Arsacal
button
button
button


Ga er eens uit... maar kies wel een betekenisvolle bestemming!

VNB-dag in Amersfoort

overweging_preek - gepubliceerd: zaterdag, 8 maart 2014
Veel deelnemers aan de VNB-dag.
Veel deelnemers aan de VNB-dag.

In Amersfoort werd op zaterdag 8 maart de jaarlijkse VNB-dag gehouden. Deze door de bis­schop­pen­con­fe­ren­tie erkende organisatie organiseert bede­vaartreizen en andere inspirerende vakanties naar tal van plaatsen, zoals Lourdes, Rome, het heilig Land enzovoorts.

Zo'n 800 mensen waren naar De Flint theater gekomen voor een mooie dag waarop de Eucha­ris­tie werd gevierd, door Leo Feijen een lezing werd gehouden over pelgrimeren en het reisaanbod werd ge­pre­sen­teerd. Er waren mensen uit het hele land en ik heb er ook tal van (oude) bekende ontmoet. Bij de Eucha­ris­tie­vie­ring heb ik volgende homilie gehouden. De evangelielezing was Jo. 19, 25-27.

homilie

Velen van U - en misschien wel wij allemaal -
zullen mooie herinneringen bewaren
aan bede­vaarten die we hebben gemaakt.
Een bede­vaart is eigenlijk altijd wel
- als je er een beetje voor open staat -
een soort van een nieuw begin.

We hebben allemaal ver­schil­lende thuissituaties.
En natuurlijk kan ik daar niet in kijken,
maar we maken allemaal dingen mee
die ons vreugde geven
en er is ook het nodige wat we moeilijk vinden,
wat ons pijn doet of waarover we zorgen hebben;
dat zij meestal de dingen
waar we heel erg mee bezig zijn
en waar soms emotioneel over kunnen zijn:
kwaad, verontrust bedroefd of angstig.
Soms voelen we ons dan als het ware opgesloten
in onze kleine wereld en onze gevoelens.
Dan zeggen mensen om ons heen:
“Je moet er even uit”.

Het is waar, het is goed er even uit te zijn,
op afstand zie je de zaken soms veel beter.

Ja, maar waar naar toe dan?
Want het is niet om het even
waar je dan naar toe gaat.
Veel vakanties veranderen niet veel
aan de situati;
je bent er even uit geweest
maar als je thuiskomt
is alles nog hetzelfde
en begint het weer van voor af aan,
omdat je geen nieuw perspectief,
geen uitzicht hebt gekregen.

Maar met een bede­vaart is dat anders.
Die verandert ons leven vaak zo
dat alles anders wordt.
Waarom? Hoe kan dat?
Dat is omdat die bede­vaart onszelf verandert,
doordat we op die reis Iemand ontmoeten,
die de Liefde van ons leven is.
Betekenisvol ontmoeten!
Want een bede­vaart is niet zomaar een reisje
naar misschien een leuk doel
en gezellig met anderen.
Dat is het natuurlijk ook wel,
maar als je voor de mooie bestemming gaat,
ga je niet voor de veertigste keer naar Lourdes.
Daar is iets anders, daar is Iemand anders.
Een bede­vaart is wezenlijk een geestelijke weg
en het is een ontmoeting
en er is Iemand die je op zo’n reis in de ogen ziet.
Die Iemand, die liefde is onze Heer,
onze Vader in de hemel,
die Zijn blik vol liefde op ons laat rusten.
Misschien ook ziet Hij ons aan met de ogen
van iemand anders,
misschien reikt Hij ons de hand door Zijn Moeder
- vandaag in het evangelie
vertrouwt Jezus op het kruis
ons toe aan haar moederlijke zorgen,
maar uit­ein­de­lijk is het toch
die Vader in de hemel die erachter zit.
Want Maria heeft geen ‘eigen bedrijfje’,
zij leidt ons altijd naar haar Zoon:
“Doe maar wat Hij U zeggen zal”.
Er zijn geen eigen, geen andere bedrijfjes,
alle heiligen, alle bede­vaart­plaatsen,
wijzen ons naar Hem:
naar Jezus die de weg is,
naar de Vader in de hemel
die het doel is van onze reis.

