Arsacal
button
button
button


Wat je werkelijk richting geeft...

Gemeenschappelijke viering voor de parochies van “Het Klaverblad”

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 4 januari 2015
in het midden de jarige, rechts pastoraal werker Ans Dekker
in het midden de jarige, rechts pastoraal werker Ans Dekker

Op zondag 4 januari, Open­ba­ring des Heren, vond de eerste gezamenlijke Eucha­ris­tie­viering voor de parochies van het Klaverblad plaats: Parochianen uit de beide Heemsteedse parochies, uit Vogelenzang en Bennebroek kwamen samen in de Sint Jozefkerk in Bennebroek, die dan ook helemaal vol zat. Pastor Rob Verhaegh, kapelaan in de regio, vierde zijn 65e verjaardag. Hij was er gelukkig weer bij; tijdens de viering op 1 januari was hi onwel geworden en naar het ziekenhuis gebracht. Gelukkig niet heel ernstig, maar wel een waarschuwing dat hij het rustig aan moet doen. Pastoraal werker Ans Dekker vervult een sleutelrol in het Klaverblad en zorgde er met talrijke vrijwilligers voor dat ook deze Eucha­ris­tie­viering mooi en goed verliep. Na afloop was de neiuwjaars­re­cep­tie in de naast de kerk gelegen school. Voor alle aanwezige parochianen was het een goede ervaring die de verbondenheid met elkaar in de vier parochies concreet zichtbaar maakt en doet groeien: uit alle parochies waren veel mensen naar Bennebroek gekomen en de sfeer was buitengewoon goed.

Homilie

Hieronder volgt de preek die ik bij deze viering heb gehouden.

proficiat!

Op de eerste plaats
wil ik pastor Rob Verhaegh van harte feliciteren
met zijn 65e verjaardag.
Ik ben blij dat hij weer hier in ons midden is
en we hem die felicitaties
per­soon­lijk kunnen overbrengen.
Het is op de Nieuwjaarsdag
weer even heel duidelijk geworden
dat je gezondheid
de nodige aandacht vraagt
en daarom wens ik je vandaag
van harte daarvoor alle goeds.
Je gezondheid betekent wel
dat je jezelf heel erg in acht moet nemen.
Ik weet dat je dat zelf zeer betreurt
en de parochianen van Bennebroek
en van heel het Kalverblad ook,
dat is me wel duidelijk geworden.
Er is veel hartelijke waardering
voor je priesterlijke inzet.

Van wat verder gekomen...

Ook aan U allen
een zalig nieuwjaar.
Het is mooi en goed
dat we dit nieuwe jaar
samen kunnen beginnen
en ik ben blij dat U hierheen gekomen bent,
ook uit de andere parochies van het Klaverblad
om hier samen de heilige Eucha­ris­tie te vieren.
Als U vandaag misschien
iets verder dan anders moest gaan,
denk er dan ook maar aan
hoe goed dat past bij deze dag:
wijzen uit het oosten
komen van verre
om het Kind van Bethlehem,
die pasgeboren koning
te aanbidden.

Vertrouwen!

Zalig Nieuwjaar aan U allen!
Wat dit jaar ons zal brengen,
staat nog - zo zeggen ze - in de sterren geschreven.
Maar dat klinkt wel een beetje erg astrologisch.
Want in de sterren staat niet zoveel geschreven,
of je een weegschaal bent of schorpioen,
dat doet er niet toe.
Dat heeft niet veel te maken
met wat ons gaat overkomen
en hoe dit jaar eruit gaat zien.
Uiteindelijk is alles in Gods hand
en dat betekent dat
wat er ook gebeurt
aan voor- of tegenspoed,
er is er tenslotte maar Één
die het laatste woord zal spreken
en die alles ten goede leidt.
Heel veel in ons leven
komt uiteindelijk op dat ene kleine woordje neer:
vertrouwen!
Wie kan leven uit vertrouwen,
zal het kwaad dat hem of haar overkomt
beter kunnen dragen
en zal bij alles dat perspectief behouden
dat het goed komt,
dat uiteindelijk, ten laatste alles goed komt,
ook al gaat onze weg nog vaak
langs duisternis en tegenslag.

De 'Drie koningen'

De wijzen uit het Oosten hadden dat vertrouwen.

We vieren vandaag hun feest,
dat eigenlijk heet: de Open­ba­ring des Heren,
maar wat wij vaak Drie koningen noemen.
Het evangelie weet over hen niet meer te vertellen
dan dat het wijzen uit het oosten zijn
en dat zij een ster volgden,
een ster die hen leidde
naar het pasgeboren koningskind,
het Kind van de belofte.

