Arsacal
button
button
button


Tijs van den Brink op studiedag pastores over kerkverlaters

nieuws - gepubliceerd: vrijdag, 21 november 2014
Tijs van de Brink en Mirjam Spruijt (coördinator geloofsopbouw bisdom) luisteren naar vragen uit de zaal
Tijs van de Brink en Mirjam Spruijt (coördinator geloofsopbouw bisdom) luisteren naar vragen uit de zaal

Op vrijdag 21 november waren priesters, diakens, catechisten en pastoraal werkers uitgenodigd voor een studiedag in het diocesaan centrum in Heiloo. Journalist en EO-presentator Tijs van den Brink was daar om met hen over kerkverlaters te spreken naar aanleiding van het programma “Adieu God”.

In dit programma komen mensen aan het woord die de kerk verlaten hebben en vaak ook afscheid hebben genomen van het geloof, hoewel dat geloof en God soms toch weer onverwacht om de hoek komen kijken. Ik vind de afleveringen van “Adieu God” per­soon­lijk meestal erg goed, omdat het respectvolle gesprekken zijn, waarin mensen veel van hun diepere beweegredenen laten zien. Meestal probeer ik dit programma even terug te kijken.

Wat voor beweegredenen hebben mensen om de kerk te verlaten? Tijs van den Brink noemde de voornaamste motieven en liet daarbij steeds enkele fragmenten zien. Een eerste reden is de ervaring dat mede-gelovigen en vooral priesters, zusters, broeders onder hen, niet zo goed zijn als de kerkverlater had gehoopt: een zuster die vals speelde bij Monopoly, een pastoor die niet naast mensen was gaan staan bij een groot verdriet, maar in plaats daarvan verkondigd had dat God goed was: daardoor brak er iets bij de kerkverlater. Anderen waren teleurgesteld in God van wie zij bescherming en hulp hadden gehoopt: bepaalde vreselijke dingen hadden niet mogen gebeuren als God werkelijk bestond en een goede God was. Nog anderen hadden moeite met een sfeer van verboden en ‘opleggen’, van dwang, waarbij bijzonder de seksuele moraal van de Kerk als een boosdoener werd ervaren en het ‘weigeren’ van bij­voor­beeld de heilige communie. Hierin komt tot uiting dat mensen er moeite mee hebben als iemand zich opstelt als degene die ‘het weet’ en zij zich moeten laten gezeggen, als zij ervaren dat iemand niet naast mensen gaat staan, lijkt te willen heersen in plaats van te dienen. Waar het oordeel klinkt, stokt het gesprek. Dat wil overigens niet zeggen dat de inhoud van het geloof met de ‘moeilijke’ kanten van het evangelie daarom maar niet verkondigd moet worden, maar de wijze waarop dat gebeurt, doet er wel veel toe. Tijs van den Brink onderstreepte het belang om in gesprek te blijven.

In de afleveringen van “Adieu God” blijkt overigens ook dat er ook bij mensen die afscheid hebben genomen er toch vaak iets overblijft: een verlangen naar geloof, een hoop op een hiernamaals, een inspiratie om goed te doen en er voor anderen te zijn, enzovoorts. Een bijzondere (geloofs)ervaring speelt vaak een rol om de weg naar God te (her)ontdekken.

Na een pauze werd de middag voortgezet met gesprek in groepjes aan de hand van vragen die pastoraal supervisor Frans Geels pr. voorlegde. Tijdens de vespers heb ik er nog aan toe­ge­voegd dat mij was opgevallen dat mensen door moeilijkheden en heftige gebeur­te­nissen op een soort kruispunt staan: wie een kind verliest bij­voor­beeld ‘moet’ kiezen, die gebeurtenis kan leiden tot meer en dieper geloof en tot verwerping van het geloof.

Met een borrel werd een goede, vruchtbare middag afgesloten. Goed vijftig pastorale krachten hebben aan deze middag deelgenomen.

Terug