Toen ik nog pastoor was,
leerde ik een vrouw in de parochie kennen,
die als huishoudster
altijd voor priesters had gezorgd
en op een gegeven moment
helemaal gehandicapt werd.
Zij kreeg toen een soort diepe teleur­stel­ling in haar hart:
zij had zich altijd ingezet
voor God, voor de kerk, voor de priesters
en nu liet God haar in de steek.
Totdat zij de kans kreeg
om via een stichting
- want zelf kon zij dat niet betalen -
ieder jaar naar Lourdes te gaan.
Daarna heb ik haar nooit meer in de put gezien,
zij werd sterk, geestelijk sterk;
zij leerde haar lijden dragen met liefde.
Heel het jaar werd een toeleven naar de bede­vaart
en een leven vanuit de kracht
die zij daar ontvangen had.

En waar Uw bede­vaart ook naar toe gaat,
ik hoop dat het voor U wordt
tot een geestelijke ontmoeting,
een ankerpunt en een bron voor Uw leven.
Ik ken mensen die voor het eerst
van binnen een band met Jezus kregen,
toen ze in Galilea in het heilig Land
hadden rondgelopen;
Ik ken mensen die zich ‘s nachts
in de grot van Lourdes hebben verloofd
en nog altijd die kracht bij zich dragen;
Ik ken mensen, man en vrouw, die
op bede­vaart naar Rome
een bemoedigende hand van paus Franciscus
op hun hoofd mochten voelen;
de man was ernstig ziek
en had een jong gezin, zes kinderen;
hij werd niet beter
maar is zijn pelgrimage verder
naar het huis van de Vader
- weg uit dit leven -
heel sterk, met geloof en overgave gegaan.
Andere mensen werden zomaar ergens op reis
geraakt door een plaats, een beeld
een het kruis van Christus
en ga zo maar door....
Onderweg kregen zij een weg gewezen.

Zeker , er moet iets zijn in jezelf
dat dit mogelijk maakt.
Misschien is U het verhaal bekend
van die Franse dokter Carell,
die als atheïst een zieken­bede­vaart begeleidde
en voor zijn ogen
een onverklaarbare genezing meemaakte.
Hij wist niet hoe hij het had,
maar hij kwam niet tot geloof... op dat moment.
Dat gebeurde pas toen hij
vele jaren later terugkeerde
en terwijl het Magnificat werd gezongen
- de lofzang van Maria -
zijn hart ineens open brak:
de tranen kwamen overvloedig
en hij kon ineens in alle eenvoud
weer kind van God zijn.

Om God te ontmoeten
moet je soms doen als Abraham,
tot wie God zei:
“Trek weg uit je land,
naar het land dat ik U aan zal wijzen”.

En laten we proberen het te bewaren in ons hart
als we iets van God hebben meegemaakt
of ervaren,
waar we werden aangeraakt
door de liefde van God of door Maria.
Dat kan een steun zijn
op het moment dat alles misschien
een beetje donker is.

In het evangelie vertrouwde Jezus ons vandaag Zijn moeder toe.
Op dat moeilijke moment van lijden en pijn
dacht Hij aan ons
en gaf ons iemand - Maria -
om voor altijd onze moeder te zijn.

Het is een teken dat Hij altijd aan ons denkt.

Gods blik rust met liefde op ieder van ons!
De wapenspreuk van onze paus Franciscus gaat daarover:
“Miserando atque eligendo”,
dit Latijn betekent ongeveer:
Jezus keek vol barmhartige liefde
en tegelijk lag er een soort uitdaging,
een uitverkiezing
in die blik.
Deze woorden hebben betrekking op de blik
waarmee Jezus naar Matteüs de tollenaar keek.
Levi werd aanvaard, bemind door de Heer
En hij voelde de kracht om op te staan
van zijn tolhuis weg te gaan,
met Jezus mee te gaan.
Toen begon zijn pelgrimstocht pas echt.

Open je hart voor God, zoek Hem
en laat de blik van Jezus op je rusten:
een betekenisvolle ontmoeting;
ga vol vertrouwen met Hem mee;
het is de pelgrimstocht van ons leven,
die naar de eindbestemming leidt
in het beloofde land,
het eeuwig leven.
AMEN

Terug