Arsacal
button
button
button


Met Maria... ruimte maken voor God...

Vierde zondag van de advent B

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 21 december 2014
afbeelding van de H. Bavo die een dode opwekt, in de St. Bavokerk, Heemstede
afbeelding van de H. Bavo die een dode opwekt, in de St. Bavokerk, Heemstede

Op de vierde zondag van de advent was ik voor de heilige Eucha­ris­tie in de H. Bavokerk in Heemstede, een regio waar ik nu nogal eens kom omdat ik er tijdelijk admini­strator van ben. Het evangelie was dat van de aankondiging door de engel Gabriël aan Maria uit het Lucas evangelie.

Homilie

Vandaag komt Maria in beeld bij onze voor­be­rei­ding op het kerstfeest.
Maria heeft bij veel mensen
- over heel de wereld -
een speciaal plekje.
Hoeveel kaarsen worden er opgestoken,
hoeveel bedevaarten gemaakt,
hoeveel rozenkransen gebeden
ter ere van haar!?
Hoe komt het dat zoveel mensen
door Maria geraakt zijn?
Als het over Maria gaat,
gaat het eigenlijk ook over ons.
Vandaag horen we hoe Maria
zich open stelt voor God
om Jezus te ontvangen
en dan gaat het ergens ook over ons:
dat wij ruimte maken om Hem te ontvangen.
Maria is een moeder voor de mensen,
zij is een gelovige,
een eenvoudige mens zoals wij.

Wees gegroet

De bood­schap van de engel aan Maria
is een van de mooiste en meest bekende evangelies,
bijna net zo bekend als het kerstverhaal
en afgebeeld door talloze schilders, tekenaars en beeldhouwers.
De engel Gabriel komt bij de maagd Maria
en groet haar met de woorden
die wij talloze maken herhalen:
Wees gegroet, Maria,
vol van genade,
de Heer is met U,
gij zijt de gezegende onder de vrouwen.
Deze woorden zijn in de voorgelezen evangelie-vertaling
iets anders weergegeven,
maar het is dezelfde tekst
als die wij zo dikwijls herhalen in het Wees gegroet.
Maria wordt hier gevraagd en uitgenodigd
om de moeder te worden
van Jezus de Heer en Verlosser
en daarmee wordt zij in feite gevraagd
om een unieke en heel bijzondere medewerkster te worden
van wat Jezus hier op aarde komt doen:
ons verlossen,
er zorg voor dragen dat in het leven van mensen
de dood en het lijden niet meer het laatste woord hebben,
maar het leven en het geluk.

Nood leert bidden en waarderen...

Jezus is gekomen om van lijden en kwaad
een soort tunnel te maken,
waar we doorheen gaan, op weg naar iets mooiers,
naar vreugde en vrede;
dat mooie, die vrede gaan mensen vaak als iets heel kostbaars waarderen
juist wanneer zij hier op aarde door zoveel heen moeten.
Het is een beetje begrijpelijk dat mensen in arme landen,
mensen in nood
vaak geloviger zijn:
zij weten waar­schijn­lijk beter en meer
dat eeuwig geluk te waarderen
dan mensen hier
die vaak een soort hemel op aarde lijken te bezitten.
Van oudere mensen of vroeger van onze ouders
konden we horen vertellen
hoe druk het tijdens de tweede wereld­oor­log
in de kerken was;
we zeggen niet voor niets dat nood leert bidden....
Als je het vreselijk goed hebt,
lijkt de hemel niet zoveel extra' s te bieden,
heb je niet zoveel reden om naar een hemel te verlangen....
Toch weten we allen
dat als je het leven zonder geloof bekijkt,
dat leven een afgang is,
een weg naar de dood
die dan het laatste woord heeft.

Door Jezus komt het Leven met een hoofdletter
en daaraan geeft Maria haar mede­wer­king;
daarom wordt Maria wel
de moeder van alle levenden genoemd.
Maria wordt dus gevraagd
om mee te werken aan die verlossing
die Jezus haar Zoon ons komt brengen
en die misschien in de ene tijd
een beetje meer gewaardeerd wordt dan in een andere tijd.

Begenadigd, uitverkoren... ook wij

Tegelijkertijd zegt de engel Gabriel tot Maria
dat zij de Begenadigde is, vol van genade.
Dat betekent
dat Maria door God al is voorbereid op deze dag
waarop de engel haar komt vragen.
God had haar al uitverkoren en bestemd
om de vraag van de engel te beantwoorden.

Wat aan Maria wordt gezegd,
geldt in zekere zin ook voor ons:
ook wij zijn geroepen
om mee te werken aan de verlossing,
om medewerkers te zijn van de komst
van Gods koninkrijk in de harten van mensen,
wegbereiders te zijn voor de genade.

Hoe kunnen we zo' n wegbereider zijn?
Het zit ' m vaak in kleine dingen:
in een goed woord dat je spreekt,
in de aandacht die je voor iemand hebt,
in een liefdevol gebaar,
een woord in geloof gesproken,
een gebed, een klein offer,
wanneer we niet opgaan in onze eigen gevoelens
maar echt proberen open te staan voor een ander,
voor wat anderen moeten lijden,
voor wat anderen beweegt.
Zijn we soms niet een beetje te schuw geworden
om eens een woord van geloof te spreken,
uit te komen voor een gelovige overtuiging,
vertrouwen te tonen?

Wij zijn geroepen om op onze manier
en met onze mogelijkheden
dat "ja" uit te spreken
dat Maria heeft gezegd
toen zij aanvaardde om moeder van Jezus te worden.
Maria deed dat als begenadigde,
als mens die was voorbereid door de kracht van Gods genade.
Maar ook wij hoeven het niet uit eigen kracht te doen.
Ik denk dat we allemaal weleens een moment hebben gehad
waarop we dachten:
ik word geleid,
ik ben hiernaar toe gestuurd of:
ik kreeg de woorden ingegeven,
hoe het kwam weet ik niet,
maar ik zei precies de juiste woorden op de juiste plaats....
En soms ervaren we echt een roeping:
dit moet ik doen, dit hoort bij mijn leven,
dit is mijn weg,
dit is het uiteindelijk wat God van mij wil...
Ook wij zijn voorbereid, begenadigd,
ook in ons is die genade werkzaam.

Een mooi kerstfeest gewenst...

We staan vlak voor het kerstfeest.
Ik hoop dat het voor ons allen
een mooi en zinvol kerstfeest mag worden
en dat we daarbij ook
een beetje zullen kijken naar Maria,
die ruimte maakte om God te ontvangen:
dat ook wij open mogen zijn zoals zij voor anderen,
vooral voor de kleinen, de mensen in nood,
voor wie alleen staan
voor wie een luisterend oor best weleens kunnen gebruiken,
en bovenal open voor God
die ons in dit kleine kerstkind
deze week weer tegemoet komt.
Amen.

Terug