Arsacal
button
button
button


Geen onbestendig gevoel; liefde moet je doen!

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 10 mei 2015
Interieur van de kerk in Zeewolde
Interieur van de kerk in Zeewolde

Op zondag 10 mei was ik in Zeewolde in het kerk­cen­trum “Open haven” waar de katholieke parochie “Sterre der Zee” haar parochiekerk heeft. Het dames- en herenkoor zong de Missa Africana, een mooie Latijnse Mis met Afrikaanse accenten. Pastoraal werker Paul Leferink is daar al zo'n veertien jaar werkzaam en heette me hartelijk welkom. Tijdens het koffie-drinken na de Eucha­ris­tie­viering had ik gelegenheid met de parochianen kennis te maken: uit alle delen van Nederland zijn zij meestal al vele jaren geleden naar Zeewolde gekomen om deze stad in de polder mee op te bouwen.

Homilie

Liefde is niet gemakkelijk

Een van de gemakkelijkste woorden
en moeilijkste deugden
is liefde.
De liefde is
wat wij allemaal
het allerbelangrijkste vinden,
maar wat tegelijk
helemaal niet gemakkelijk te volbrengen is.
O, het is niet zo moeilijk
als we spontaan van iemand houden,
hem of haar heel sympathiek en aardig vinden,
maar liefde is moeilijk
als we ons niet gewaardeerd voelen,
als we ons oneerlijk behandeld vinden,
als we denken dat een ander ons benadeelt
of zelfs haat.
En hoe vaak slaat de grootste liefde
niet om in haat.
Helaas lopen zoveel relaties stuk
die met veel liefde en begrip zijn begonnen.
En liefde wordt dikwijls
heel verschillend geïnterpreteerd.
Hoe vaak gebeurt het niet dat wij liefde noemen
wat wij liefde vinden,
wat ons goed uitkomt of meevalt.
We voelen ons bijna allemaal tekort gedaan
als we behandeld worden op een manier
die ons teleurstelt
en we zullen dan ook al gauw denken
dat die ander die ons zo behandelt
een gebrek aan liefde heeft.

Ik ben ook maar een mens

Liefde begint eigenlijk altijd
met nederigheid,
met eenvoudig en bescheiden
over jezelf denken.
Houd U klein onder de sterke hand van God,
zegt ons de heilige Schrift.
Als we onze eigen fouten en tekortkomingen
maar moeilijk onder ogen kunnen zien,
zal het ook niet zo gemakkelijk zijn
om een ander lief te hebben.
Want ieder mens heeft kleine kanten,
min­punten en weeffouten
en het is belangrijk die onder ogen te zien
om te weten waar we een ander
misschien mee hebben pijn gedaan.
Als wij onder het doen of laten of de woorden
van anderen lijden,
kunnen we eigenlijk alleen de liefde bewaren
als we onszelf bewust zijn
van onze eigen onvolmaaktheid.
Of, zoals Petrus het tot Cornelius zegt
in de eerste lezing van vandaag
wanneer die Cornelius
voor Petrus op de knieën gaat:
“Ik ben ook maar een mens”.
Ja, we zijn allemaal maar gewone mensen,
niemand is volmaakt
en we moeten bereid zijn een ander te vergeven
in het bewustzijn
dat we zelf ook vergeving nodig hebben.
Petrus moest leren
niet te denken in “zij”en “wij”.
“Wij”dat waren de Joden, de goeden
“zij” dat waren de heidenen, de minderen.
Petrus krijgt in de eerste lezing een lesje
dat er voor God geen aanzien des persoons bestaat.
Voor God is ieder mens gelijk.
En als we onszelf beter vinden dan een ander,
hebben we daarin al hierom geen gelijk
omdat we ons zelf boven anderen verheffen.

Petrus leerde:
ieder mens is het waard
dat de heilige Geest op hem of haar neerdaalt;
ieder mens die gelooft en God wil dienen,
kan gedoopt worden;
ieder mens wordt uitgenodigd
om een kind van God te zijn!

De grootste zondaars

God staat dus open voor iedere mens,
de uit­no­di­ging is er voor iedereen
en de kern ervan
om die te kunnen aanvaarden
is dat je een nederige mens probeert te zijn.
Onze roeping is het
om een kind te zijn,
een kind van God.
Een kind is klein
en geestelijk moeten we ons allen zo voelen,
zodat we in eenvoud iedereen proberen
te aanvaarden.
Niet dat we dan alles goed moeten vinden,
wel dat we de fouten die we bij anderen zien
in het licht van onze eigen fouten moeten zien
en in het licht van de liefde.

Over veel heiligen wordt gezegd
dat zij veel hoger over anderen dachten
dan over zichzelf;
zij beschouwden zichzelf
als de grootste zondaars.

Hij kiest ervoor...

Dat is het voorbeeld ook van Jezus zelf.
Hij maakte zich klein,
hoewel Hij geen zonde had gedaan,
maakte Hij zich tot de grootste zondaar van ons allen,
door de dood te sterven
van de grootste misdadigers
uit de laagste klasse van de bevolking:
De Allerhoogste, de grootste, de machtigste,
God kiest voor zichzelf
voor de slavendood
die voor gruwelijke misdaden werd opgelegd:
de dood aan een kruis.
Hij heeft niks verkeerds gedaan,
het is een daad van nederigheid en liefde.
Geen groter liefde kan iemand hebben
dan dat iemand zijn leven geeft voor zijn vrienden.

Geen mooi gevoel, maar: doen!

Die liefde is dus de liefde van het geven,
dat je jezelf geeft
ook al kost het moeite,
dat je je ergens overheen zet,
trouw probeert te blijven
aan je diepste idealen.
En die liefde is niet een gevoel;
echte liefde is niet zo veranderlijk
als onze gevoelens
die nu eenmaal onbestendig zijn:
soms zit je er doorheen,
soms gaat het als een speer.
De liefde waar Jezus het over heeft,
begint met het trouw vervullen van je plicht,
met doen wat je moet doen,
met eenvoud en standvastigheid:
“Als je mijn geboden onderhoud,
zul je in mijn liefde blijven”.

Als we willen weten wat liefde is,
als we ons willen realiseren
wanneer we liefdevol handelen tegenover een persoon,
dan zouden we liefdevol naar die mens moeten kijken,
met de barmhartige blik
waarmee God naar die mens kijkt:
Hij ziet die mens
als Zijn geliefd kind;
wanneer we welwillend kunnen kijken
en bereid zijn ons niet te laten leiden
door ons onbestendig gevoel,
door sympathie of antipathie,
maar ons willen laten leiden
door een overtuiging van
wat er geboden is en wat goed is,
met oog voor onze eigen fouten,
dan zullen we in de liefde blijven,
misschien met vallen en opstaan,
want we blijven mensen,
maar dan komen we steeds weer
bij de liefde uit...

“Blijft in mijn liefde”.
“Dit is mijn gebod,
dat gij elkaar liefhebt”.

Laten we dat blijven proberen,
zonder iemand van onze liefde uit te sluiten.
Amen.

Terug