Arsacal
button
button
button
button


Geloof en liefde moeten samengaan

Het Heilig Kerstmisgilde kwam bijeen

Overweging Preek - gepubliceerd: zaterdag, 13 juni 2015 - 881 woorden
De Groenmarktkerk met Antoniusbeeld in de gevel
De Groenmarktkerk met Antoniusbeeld in de gevel

Op het feest van de H. Antonius van Padua kwam Het Heilig Kerst­misgilde voor haar zomer­bij­een­komst naar de Groen­markt­kerk in Haar­lem die aan Antonius is toegewijd. Daar mocht ik met hen de H. Mis vieren, waarbij ik on­der­staan­de preek heb gehou­den. Dit vele eeuwen­oude Gilde toegewijd aan het Kerstgeheim en de Caritas, telt tweemaal 27 gilde­broeders en -zusters, gelijke­lijk ver­deeld over mannen en vrouwen.

De lezingen waren die van het feest van de heilige Antonius: Jes. 61,1-3a en Lc. 10,1-9

Homilie

Gilde­broeders en -zusters van het Heilig Kerst­misgilde
en U allen,

Rijke ge­schie­de­nis

Het is voor mij een vreugde
bij Uw zomer­bij­een­komst
de Gildemis te vieren.
Met zijn rijke ge­schie­de­nis
van bijna zeven eeuwen
is het Heilig Kerst­misgilde
een levend ge­tui­ge­nis
van de onlosmake­lijke ver­bon­den­heid
van geloof en naasten­liefde.

Geloof zonder liefde is dood, liefde zonder geloof sterft

Geloof zonder werken
- zonder naasten­liefde -
is dood, leerde ons de apostel Jakobus al.
Tege­lijk mogen we zeggen
dat het uitermate moei­lijk wordt
de naasten­liefde vol te hou­den
als er geen gees­te­lij­ke, bovenna­tuur­lijke motivatie is.
Liefde in een aards per­spec­tief
houdt een keer op.
De gees­te­lij­ke in­spi­ra­tie
plaatst de liefde in een breder per­spec­tief,
waarin het men­se­lijk bere­deneren
uit­ein­delijk niet meer de door­slag geeft,
maar de liefde van God
die mens werd
en in Beth­le­hem ons leven kwam delen
en die verder ging in Zijn liefde
dan men­se­lijker­wijs ge­spro­ken
rede­lijk en ver­stan­dig is.

Kerst­misgilde

Die onlosmake­lijke ver­bon­den­heid
van geloof en liefde
komt in het Kerst­misgilde
met nadruk naar voren:
Uw eerbied­waar­dig Gilde is gewijd
aan de ge­dach­te­nis van de menswor­ding,
de geboorte van Jezus Christus,
die wij op Kerst­mis gedenken.
Ook het aantal stoelh­ou­ders
- twee maal zevenen­twin­tig -
is een sym­bo­li­sch getal
dat ver­wijst naar vol­heid
en de Drieëne God:
drie maal drie maal drie.
Vanouds kwam daar nog bij
een ver­wij­zing in het aantal armen
dat werd uit­ge­no­digd: der­tien,
naar het getal van Christus en de twaalf apos­te­len.
Geloof en liefde zijn één
en het verheugt mij zeer
dat het Heilig Kerst­misgilde
gedurende zoveel eeuwen
deze beide aspecten
bij elkaar heeft weten te hou­den,
waar­van ook deze Gildemis getuigt.
Proficiat!

