdag, 31 juli 2013
Nederlandse Jongeren in Ricreio waar de groep gehuisvest was
Nederlandse Jongeren in Ricreio waar de groep gehuisvest was

Tijdens de heilige Mis die ik samen met de bis­schop­pen Mutsaerts en De Jong, de begeleidende priesters en de Nederlandse jongeren in Rio de Janeiro heb mogen vieren op het feest van de heilige apostel Jakubus, heb ik de volgende homilie gehouden.

Jakobus “de meerdere”, broer van Johannes (“de zonen van Zebedeus”) en apostel, gemarteld en ter dood gebracht onder koning Herodes Agrippa (43/44 n. Chr.). Zijn lichaam zou vervolgens overgebracht zijn naar Spanje, waar het begraven werd. Rond het jaar 830 werd het ontdekt door een monnik, die een visioen had gehad met een ster die de plaats aanwees. Toen begonnen de bedevaarten naar Santiago de Compostella (letterlijk: Sint Jakobus van het veld van de ster). Nog steeds trekken veel mensen, vaak te voet, uit heel Europa naar Santiago.

Homilie

Jullie hebben - denk ik -
allemaal wel nagedacht over jullie toekomst.
Hoe zal jouw toekomst eruit zien?
Je hebt vast plannen, fantasieën,
verlangens, ambities, idealen
en dat is goed:
Probeer wat van je leven te maken,
iets moois, iets kostbaars voor de Heer!
Misschien heeft het leven je tot nu toe
op achterstand gezet,
ben je vaak geconfronteerd met je grenzen,
had je graag méér willen kunnen,
beter willen kunnen studeren,
betere sportieve prestaties willen neerzetten,
uit een rijkere familie willen komen
of er nog leuker uit hebben willen zien
of had je graag gehad
dat je ouders nog bij elkaar waren
en is dat niet zo, enzovoorts, enzovoorts,
vul het zelf maar in,
want wensen hebben we allemaal.
Misschien voel je
die achterstand, dat niet-kunnen
als pijnlijk,
maar je eerste uitdaging is toch:
aanvaard jezelf zoals je bent,
zeg maar “ja” tegen jouw leven,
aanvaard je leven zoals het is gegaan.
Dat is een uit­no­di­ging
om niet van droombeelden,
maar van de gaven van God te leven
en te vertrouwen dat die voldoende zijn.
Je hebt altijd een keuze:
blijf je over jezelf gebogen
of probeer je jezelf en jouw tegenslagen,
dat waarin je jezelf niet goed genoeg vindt,
los te laten.
Juist dat mag je aan God aanbieden
omdat God zelf
een verachte, bespotte mens wilde worden.
Toen ik een kind was, heb ik een vrouw gekend
die alleen maar op bed kon liggen.
Zij had een verlamming
die steeds erger werd.
Toen ik haar leerde kennen
kon zij alleen haar hoofd nog maar bewegen.
Als jonge vrouw
was zij in een verzorgingstehuis opgenomen,
omdat er geen andere mogelijkheid was
om haar te kunnen helpen.
Ze hadden spiegels om haar heen gemonteerd,
zodat zij toch nog
uit het raam kon kijken
en kon zien wie er door de deur naar binnen kwam.
En geloof het of niet:
deze vrouw was altijd opgewekt!
Ik heb haar nooit in een rothumeur gezien,
al had zij daar natuurlijk alle reden toe.
Ik vond dat bijna ongelooflijk,
want, o, wat zou ik er de pest in hebben
als ik zo zou moeten liggen.
Zij zal natuurlijk ook haar worsteling
in die situatie
hebben gekend,
maar zij had een sterk geloof met rustige overgave,
zij was een vrouw van gebed
en zij was niet op zichzelf gericht;
iedere dag kreeg zij de heilige communie;
en zij werd steeds wijzer door levenservaring.
Steeds meer mensen
kwamen met haar te praten
en zij had altijd bepaalde intenties
om voor te bidden en haar ziekte op te dragen.

Nou, dat is natuurlijk niet de carrière
die je je van het leven voorstelt!

Wij zijn tamelijk geneigd
om het te zoeken in een goede baan,
veel geld, veel gezondheid en een fijne relatie,
alles erop en eraan.

Daar is natuurlijk op zich niets mis mee,
maar je hebt het niet in de hand
en als je gelukkig wilt kunnen zijn
moet je toch eerst een soort van dankbaarheid krijgen
dat jij bent wie je bent
en dat God van jou houdt.
Dat opent je hart voor andere mensen
zodat je verlangens en wensen
niet te veel op jezelf gericht staan.

Toevallig kwam er vorige week een onderzoek uit
dat gehouden was onder Amerikaanse studenten.
Daaruit bleek dat de gemiddelde Amerikaanse student
sinds 1980
30% meer narcistisch waren geworden.
Narcissus was de man in de mythologie
die verliefd werd op zichzelf
toen hij zich in het water weerspiegeld zag.
Hij boog voorover
en wilde zichzelf omarmen.
Het einde van het liedje was natuurlijk
dat hij verdronk.
Dus, als je vindt dat je heel erg
door anderen bewonderd moet worden,
als je vindt dat je recht hebt op een speciale positie,
als je moeilijk kritiek kunt verdragen
of kleine kanten van jezelf kunt zien,
dan ben je in feite wel erg vol van jezelf.

Daar word je niet gelukkig van.
Geven maakt gelukkig,
wat je voor anderen kunt betekenen,
dat maakt je gelukkig

Dus gevoelens van medelijden met jezelf,
van verlangen naar eer en een speciale positie
moet je zien om te buigen
naar dienst­baar­heid,
naar het geven van je leven,
“zoals ook de Mensenzoon
niet gekomen is om gediend te worden
maar om te dienen
en zijn leven te geven
als losprijs voor velen.
Dat is eigenlijk de bood­schap
van het evangelie van vandaag.

De moeder van de zonen van Zebedeus
of in een ander evangelie: die zonen zelf
- Jakobus en Johannes -
komt naar Jezus toe
om een toppositie te claimen
in Jezus’ koninkrijk.
Maar Jezus maakt die twee dan duidelijk
dat Zijn koninkrijk niet over heersen gaat,
maar over dienen
en dat dit koninkrijk er niet één is
van jezelf op een voetstuk plaatsen,
maar van jezelf geven,
zelfs van lijden voor anderen,
zoals Jezus dat heeft voorgegaan.

Paus Franciscus heeft dit al heel wat keren
tegen de bis­schop­pen en de priesters gezegd:
jullie moeten geen carrière nastreven,
je komt om te dienen, om goede herders te zijn,
de geur van de kudde
moet in je gaan zitten.
Dat zijn de bis­schop­pen en priesters
waar de paus naar verlangt.

Als je heel goed, heel knap en heel rijk bent,
moet je eenvoudiger zijn,
toegankelijker, hartelijker.
Je hebt meer gekregen, dus je moet meer geven.
Want het geldt voor ons allemaal:
Je leven is er voor anderen,
je leven is voor God!
AMEN

Terug