De populaire traditie heeft het verder ingevuld:
het moesten er drie zijn geweest,
want zij brachten drie geschenken mee:
goud, wierook en mirre.
En met zulke koninklijke cadeaus
moeten het wel koningen zijn geweest;
in het Oude Testament
hadden de profeet Jesaja en de Psalmen
trouwens al van koningen gesproken
die geschenken kwamen brengen.
De namen Caspar, Melchior en Balthassar
staan niet in de bijbel,
maar stammen uit de overlevering.
Die is ons later ook gaan vertellen
dat de wijzen
uit de drie bekende werelddelen kwamen:
Afrika, Azië en Europa
en dat zij van verschillende leeftijden waren:
de één jong, de tweede van middelbare leeftijd
en de derde een oude man.
Dat heeft allemaal te maken
met de betekenis van dit feest
van Open­ba­ring des Heren,
wat betekent:
God is er net zo goed
voor mensen die van ver komen,
Jezus maakt zich bekend aan iedereen,
Hij is er voor alle mensen,
Hij is gekomen als Verlosser en Redder
en als leidraad en levensster
voor iedereen.

Je bent toch niet gek?

Die wijzen reisden soms bij dag;
ze moeten op hun tocht
van alles om zich heen hebben gezien.
Af en toe zal de verleiding wel groot zijn geweest
om ergens even neer te strijken,
daar te blijven.
Waren ze niet gek
om zo vast te houden
aan hun tocht,
die rare ster achterna?

Dat zijn menselijke gedachten
en die overkomen ook ons:
af en toe zie je het niet zo meer zitten
om er nog mee verder te gaan
(met wat dan ook,
voor ieder van ons is dat weer anders),
dan wil je het bijltje erbij neer gooien,
maar eigenlijk is dat ontmoediging,
je ziet het niet meer zitten
en als dat het geval is,
zijn onze gedachten nooit de beste,
dan kun je beter door gaan,
je blijven richten op die ster,
vasthouden aan je goede intenties,
je mooie idealen,
je geloof en vertrouwen.
Jezus zegt:
“Wie tot het einde toe volhardt,
die zal gered worden”.

Wat werkelijk richting geeft

Zo deden de wijzen ook.
Soms hadden ze het moeilijk,
dan zagen ze de ster niet meer staan,
vooral als ze dicht bij de stad waren,
dan was er zoveel ander licht,
dat je die ster bijna niet kon herkennen.
Het is niet anders dan in ons eigen leven:
soms heb je zoveel afleiding,
is er zoveel drukte, zorgen ook misschien,
dat je uit het oog kunt gaan verliezen
wat je werkelijk richting geeft,
wat werkelijk een leidraad
voor je leven kan zijn,
wat echt een licht is op ons pad.
En dan moet je je eigenlijk wel
weer opnieuw wat gaan oriënteren.
Een retraite zoals pastor Verhaegh nu gaat doen,
zou ook andere mensen dan priesters
heel goed kunnen helpen
om tot nieuwe bezieling en verdieping te komen,
het leven weer rijker en mooier te maken.

De vreugde van de herkenning

Als die wijzen dan de ster weer zien
zijn ze overvol van vreugde.
Ik heb dat gelukkig al vaak mogen meemaken,
dat mensen na jaren van een zekere vervreemding
opnieuw geraakt werden door God,
die ster van geloof en vertrouwen weer zagen.
Ook jonge mensen kan dat gebeuren:
zij hebben van huis uit het geloof meegekregen,
maar het blijft nog iets van de buitenkant,
het is nog niet echt iets van henzelf;
en dan, ineens gebeurt het.
Dat kan iets heel eenvoudigs zijn:
iemand wordt geraakt door een aanbidding
of zomaar ineens door een woord dat hij hoort
en waarvan hij ervaart: dit was voor mij,
een woord van God voor mij.
Iemand had het bij een uitvaart,
toen zij afscheid moest nemen
van een dierbaar iemand
maar ook met vragen zat.
Ineens werd zij geraakt
en het geloof wat al tientallen jaren
weg leek te zijn,
was ineens weer helemaal terug.

Die ster is jouw ster!

Laten we dus ons hart openen
voor een ontmoeting,
voor die ster die ons kan leiden.
Want wie U ook bent
en wat er ook is gebeurd,
wat er misschien ook allemaal is fout gegaan,
pijn heeft gedaan:
we hebben een ster
die ons leidt,
die ons laat zien
dat we een doel hebben,
dat ons leven een reis is
die ergens naar toe gaat,
dat het allemaal niet ‘zo maar’ is
en niet voor niks.
Die ster is er voor ons allemaal,
Die is een inspiratiebron,
een levensfundament en gids;
het is Jezus Christus
die gekomen is
eenvoudig en klein,
verborgen vaak,
maar wie goed kijkt:
Hij is er,
voor alle mensen!
Amen

Terug