Liefde en geloof vevlochten

Dit is wezen­lijk voor ons katho­lie­ke geloof,
zoals ook de lezingen van vandaag getuigen
op dit feest van de heilige Antonius van Padua.
In het evan­ge­lie wer­den de leer­lin­gen uit­ge­stuurd.
Mis­schien zou je moeten zeggen
dat zij wor­den uit­ge­stuurd
om het geloof te ver­kon­di­gen,
maar de eerste opdracht is niet de ver­kon­di­ging.
Dat komt in het evan­ge­lie pas op het einde
en dan klinkt het nog bijna troostend
naar degenen die in nood zijn:
“Het rijk Gods is u nabij”.
Zij krijgen aller­eerst de opdracht
om vrede te wensen,
te eten en te drinken wat hun wordt voor­ge­zet
en de zieken te genezen.
Eerst wellevend­heid, nabij­heid, naasten­liefde.
In de eerste lezing uit de profeet Jesaja
was het al niet anders:
de ver­kon­di­ging van de blijde bood­schap
en de werken van naasten­liefde
voor treuren­den, bedroef­den, ge­van­ge­nen, armen
zijn er helemaal met elkaar vervlochten.

Paus Fran­cis­cus

En dat is na­tuur­lijk wat onze paus Fran­cis­cus
in tal­loze beel­den en gebaren ons vóórleeft
als hij vooral de kleinen, de armen, de vluch­te­lingen,
de mensen in nood
zijn voort­du­rende aan­dacht geeft.
Een christen, een katho­liek is iemand
die door zijn geloof wordt geïnspireerd
om naar het voor­beeld van Jezus
en de opdracht van het evan­ge­lie
een goed mens te zijn,
iemand met het hart op de juiste plaats,
met aan­dacht en liefde voor de armen,
voor mensen in nood.

De armen eerst...

Ik heb met genoegen gelezen
dat het Heilig Kerst­misgilde
in bepaalde perio­den van de ge­schie­de­nis
toen de fi­nan­ciële mid­de­len
uiterst beperkt waren,
het eigen Gildenmaal heeft laten vervallen
om toch de armen te kunnen helpen.
Vandaag kan het er gelukkig weer iets beter vanaf,
maar het blijft toch een mooi ge­tui­ge­nis
uit de ge­schie­de­nis.

Een ander mooi punt is
dat het Gilde niet aan de weg timmerde.
Mensen wisten zelfs vaak niet
dat iets door het Gilde bekos­tigd was.
Helemaal in de traditie van:
“Laat uw linker­hand niet weten,
wat Uw rechter doet”.

Antonius van Padua

Op deze 13e juni wordt in de katho­lie­ke kerk
het feest van Sint Antonius van Padua gevierd,
de heilige aan wie deze kerk is toegewijd.
Ook hij was een man
bij wie geloof en naasten­liefde sterk verbon­den waren.
Hij was van een rijke, adellijke familie uit Lissabon,
stamde volgens zeggen nog af van Godfried van Bouillon,
en kwam uit­ein­delijk in Padua,
waar hij op deze dag in 1231 gestorven is.
Hij werd Fran­cis­caan.
Aanvanke­lijk had hij als ideaal
om naar Marokko te gaan
en vreed­zaam de Moslims te bekeren
door naasten­liefde en door predi­king.
Maar hij werd ziek
en kwam min of meer per ongeluk
- de wind stond ver­keerd -
in Italië terecht.
Daar werd hij keuken­hulpje in het klooster
tot men op een dag
bij toeval zijn preektalenten ontdekte.
Daarna begon het:
waar hij maar kwam wer­den zieken genezen,
armen geholpen, verloren zaken terug­ge­von­den
en vol vuur en vreugde
verkon­digde hij het evan­ge­lie.
Menigten trokken hem achterna
en hij werd na zijn dood
een zeer populaire heilige:
er is bijna geen kerk
waar je zijn beeld niet tegen komt,
er is bijna geen katho­liek
die nog nooit heeft gehoord
dat je voor verloren zaken
bij Antonius moet zijn.
“Dé heilige”, “Il Santo”
wordt hij in Italië genoemd.

Geloof en liefde samenbin­den

De kern ervan is en blijft
dat hij geloof en liefde wist samen te bin­den
Daar gaat het om,
in het Kerst­misgilde,
in de kerk, in het geloof,
in het leven...
Amen.

Terug