Arsacal
button
button
button


Een priester in hart en nieren

uitvaart pastoor Th. Bankras

overweging_preek - gepubliceerd: zaterdag, 3 januari 2015
De Sint Pancratiuskerk in Sloten
De Sint Pancratiuskerk in Sloten

Op zaterdag 3 januari was de uitvaartmis voor pastoor Theo Bankras die op eerste kerstdag was overleden. Zowel bij de avondwake als bij de uitvaart was de kerk geheel gevuld met familieleden, vrienden en parochianen die afscheid kwamen nemen. Aan het einde van de Uitvaartmis, die werd opgedragen door pastoor Nico van der Peet in concelebratie met kapelaan Henk Versteeg, heb ik een kort woord gesproken als inleiding op de absoute

Inleiding tot de absoute

Het is nog geen twee weken geleden
dat ik de kerstbrief van pastoor Bankras ontving.
De pastoor had erbij geschreven:
“Ik ben al drie weken ziek, bronchitis;
toch maar mijn kerstbrief”.
Dit was alles wat hij over zijn gezondheidssituatie schreef.
De brief
- velen van U zullen de tekst wel kennen -
was verder één groot getuigenis van Gods liefde,
van zijn eigen dankbaarheid om Gods liefde
en van zijn verlangen
om steeds meer aan die liefde van God te beantwoorden
door een mens van liefde te zijn.
Verder had pastoor Bankras er nog aan toe­ge­voegd
dat hij mij veel inspiratie toewenste
van de heilige Geest.

Ik moet zeggen dat ik deze brief
prachtig heb gevonden, zelfs ontroerend
en kenmerkend voor de priester
die pastoor Bankras was.
Ik heb twee keer iets meer met hem kunnen spreken
en mijn indruk was
– een indruk die nog is versterkt
door wat ik van anderen hoorde -:
deze priester is geen priester voor zichzelf;
het draait absoluut niet om hem;
hij is zich er volkomen van bewust
dat hij als priester van het Nieuwe Verbond
er voor Christus en het heil van de mensen is.
In het gesprek dat ik met hem had
was hij heel gauw klaar met lijden en tegenslag
die hemzelf waren overkomen.
Anderen hadden hem op een gegeven moment gezegd
het op zijn leeftijd toch wat kalmer aan te doen.
Hij was dus priester in hart en nieren,
priester voor de mensen
en een stoere priester ook,
niet kleinzielig of egocentrisch.
Hij liep niet anderen achterna,
bleef trouw en zichzelf in allerlei ont­wik­ke­lingen,
vastbesloten van Christus te zijn
en man van zijn woord, man van de Kerk.

Hij was gekomen om met de goede Herder
zijn leven voor de kudde te geven.

In dit korte woord
wil ik daarom uiting geven aan mijn dankbaarheid
aan degenen die voor pastoor Bankras hebben gezorgd,
ik denk bijzonder aan mevrouw Riet Laan,
en de dankbaarheid van ons bisdom
voor het priester­schap van pastoor Bankras
en voor wat hij heeft voor-geleefd:
we zijn dankbaar
voor zijn trouw en zelve-loze inzet,
voor zijn onverschrokken geloof,
zijn liefdevolle eenvoud en hoop op het eeuwig leven.
Pastoor Bankras was door het voorbeeld van zijn pastoor
geïnspireerd geraakt om priester te worden.
Ik hoop en bid dat zijn leven ook weer anderen mag inspireren
en dat tenminste enkele jonge mensen
die hem kenden of van hem horen,
erdoor geholpen mogen worden
om over hun eigen kleinmoedigheid en aarzeling
heen te stappen
en een roeping als priester te volgen.

En voor U die hem nu mist:
lees zijn laatste adventspreek nog eens door,
de preek die hij nog wel had voorbereid
maar zelf niet meer kon houden.
Die gaat over troost,
alsof hij U nu zelf in deze omstandigheden
nog pastoraal nabij wil zijn.

Moge de Heer deze trouwe dienaar nu belonen
en hem de vreugde schenken van Zijn rijk.
Moge hij rusten in vrede!

Terug