Arsacal
button
button
button


Installatie vicaris Bruggink tot pastoor van ”Het klaverblad”

roepingen: de koortsthermometer van de kerk

nieuws - gepubliceerd: zondag, 1 februari 2015
felicitaties voor de nieuwe pastoor (1); Willibrord preekt het evangelie (2, Rijksmuseum)
felicitaties voor de nieuwe pastoor (1); Willibrord preekt het evangelie (2, Rijksmuseum)

Het samenwerken van parochies moet niet leiden tot alleen maar minder, minder, maar tot nieuw elan, vanuit een actief geloof van allen die bij de parochie zijn betrokken. Op zondag 1 februari mocht ik in de parochies van "Het Klaverblad" vicaris Gerard Bruggink, rector van De Tiltenberg, tot pastoor/admini­strator installeren. Samen met pastoraal werker Ans Dekker en met kapelaan Rob Verhaegh zal hij het pastoraal team vormen van de parochies van Onze Lieve Vrouw Ten­hemel­op­neming (Vogelenzang), H. Jozef (Bennebroek) en de H. Bavo en de Onze Lieve Vrouw Hemelvaart te Heemstede, een samen­wer­kings­ver­band dat vorig jaar is ontstaan. Zowel de nieuwe pastoor als ikzelf nodigden de parochies uit een begeesterde geloofs­ge­meen­schap te (blijven) vormen.

Homilie

Geachte nieuwe pastoor, Vicaris Bruggink, broeders en zusters,

Natuurlijk verheugen we ons allen
dat we vandaag een nieuwe pastoor mogen begroeten
voor de parochies van Het Klaverblad.
Namens de Bisschop, mgr. Jozef Punt,
dank ik vicaris Bruggink
voor zijn priesterlijke be­schik­baarheid
om naast zijn andere werk
deze herderlijke taak op zich te nemen.

Pastoor zijn: een mooie taak

Het is een mooie en dankbare,
soms ook moeilijke taak
om herder, pastoor te zijn.
Mooi en dankbaar is die taak
omdat de pastoor geroepen is
om mensen bij Jezus Christus te brengen
en Christus bij de mensen,
in de verkondiging, in de sacramenten,
in pastorale nabijheid
en door de wijze waarop hijzelf
Jezus probeert na te volgen.
De pastoor is ook bij uitstek geroepen
om man van ‘communio’ te zijn:
mensen te verbinden
en hen te helpen om elkaar
als broeders en zusters te zien,
gemeen­schap te vormen.

Groeien in eenheid

Wat dat betreft staat Het Klaverblad
voor een uitdaging
omdat het nog niet zo lang geleden is
dat de parochies samen zijn gegaan
in één samen­wer­kings­ver­band.
De eenheid met elkaar moet nog groeien
en we hebben allemaal de roeping en de taak
om daaraan bij te dragen.

Niet beschuldigen maar schuld belijden

De basis daarvoor is altijd de nederigheid
en het vermogen om niet naar een ander te wijzen
als bron van het kwaad
maar naar jezelf te kijken.
In de kerk zijn we allemaal geroepen
om onszelf als zondaars te zien,
als mensen die tekort schieten en beperkt zijn.
Dat geeft ook niet,
als we elkaar maar kunnen accepteren
zoals God dat met ons doet:
toen mensen zich afkeerden,
tegen God in opstand kwamen
en elkaar het leven zuur maakten,
besloot de Heer, de God van hemel en aarde,
om de kleinste plaats in te gaan nemen,
een mens te worden, een arme kind, een uitgestotene.
Jezus is ons voorbeeld,
onze inspiratiebron,
onze Redder en Verlosser.
Wij leven van de verzoening
die Hij ons geeft
en die wij doorgeven,
wanneer wij elkaar de hand reiken.

