Arsacal
button
button
button


Mensen welkom heten en woorden van geloof en liefde spreken

Zoals Simeon en Hanna. Maria Lichtmis (2 februari)

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 2 februari 2014
Het nieuwe kerk/parochiebestuur van de parochie van Maria, Moeder van God
Het nieuwe kerk/parochiebestuur van de parochie van Maria, Moeder van God

Vertegen­woor­digersvan De Rijp, West-Beemster, Schermerhorn, Lansmeer, Oosthuizen en Purmerend waren op het feest van Maria Lichtmis (Opdracht van de Heer in de tempel) bijeen in de kerk van O.L. Vrouw geboorte in Schermerhorn om stil te staan bij het feit dat zij per 1 januari van dit jaar verder gaan als één parochie toegewijd aan Maria, de Moeder van God.

Het nieuwe parochie­bestuur was aanwezig (één kerk­bestuurslid had de hele nacht doorgereden vanuit zijn wintersportadres en was net op tijd aangekomen!), de priesters en diakens eveneens, om stil te staan bij de nieuwe start van de regio-parochie, een gedenk­waar­dig moment.

Aan het eind van de viering kreeg diaken Jack Noë het woord om de parochianen even toe te lichten waarom de parochie “Maria, Moeder van God” parochie van het jaar was geworden: aan de caritas-initiatieven waaronder de voedselbank wordt door de hele regio goed meegewerkt. Voor mij was deze viering een moment om die felicitaties - die ik bij het uitreiken van de prijs in Hilversum al had mogen uitspreken - nog eens te herhalen.

Homilie

Allereerst wil ik U allen nogmaals van harte feliciteren
met het tot standkomen van de nieuwe grote parochie,
toegewijd aan Maria, de moeder van God.
Ik feliciteer pastoor Marcelo Salao Rocha,
pastor Luis Weel
de diakens Jack Noe en Marcel Kaaik,
het nieuwe parochie­bestuur,
maar ook U allen.
Van harte wens ik U allen toe
dat dit samengaan en samenwerken
een nieuwe impuls mag geven aan het parochieleven
omdat de krachten gebundeld kunnen worden
en er nieuwe mogelijkheden ontstaan.
Dat zal inderdaad zo kunnen zijn
als er tegelijk aandacht blijft bestaan voor de band
van de plaatselijke gemeen­schappen
met het geheel van de parochie.
Daar heb ik alle vertrouwen in!
Van harte wil ik natuurlijk ook Purmerend
en daarmee de hele nieuwe parochie
feliciteren met de verkiezing
tot parochie van het jaar.
Wij hebben op dit feest van Maria Lichtmis,
- ook wel genoemd
feest van de Opdracht van de Heer in de tempel -
het licht gedragen
aan het begin van deze Eucha­ris­tie­viering
als een teken dat wij willen leven
in het licht van ons geloof,
dat we ons door ons mooie geloof
willen laten leiden en inspireren.
Het is goed dat we in deze kerk
die aan Maria is toegewijd
de nieuwe start mogen vieren
en daarmee de nieuwe parochie
en ons allen bijzonder
onder de bescherming van Maria mogen stellen.
Jezus wordt op de veertigste dag na Zijn geboorte
aan de Heer toe-geheiligd,
zoals het gebruik was in die tijd
voor iedere mannelijke eerstgeborene.
Het is een bijzonder moment voor Maria
want daar in die tempel
krijgt zij te horen dat Jezus haar Zoon
een licht is dat schijnt voor alle volkeren.
Daarom hebben we die kaarsen gekregen
die we ter ere van Maria en van Jezus haar Zoon
hebben gedragen.
Laten we voor elkaar bidden
dat Jezus als een licht mag schijnen
op onze levensweg.
Maria krijgt hier in die tempel te horen
dat haar eigen levensweg niet gemakkelijk zal zijn:
een zwaard zal Uw ziel doorboren,
krijgt zij gezegd
en daarmee wordt natuurlijk niet voorspeld
dat haar leven een lolletje zal worden.
Ik denk dat we dat allemaal kunnen herkennen.
Soms, als alles voorspoedig gaat,
je weinig of geen zorgen hebt,
je goed gezond bent
en voldoende geld hebt,
kan het lijken dat we God niet zo nodig hebben:
we kunnen het eigenlijk zelf wel,
denken we dan.
Het is niet zo verwonderlijk
dat de mensen in Afrika
en in andere armere landen
veel godsdienstiger zijn dan bij ons.
En hier in Nederland
puilden de kerken uit
tijdens de tweede wereld­oor­log.
Dat heeft ermee te maken
dat we ons meer met God verbonden voelen
als we concreet geïnspireerd worden
door ons geloof
en ervaren dat we God nodig hebben.
Het is net als met goede buren
die gaan emigreren naar Australië.
Hoe goed je contact met hen ook was,
dat gaat toch verwateren en verflauwen
omdat er zo’n grote afstand is.
Zo kan er tussen mensen en God een afstand ontstaan
en de momenten dat we voor grote vragen staan,
wanneer we het moeilijk hebben
of misschien ook wanneer we
heel erg dankbaar zijn
of een mooie ervaring meemaken,
zullen we God als meer nabij ervaren.
Een bedevaart naar Lourdes
of naar een andere betekenisvolle plek
of een gebeurtenis in ons leven,
zwaar en verdrietig of mooi en diep,
zullen die band met God kunnen versterken,
ons leven wordt dan mooier, rijker,
we leven meer in dankbaarheid en vreugde.

