Arsacal
button
button
button


Vrijwilligersdag in Heiloo met Bavocantorij

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 6 oktober 2013
de misdienaars met de kosteres bij de Mis in de grote kapel
de misdienaars met de kosteres bij de Mis in de grote kapel

De Bavocantorij was op zondag 6 oktober in de grote kapel van het heiligdom van O.L. Vrouw ter Nood om de Eucha­ris­tie­viering op te luisteren ter ere van de vrij­wil­lig­ersdag tijdens het jubielumjaar van 300 jaar Runxput wonder, dat dit jaar in het heiligdom wordt gevierd.

Na een heerlijke buffet­maal­tijd verzorgde de Bavocantorij nog een concert. De dag werd afgesloten met het Lof dat zondags altijd om 15.00 uur op het Heiligdom plaatsvindt Tijdens de Mis zong de cantorij onder meer de Missa Diatonica van H. Andriessen onder leiding van de nieuwe magistra cantus, mw. Sanne van Nieuwenhuijsen en de organist van de kathedraal dr. A. van Eck. Rector N. Beemster was con­cele­brant en kanselier E. Fennis diaken. Bij deze gelegenheid heb ik de volgende homilie gehouden:

homilie

Ook deze zondag is weer een mooie mijlpaal
temidden van alle vieringen van dit jaar
ter ere van het derde eeuwfeest van het Runxput mirakel,
en wel om twee redenen:
allereerst is het vandaag de eerste zondag in oktober­maand
die op een bijzonder manier aan Maria is toegewijd,
omdat het Rozen­krans­maand is.
Nu zullen er de nodige mensen
- ook onder de echt gelovige mensen - zeggen:
met de rozen­krans heb ik niks,
dat eentonige herhalen van Wees gegroeten en Onze Vaders,
dat spreekt mij niet aan;
oudere mensen hebben soms zelfs
een afkeer van de rozen­krans,
omdat ze die vroeger - heel lang geleden -
iedere avond moesten bidden
geknield op een harde kokosmat.
Maar de meeste mensen
zijn over dat kleine traumaatje
intussen wel heen gegroeid.
Maar het is waar:
voor veel mensen blijft de rozen­krans vreemd,
tot op het moment dat ze ergens mee zitten,
ze een nood hebben, rust zoeken,
ergens niet goed uitkomen.
Op het moment dat ze dan de rozen­krans pakken,
er rustig voor gaan zitten
om die te bidden,.
merken zij
dat zij door de rustige kadans
van die vermaledijde Wees gegroeten
tot rust en meditatie komen
en de nabijheid van Maria, de moeder Gods, ervaren
die hen als het ware bij de hand neemt
om hen te leiden naar haar Zoon,
naar Jezus.
Zo gaat het vaak
en ik heb al heel wat keren gehoord
dat waar een gezin tezamen
de rozen­krans was gaan bidden,
de nabijheid van God en Zijn Moeder voelbaar werd
en het geloof betekenis, inhoud en invulling kreeg
voor de kinderen.
Zelf heb ik ook mooie herinneringen
aan de oktober­maanden in mijn vroegste jeugd
als we thuis het Mariabeeld versierden
en samen de rozen­krans baden.
Zoals dat toen in de meeste gezinnen ging,
leek dat op een gegeven moment
een beetje achterhaald
en werd het weggelaten,
maar de herinnering eraan houd ik bij me
tot op de dag van vandaag.
Voel je je innerlijk weleens onrustig,
heb je zorgen of verdriet,
zit je met vragen die je niet kunt oplossen,
gan er dan gewoon eens rustig voor zitten
en bid de rozen­krans.
Dat zal je vrede geven!

Maar er is ook een tweede reden
waarom we vandaag extra feestelijk bij elkaar zijn
voor de viering van deze heilige Eucha­ris­tie,
samen met de Bavocantorij.
Het is vandaag vrij­wil­lig­ersdag
en dat is een mooie gelegenheid
om al die mensen te bedanken
die zich belangeloos inzetten voor dit heiligdom.
Zij helpen in het park, in het Oesdom,
in de grote of kleine kapel,
bij opluistering van de eredienst
of in het Diocesaan centrum in het Juliana­klooster
en zij doen hun werk niet voor een geldelijke vergoeding,
hun loon krijgen ze in de hemel!
Maar ik zeg U echt:
nergens krijg je een betere rente,
er is geen betere belegging!
Dus als je wat wilt sparen,
wordt dan vrij­wil­lig­er bij “Het Putje”!
Dank jullie wel, beste vrij­wil­lig­ers,
voor jullie inzet met hart en ziel en met je beide handen.
Zonder jullie zou deze mooie bede­vaart­plaats
niet kunnen bestaan,
want - zoals jullie waar­schijn­lijk wel weten -
hebben we best wel veel moeite
om de eindjes aan elkaar te knopen,
om niet te zeggen dat we alle hulp,
financieel, materieel en - om zo te zeggen “in natura”
door de inzet van vele vrij­wil­lig­ers,
goed kunnen gebruiken.
Samen werken jullie aan hetzelfde doel:
om deze mooie plek
voor de mensen van onze tijd
en de toekomstige generaties open te houden.
Steeds meer mensen weten en moeten te weten komen:
daar in Heiloo vind je een plek
waar je altijd welkom bent,
waar je altijd terecht kunt
om even in de stilte bij Maria te zijn
en je zorgen en je vragen bij haar neer te leggen.
Dank jullie wel dat jullie dit mogelijk maken
en misschien zijn er mensen die zich vandaag
geïnspireerd voelen
om ook een stap te zetten
en eens te kijken of dit iets voor hen is.
Ze zijn van harte welkom,
meld U bij de rector.

