Arsacal
button
button
button
button


Noodkreet van een Assyrische christen

“Katholieke bisschoppen misdragen zich in stilte”

Nieuws - gepubliceerd: vrijdag, 10 juli 2015 - 899 woorden
Noodkreet van een Assyrische christen

In het dag­blad Trouw van 10 juli stond een opiniebijdrage van Abraham beth Arsan, een Assyrische christen en freelance jour­na­list. Het artikel is een nood­kreet die oproept tot bewape­ning van de chris­te­nen in Syrië en Irak, die verp­let­terd dreigen te wor­den door IS en van niemand hulp krijgen, behalve van de paus. Ik vind de wanhoops­kreet terecht, al voel ik me - net als de auteur - mach­te­loos in dit helse gebeuren en weet ik niet goed in welke rich­ting de oplos­singen liggen... Intussen vindt de auteur - en anderen met hem - dat de katho­lie­ke bis­schop­pen (en andere chris­te­nen) zich misdragen door hun stil­zwij­gen. Op dat laatste zou ik iets af willen dingen.

Paus Fran­cis­cus

Paus Fran­cis­cus heeft inder­daad bij vele gelegen­he­den zich geuit als pleitbe­zor­ger voor de chris­te­nen in Syrië en Irak en gezegd dat zij zich mogen verde­digen tegen een aggressor. Of de oplos­sing bestaat in de leve­ring van wapens aan de chris­te­nen en de bood­schap: "Vecht het zelf maar uit", dat denk ik niet. Maar er moet wel iets gebeuren...
Een jaar gele­den heeft de paus 170 staten ge­schre­ven over het lot van de chris­te­nen en gevraagd om hulp voor de ver­volgde chris­te­nen. Zij wor­den uitgekotst door IS, door Koer­den en (andere) moslims. Chris­te­nen zijn op grote schaal ver­volgd en gedood of gevlucht uit de lan­den van het Midden-Oosten, zozeer dat we moeten vrezen dat er geen chris­te­nen over zullen blijven. Irak is groten­deels al geruisloos ontchris­te­lijkt. Over het lot van deze miljoenen mensen wordt weinig gemeld, laat staan dat er actie wordt ondernomen.

In de steek gelaten...

Het is logisch dat deze chris­te­nen zich in de steek gelaten voelen. Uitermate pijn­lijk is het tegen deze ach­ter­grond dat er door mi­gran­ten-organi­sa­ties als het Belgische Orbit scherpe kri­tiek werd geleverd op een actie waardoor 244 Syrische chris­te­nen wer­den gered uit Aleppo, een kri­tiek die niet werd gehoord toen de inzet andere, niet-chris­te­lijke groepen betrof en die ook geen reke­ning houdt met de machte­loze positie waarin juist deze groep ver­keert en de nood­si­tua­tie waaruit deze chris­te­nen zijn gered.

De Neder­landse bis­schop­pen

De Neder­landse bis­schop­pen hebben hier­voor afzon­der­lijk en ge­za­men­lijk ver­schil­lende malen aan­dacht gevraagd, onder meer door mede­wer­king aan een symposium dast de Syrisch Orthodoxe kerk in juni vorig jaar heeft gehou­den. 15 au­gus­tus is vorig jaar door de Bis­schop­pen uit­ge­roe­pen tot dag van gebed voor de ver­volgde chris­te­nen.

Het bisdom Haar­lem-Am­ster­dam heeft de Syrisch-Orthodoxe ge­meen­schap hulp aangebo­den en zowel mgr. Punt als ikzelf hebben bij ver­schil­lende gelegen­he­den ge­spro­ken over het geweld dat chris­te­nen wordt aan­ge­daan, bij­voor­beeld bij het bezoek van de Syrisch Orthodoxe Patriarch aan Neder­land en bij gelegen­heid van de Am­ster­damse Sacra­ments­pro­ces­sie waaraan de Syriërs deel­ne­men. Zeer regel­ma­tig wordt voor deze chris­te­nen uidrukke­lijk gebe­den. Mgr. Jozef Punt heeft deel­ge­no­men aan de her­den­king van pater Frans van der Lugt en de her­den­king van de Koptische mar­te­la­ren, en daar ge­spro­ken, ik was zelf bij de her­den­king van de Ethiopische mar­te­la­ren en heb daar opnieuw aan­dacht gevraagd voor het lot van de ver­volgde chris­te­nen. Op mijn web­si­te zijn de nodige uitingen na te lezen die ik bij ver­schil­lende gelegen­he­den heb gedaan om de ver­volgde chris­te­nen te steunen.

Ik ben er eigen­lijk van overtuigd dat ook de andere bis­schop­pen zich gere­geld hebben uit­ge­la­ten over het af­schu­we­lijke lot dat de chris­te­nen heeft getroffen. Som­mi­ge van deze bood­schappen heb ik zelf gelezen of gehoord, maar een opsom­ming laat ik achterwege, die zou zeker niet compleet zijn.

Kerk in nood

Ver­schil­lende bis­schop­pen waren op 27 maart aanwe­zig bij de door “Kerk in Nood” in de Am­ster­damse Sint Nicolaas­basi­liek geor­ga­ni­seerde her­den­king van de mar­te­la­ren van onze tijd, een avond die geheel gewijd was aan de ver­volgde chris­te­nen. “Kerk in Nood” is een organi­sa­tie van de katho­lie­ke Kerk die concrete hulp biedt aan de Kerk in nood en die dan ook in veel situaties in het mid­den-oosten een helpende hand probeert te bie­den. Ook op dit moment nog lopen er een gebedsactie en hulp­pro­gramma’s van deze organi­sa­tie.

Sant’ Egidio

Een andere bekende in­stel­ling van de katho­lie­ke kerk is de ge­meen­schapo van "Sant’ Egidio". Op de grote inter­na­tio­nale bij­een­komst “Peace is the future” die deze ge­meen­schap in Antwerpen in sep­tem­ber j.l. heeft gehou­den, werd uit­ge­breid aan­dacht besteed aan het lot van de chris­te­nen in het mid­den-oosten. Hoewel de hele inter­na­tio­nale wereld er ver­te­gen­woor­digd was, heb ik er (bijna) niets over gelezen in Neder­landse media. De stichter van Sant’ Egidio, Andrea Riccardi, heeft verchillende poli­tieke en humanitaire intiatieven geno­men voor de chris­te­nen in deze lan­den, waar­on­der ‘Save Aleppo’. Ook in de Am­ster­damse ge­meen­schap van Sant’ Egidio, die in de Mozes en Aäron­kerk aan het Waterloo­plein samen­komt voor gebed en hulp aan en vriend­schap met de armen, wordt in het gebed steeds gebe­den voor de ver­volgde chris­te­nen en heel bij­zon­der voor de twee ont­voerde bis­schop­pen van de Syrisch Orthodoxe kerk. Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan...

Hoe komt het?

Dit alles roept de vraag op: hoe komt het dat al deze humanitaire inzet, al deze oproepen, bespre­kingen, gebe­den, zo weinig weerklank vin­den? En dat er - als er dan concreet iets wordt gedaan voor chris­te­nen in nood - on­mid­del­lijk scherpe kri­tiek losbarst...?

Nogmaals: de onmacht die Abraham beth Arsan voelt kan ik heel goed plaatsen. En hoewel ik onze luxe positie in het rela­tief veilige Neder­land niet met de situatie van de chris­te­nen daar wil ver­ge­lij­ken: die onmacht voelen wij ook.

Terug