Dat alles is zeker een van de redenen
waarom we ons altijd zo speciaal
met Maria verbonden kunnen voelen:
Zij is een vrouw die heel dichtbij ons staat,
zij is niet heel ver weg,
zoals een geëmigreerde buurvrouw
en zij heeft het nodige meegemaakt:
zij heeft zorgen gekend om haar kind,
zij heeft moeten vluchten naar Egypte
omdat haar kind bedreigd werd met de dood;
zij heeft Jozef haar man waar­schijn­lijk al vroeg
moeten afgeven
(tenminste, na de kinderjaren van Jezus
komt hij in het evangelie niet meer voor).
Maria werd geconfronteerd met afwijzing en onbegrip
en haar Zoon stierf al heel jong
een wrede dood aan het kruis,
de dood van een crimineel.
Maria kan ons dus goed begrijpen,
want zij heeft zelf bijna alles meegemaakt.

En daarom is deze dag van Maria Lichtmis
ook een speciale Maria-dag:
Maria - van wie gezegd wordt
dat zij alles bewaarde in haar hart -,
heeft haar hart altijd laten verlichten
door Gods aanwezigheid en liefde.

Er zijn in de tempel van Jeruzalem
twee mensen op leeftijd aanwezig
- Simeon en Hanna
om het gezin van Maria en Jozef en Jezus
welkom te heten.
Dat kunnen wij wel een beetje herkennen:
ook in onze kerken
zijn er veel oudere mensen
en te weinig jongeren.
Toch zoekt iedere mens
naar de zin van zijn leven:
waarom besta ik?
Waar kom ik vandaan
en waar ga ik naar toe?
En: wie ben ik?
Ben ik een afvalproduct,
dat komt, gebruikt wordt en gaat
of is er meer?
Simeon en Hanna
heten het jonge gezin
dat de tempel binnenkomt
hartelijk welkom
en geven het goede woorden mee,
woorden van geloof,
woorden die de gebeur­te­nissen van het leven
in een goed en gelovig licht
weten te plaatsen.
Die zending, die taak
om een Simeon of Hanna te zijn
hebben we eigenlijk allemaal:
om wie binnen komt hartelijk welkom te heten,
om woorden van geloof en van liefde te spreken,
om anderen iets te laten ervaren
van de zin van het leven
en dat we allemaal
in Gods liefde geborgen zijn.
Van harte wens ik U allemaal
Gods zegen toe
en dat de nieuwe parochie
die U samen vormt,
voor U een steun en krachtbron mag zijn
voor Uzelf en voor Uw taak
en op Uw weg door het leven, Uw weg naar God,
onder de bescherming van Maria, de Moeder van God.
Amen.

Terug