Arsacal
button
button
button
button


“Evangelii Gaudium” van paus Franciscus in het Nederlands

Mag in je vakantiekoffer niet ontbreken!

Nieuws - gepubliceerd: dinsdag, 17 juni 2014 - 1399 woorden
mw. Anna Kruse overhandigt de Exhortatie aan mgr. J. Punt
mw. Anna Kruse overhandigt de Exhortatie aan mgr. J. Punt

Aan het einde van de bis­schop­pen­ver­ga­de­ring van 17 juni werd de Neder­landse uitgave van de Apos­to­lische Exhor­ta­tie “Evangelii Gaudium” van paus Fran­cis­cus ge­pre­sen­teerd. Perschef Anna Kruse bood de bis­schop­pen een exemplaar aan. Het is voor € 15,50 (incl. porto) te be­stel­len bij: bestel@rkk.nl

Dit do­cu­ment van de paus heeft velen al geraakt. De tekst over de vreugde van het evan­ge­lie is ge­mak­ke­lijk te lezen en bij­zon­der in­spi­re­rend en telt maar liefst 175 pagina's. Zij is ge­schre­ven naar aan­lei­ding van de Bis­schop­pen­synode over de nieuwe evangeli­sa­tie, die in 2012 is gehou­den. Toch heet de Exhor­ta­tie niet “post­sy­no­daal”, zoals tot nu toe gebruike­lijk was; de reden hier­van kan gelegen zijn in het feit dat er welis­waar vruchten van de synode zijn gebruikt, maar dat de tekst toch over­we­gend het stempel van de paus draagt.

Veel delen van de Exhor­ta­tie dragen dui­de­lijk zijn kenmerk. Verder schijnt de paus (volgens welingelichte bronnen op in­ter­net) geholpen te zijn door: Victor Manuel Fernández, de eerste Argen­tijn die tot Bis­schop is benoemd door paus Fran­cis­cus, een benoe­ming die plaats vond precies twee maan­den na de pausverkie­zing van Fran­cis­cus. Fernández is tevens rector van de katho­lie­ke uni­ver­si­teit van Buenos Aires.

Hier­on­der geef ik graag enkele kenmerken van de tekst in telegram­stijl (de nummers zijn in de tekst van de Exhor­ta­tie te vin­den):

  • een­vou­dige taal
  • in n. 16: gezonde decentrali­sa­tie
  • meer plaats voor vrouwen (nn. 103-104): geen cleri­ca­li­se­ring, geen vrouwen als pries­ter (uit­ge­legd in n. 104), pries­ter­schap als dienst
  • de Kerk mag geen exclusieve, aparte groep zijn, die zich isoleert: “Jezus heeft de apos­te­len niet gezegd dat z\ij een exclusieve en elite groep moesten vormen, Hij zei: “Ga en maak alle volkeren tot mijn leer­lin­gen” (n. 113)
  • De kerk groeit niet door proselytisme maar door aantrek­kings­kracht (n. 14; bijv. 261)
  • n. 49: een kerk die erop uitgaat

citaat

“Ik geef de voor­keur aan een Kerk die gekneusd, gewond en vuil is, omdat zij langs de straten is uitge­trok­ken, boven een Kerk die ziek is, omdat zij gesloten is en uit gemak­zucht zich vastk­lampt aan eigen zeker­he­den. Ik wil geen Kerk die zich erom bekommert het middel­punt te zijn en uit­ein­delijk opgesloten raakt in een wirwar van obsessies en pro­ce­dures. Als iets ons heilig moet verontrusten en ons geweten zorgen moet baren, dan is dat het feit dat zovelen van onze broeders en zusters zonder de kracht, het licht en de troost van de vriend­schap met Jezus Christus leven, zonder een geloofs­ge­meen­schap die hen ont­vangt, zonder een horizon van zin en leven. Ik hoop dat we meer dan door de angst om fouten te maken wor­den bewogen door de angst ons op te sluiten in de struc­tu­ren die ons een valse bescher­ming bie­den, in de normen die ons ver­an­de­ren in onverzoen­lijke rechters, in de ge­woon­ten waarbij wij ons gerust voelen, terwijl er buiten een hongerige menigte is, en Jezus onophou­de­lijk tegen ons herhaalt: ‘Geeft gij hun maar te eten’ (Mc. 6, 37)”