De koortsthermometer van onze kerk

We weten allemaal dat de priesters
niet zo dik gezaaid zijn
en we beseffen denk ik ook allemaal
dat het aantal priesterroepingen
ook een soort omgekeerde koortsthermometer is
voor de situatie in de kerk.
Als het aantal priesterroepingen hoog is,
is dat een teken van een bloeiende geloofs­ge­meen­schap,
als er weinig priesterkandidaten zijn,
is er natuurlijk meer aan de hand.
We leven in een tijd
die voor geloof en kerk
niet zo gemakkelijk is.
Uit een enquête die pas
door een dagblad werd gepubliceerd,
kwam als resultaat
dat heel veel Nederlanders denken
dat religies alleen maar
een bron van veel ellende zijn.
Mensen associëren geloof met terrorisme en misbruik
en zien de katholieke kerk vaak
als een ontoegankelijk instituut,
ver van de wereld van onze tijd.
Natuurlijk heeft paus Franciscus
daar verandering in gebracht.
Vele mensen herkennen in hem
een nabije kerk,
die de noden van de mensen verstaat,
die erop uitgaat
en aandacht voor de armen heeft.
Maar dat betekent nog niet dat de kerken
weer volstromen
en mensen in ons land
ook een positief beeld hebben van de kerk als geheel
en van onze bisdommen en parochies.
Voor veel mensen staat het geloof
best ver af,
ze zijn er niet zo goed van op de hoogte,
geloven misschien wel dat er “iets” is,
maar weten daar weinig invulling aan te geven.

Hij blijft dezelfde...


Dat was vijftig jaar geleden nog heel anders:
toen waren er meer dan 50.000
religieuzen en priesters in ons land
en ook nog eens 10.000 in de missie.
Zij werkten onder meer in scholen, ziekenhuizen,
bejaardenzorg, kindertehuizen en thuiszorg
en waren in veel plaatsen
een vast onderdeel van het straatbeeld.
Er was toen veel waardering voor het werk
van al deze mensen
die uit de katholieke gemeen­schap waren voortgekomen.
Het aantal kerkbezoekers op zondag
was meer dan tien keer zo hoog als nu.

Er is dus veel veranderd
en dat heeft natuurlijk allerlei consequenties,
ook voor onze parochies;
maar de Heer is dezelfde gebleven,
Zijn liefde voor ons is onveranderd
en zal ook altijd blijven.
Wie daardoor geraakt wordt
krijgt een band met God van hart tot hart
en zal daarvan getuigen in woord en daad
in het dagelijks leven.

Wat wij kunnen doen is God zoeken
met heel ons hart;
als we Hem ontmoeten
zal ons leven veranderen;
dan zullen allerlei zaken
niet zo belangrijk meer zijn
en wat in ons leven in de schaduw lag,
krijgt ineens juist veel meer betekenis.
Die rijkdom gun ik iedereen.

Aanstekelijk

Dat is onze inzet:
dat deze parochies
een gemeen­schap mogen vormen
waar mensen één van hart en ziel
God willen dienen
en Jezus Zijn Zoon willen navolgen;
dat zij zó een krachtige gemeen­schap mogen vormen
die dat vuur uitstraalt
waardoor mensen geraakt en begeesterd worden.
Dan kunnen en zullen
ook jonge mensen zo geraakt worden
dat zij hun leven willen geven
in een roeping tot een christelijk huwelijk,
tot het priester­schap, het religieuze leven,
tot de gave van zichzelf
voor heel hun leven.

In de lezingen van vandaag
gaat het om die kracht
en die begeestering.
Jezus treedt op in de synagoge van Kafarnaüm.
Dat is de plaats waar Jezus een tijd lang gewoond heeft;
de mensen kenden Hem,
ze maakten Hem dagelijks mee.
Maar nu begint Hij te spreken,
zo vol vuur en begeestering
dat de mensen erdoor worden geraakt
en vol verbazing zijn.
Natuurlijk roept dat ook tegengeluiden op,
iemand die er luid doorheen begint te roepen,
een bezetene, in de macht van een kwade geest.
Maar de meeste mensen worden er zo door geraakt
dat zij vol vuur erover vertellen aan anderen
en de faam van Jezus
zich overal verbreidt.

Nee, niet alleen paus Franciscus moet iets doen,
wij allemaal,
zoals we kunnen,
zoals het ons gegeven is;
laten we steeds zoeken naar bezieling,
naar nieuwe kracht en inspiratie,
naar de ontmoeting met de Heer
hier in Zijn woord en in de sacramenten
om die bezieling uit te stralen,
erop uit te gaan,
ons geloof te delen
met vreugde,
met enthousiasme....

Een wens...

Nieuwe pastoor,
beste Vicaris Bruggink
van harte wens ik U Gods zegen toe
voor Uw herderlijke opdracht
in dienst van Jezus Christus,
in dienst van de gemeen­schap van Het Klaverblad
en dat de Heer U daarbij
met vuur en liefde,
met wijsheid en de kracht van Zijn genade mag vervullen
om een goede profeet en priester, een leraar en herder
te kunnen zijn.
AMEN.

Terug