Twee fundamenten zoeken en vinden we
bij onze vrij­wil­lig­ers;
een vrij­wil­lig­er bij Onze Lieve Vrouw ter Nood
wordt gekenmerkt door twee dingen:
geloof en dienst­baar­heid
en dat zijn - toeval of niet -
precies de twee thema’s
waar het evangelie van deze zondag over gaat.
We zeggen en zien het vaak genoeg:
geloof kan bergen verzetten,
of - zoals het evangelie vandaag zegt: -
als je een geloof hebt als een mosterdzaadje - piepklein -
kun je tegen een moerbeiboom zeggen:
ver­plaats je en die doet dat.
Het geloof kan bergen verzetten.
Ik denk dat heel velen van U
het kunnen beamen
en er zelfs mooie levensverhalen
over zouden kunnen vertellen:
het geloof is een grote kracht voor je leven,
wie in zijn leven aan de hand van Maria
naar God toe wandelt,
kan niet verdwalen
in het moeras van deze tijd.
Want er zijn veel mensen die het nu moeilijk hebben,
ook al ziet U het er misschien niet aan af:
ik las deze dagen dat het aantal mensen
dat gebruik maakt van de voedselbank
is gestegen van 8000 in 2006
naar 70.000 nu;
dit jaar komen er weer tien voedselbanken bij
en nog kan aan de vraag niet worden voldaan.
Veel mensen zijn werkeloos geraakt;
veel mensen hebben psychische problemen;
er zijn heel veel problemen in de gezinnen
en ik zou zo nog wel even door kunnen gaan.
Wat een kracht is het dan
als je een geloof hebt.
Maar omdat het geloof altijd iets per­soon­lijks is,
iets van je hart,
moet je het zelf ontdekken.
Daarom is het zo mooi en belangrijk
dat deze plaats hier open staat voor iedereen,
die de wereld van Maria ter Nood wil binnen gaan
en dat men hier vrij­wil­lig­ers kan aantreffen
die zelf ook gegrondvest zijn
op dat fundament van het geloof,
die peilers onder hun leven.
Ook al loopt U er niet de hele dag mee te koop,
Uw geloof is een prachtige inspiratiebron
voor anderen,
vaak zonder dat U er zelf erg in hebt.

Het tweede thema is dienst­baar­heid:
iedere heer zal tot zijn knecht zeggen
maak mijn maaltijd klaar, omgord je en bedien mij....
En zo is het ook in het geloof:
wij zijn geroepen om God te dienen,
het is ook heel normaal dat wij dat doen,
eigenlijk niet iets om ons op te beroemen,
dat hoort er gewoon bij
en dat is een levenshouding:
als je God wilt dienen,
is je levenshouding er een van dienst­baar­heid
en die zal zich ook uiten
in je omgang met andere mensen.
Wees dienstbaar!
Paus Franciscus legt er momenteel veel nadruk op:
de Kerk mag geen hofhouding zijn,
geen club van mensen die zich zelf zo belangrijk vindt,
nee, de Kerk - en dat zijn wij samen -
moet dienstbaar zijn,
zich geven,
gedreven worden door het verlangen
om andere mensen te dienen
uit­ein­de­lijk op de weg naar hun eeuwig geluk,
maar iedere goede daad die wij aan anderen doen,
openbaart iets van de liefde van God voor ons mensen,
van Hem die mens werd om dienstbaar te worden
tot het einde toe
en ons zo te verlossen.

Maria is daarin ons voorbeeld.
Zij sprak die beroemde woorden
waardoor heel de geschiedenis
een wending ten goede kreeg:
“Zie de dienstmaagd des Heren”.

Laten wij die woorden in ons eigen leven herhalen:
Zie de dienstmaagd, zie de dienstknecht des Heren.
Handel met geloof, naar het voorbeeld van Maria
en wees dienstbaar.
Amen

Terug