Opzet van de Exhor­ta­tie

Inlei­ding

Over de vreugde van evan­ge­li­se­ren.
We lopen allemaal het gevaar van indi­vi­dua­lis­tische treurig­heid, dat we ons oplsuiten in onze eigen belangen, afgesloten van anderen, afgesloten van God. Dan wor­den we uit­ein­delijk rancuneus en onte­vre­den.
De uit­no­di­ging is erop uit te gaan en Jezus te ontmoeten: ook een kleine stap naar Hem toe, doet al goed. Oude en Nieuwe Testa­ment komen vaak terug op de vreugde die je dan beleeft. Tot die vreugde nodigt het evan­ge­lie ons uit. Het was bij­voor­beeld de eerste bood­schap in de eerste woor­den die Maria kreeg van de aartsengel Gabriël: “Verheugt U”.
Ik begrijp dat je soms geneigd bent tot droef­heid bij de moei­lijk­he­den die op je weg komen, maar toch, ook dan: laat er een onder­toon van vreugde zijn, de vreugde van het geloof, van een dieper ver­trouwen.
Wij denken vaak: dit en dat moet ik hebben om gelukkig en in vreugde te kunnen zijn. Nee! Zo is het niet. Ik zag juist vreugde bij zeer arme mensen, door de ont­moe­ting met een Persoon: Jezus Christus.
Door ont­moe­ting word je bevrijd van je isole­ment en de be­trok­ken­heid op jezelf. Als je de liefde die uit deze ont­moe­ting, uit deze relatie komt, ga je van­zelf evan­ge­li­se­ren, want je wilt dat delen met anderen. “Bonum est diffusivum sui”: het goede verspreidt zich van­zelf, uit zich­zelf zoekt het goede zich te ver­sprei­den, want waar het hart vol van is, loopt de mond van over.
Het leven wordt sterker door het te geven en het verzwakt door isole­ment en gemak­zucht.

Dus: vreugde! Geen begrafenisge­zicht!

De bood­schap van het evan­ge­lie blijft nieuw: in iedere tijd zijn er weer nieuwe uitdruk­kings­wij­zen, nieuwe vormen enzo­voorts
Evangeli­sa­tie is aller­eerst Gods werk; als je dat kunt zien, geeft je dat vreugde.
Evan­ge­li­se­rende vreugde is ook: vergeet nooit waar Hij je hart heeft geraakt en de mensen die je het geloof hebben doorge­ge­ven: bewaar de vreugde van de her­in­ne­ring!

Evangeli­sa­tie gebeurt op allerlei terreinen: in de pas­to­raal is zij gericht op de gees­te­lij­ke groei en ver­die­ping van de gelo­vi­gen; dan zijn er de gedoopten die “veraf”zijn van het ker­ke­lijk leven; tegen­over hen brengt evangeli­sa­tie beke­ring, de vreugde van het geloof wordt terugge­ge­ven; verder zijn er mensen die Jezus niet kennen of Hem hebben afgewezen en er zijn heel veel zoeken­den.
Bij allen gaat het erom de vruegde te delen. De Kerk groeit niet door proselitisme maar door aantrek­kings­kracht.
De ver­kon­di­ging aan wie veraf zijn is een eerste taak van de Kerk. We mogen niet passief in de kerk blijven zitten!

Eerste hoofd­stuk

De Kerk, al haar instituties en manieren van doen moeten missio­nair wor­den, evan­ge­li­se­rend en erop gericht naar buiten te gaan, open te staan, niet op “zich­zelf in stand hou­den”

Tweede hoofd­stuk

Evan­ge­li­se­rend zijn temid­den van de uit­dagingen van onze tijd:
- I uit­dagingen van de wereld: geld, economie van uit­slui­ting, stads­cul­tuur enz.
- II uit­dagingen waar pas­to­raal werken­den mee te maken hebben: ja tegen een missio­naire spiri­tua­li­teit, nee tegen egoisme en spi­ri­tu­ele egotripperij, nee tegen steriel pessimisme, nee tegen spi­ri­tu­ele werelds­heid, nee tegen ruzieën onder elkaar

Derde hoofd­stuk

Ver­kon­di­ging van het evan­ge­lie
- I. Ie­der­een moet evan­ge­li­se­ren (allemaal geroepn om zuurdesem te zijn van het evan­ge­lie; volks­vroom­heid, van mens tot mens - ieder die je ontmoet: in­for­meel preken, je bent altijd ge­roe­pen om klaar te staan om van je geloof ge­tui­ge­nis af te leggen, cha­risma’s moeten altijd gericht zijn op ge­meen­schap, niet schei­ding brengend
- II. de preek: van hart tot hart, de Kerk is een moeder, zo moet je preken, harte­lijk en warm
- III Voor­be­rei­ding op de preek: eerbied voor de waar­heid, inner­lijk luis­te­ren naar het woord van God; de tekst gebruiken zoals die bedoeld is (hoofd­bood­schap); bid­dend lezen van de bijbel door wie preken gaat. Verband leggen met de men­se­lijke situatie. Niet te lang preken: zeg veel in weinig woor­den; gebruik beel­den. “Een goede preek, zei een oude leraar eens ooit tegen mij, moet hebben: een idee, een gevoel en een beeld”.
- IV Evangeli­sa­tie n een dieper verstaan van het Kerygma (eerste ver­kon­di­ging)
Catechese en per­soon­lijke be­ge­lei­ding

Vierde hoofd­stuk

De sociale dimensie van de evangeli­sa­tie
-I Ge­meen­schaps- en maat­schap­pe­lijke repercussies van het kerygma:
christen zijn is het wel­zijn van anderen zoeken; onze broeders en zusters zijn de voort­zet­ting van de incarnatie: Christus is hen herkennen: Wat gij hebt gedaan voor een van de minsten...
- II De armen opnemen in de maat­schap­pij: soli­da­ri­teit met de armen
- III alge­meen wel­zijn en vrede in de ge­meen­schap bevor­de­ren
- IV sociale dialoog als bijdrage aan de vrede: dialoog tussen geloof, rede en weten­schap, oecumene, dialoog met Joden , gods­dienst­vrij­heid

Vijfde hoofd­stuk

Brengers van het evan­ge­lie vervuld van de Geest

-I Basis voor een nieuwe missio­naire impuls
Zeg niet dat dingen moei­lijker zijn dan vroeger, ze zijn gewoon anders (n. 263)
Per­soon­lijke ont­moe­ting met Jezus Christus: de eerste reden voor evangeli­sa­tie is de liefde van jezus die we hebben ont­van­gen. Gewoon bid­den in Zijn aanwe­zig­heid
We vormen een volk, een ge­meen­schap
Niet zoeken naar je eigen gemak en voor­deel, maar raak de men­se­lijke ellende aan (n. 270)
Waarom zou ik mijn gemak opgeven, ik zie toch geen re­sul­taat? Dit is een zelf-des­tructieve hou­ding. Je moet je te binenn brengen dat Jezus Christus zonde en dood heeft overwonnen (N. 275). Zij ver­rij­ze­nis is een kracht die werkt in de wereld.
-II. Maria is de moeder van de evangeli­sa­tie
Jezus heeft haar aan ons gegeven op het kruis (N. 285), zij is de ster van de nieuwe evangeli­sa­tie (n. 287vv.).

Terug