Arsacal
button
button
button


Stralend bij een slecht bericht; een priester als de pastoor van Ars

Pastoor Herman Schrama overleden

overweging_preek - gepubliceerd: dinsdag, 25 augustus 2015
De kist met het lichaam van pastoor Schrama voor de Uitvaart
De kist met het lichaam van pastoor Schrama voor de Uitvaart

Op dinsdag 25 augustus hebben we de uitvaartmis gevierd voor pastoor Herman Schrama, die op 19 augustus is overleden. Op 10 juli kreeg hij het bericht dat hij ongeeslijk ziek was, hij vertelde het met een stralend gezicht. Hij begon het boek over Theresia van Lisieux's laatste dagen "Ik ga het leven binnen", te lezen. Hij heeft het niet uitgekregen. Op 22 juli mocht ik hem het sacrament van de ziekenzalving geven, op 19 augustus is hij heengegaan. In vrede...

Mgr. J. van Burgsteden, mgr. M. de Groot, deken T. Cassee en vele anderen - ook veel priesters - waren aanwezig bij de uitvaart, waarmee ze tevens geestelijke steun kwamen bieden aan pastoor Henk Niesten die zijn goede huisgenoot moet missen. Na de uitvaart in de Apostelkerk in Beverwijk, werd pastoor Schrama in Heems­kerk op het kerkhof achter de St. Laurentius­kerk begraven.

Homilie

Emmaus­gangers

Broeders en zusters,

Het evangelie van vandaag,
die bekende passage van de Emmaüsgangers,
is bijzonder goed gekozen.
Ook pastoor Herman Schrama
is lange tijd op weg gegaan
van Jeruzalem naar Emmaüs,
om zo te zeggen;
min of meer in de stemming
van de twee leerlingen
die bedroefd en terneer­ge­sla­gen zijn
om het verlies van hun Heer
die aan het kruis gestorven was
en die het licht van de verrijzenis
nog niet kunnen ontwaren.

Innerlijke pijn

Ook Herman heeft vele jaren
moeten voortgaan
met de innerlijke pijn
van een zwakke mentale gezondheid,
waardoor hij al op 47 jarige leeftijd
buiten de gewone zielzorg kwam te staan.
Dat was niet gemakkelijk voor hem.

Hij kwam bij hem lopen

Maar net als bij de twee Emmaüsgangers
is de Heer bij hem komen lopen;
die heeft gesproken tot zijn hart,
heeft hem nieuw uitzicht, een nieuw leven geschonken.
Herman Schrama
mocht Gods aanwezigheid
en Gods hand in zijn leven
meer en meer gaan herkennen,
zeker allereerst in de viering van de heilige Eucha­ris­tie
zoals de Emmaüsgangers in het breken van het brood
en doordat hij - zoals de leerlingen -
zijn eigen Pinkster­feest mocht beleven,
de uitstorting van de heilige Geest.
Hij nam toe in kracht,
fysiek was hij eigenlijk al heel sterk,
geestelijk werd hij steeds sterker.

Twee aan twee

Daarbij was voor hem natuurlijk heel belangrijk
dat hij niet alleen liep,
dat er - zoals bij de Emmaüsgangers -
een andere leerling samen met hem ging:
hij kreeg gastvrijheid bij pastoor Henk Niesten;
zij spraken samen, zij baden samen,
zij herkenden de Heer bij het breken van het Brood,
en net als de Emmaüsgangers:
zij liepen samen als het ware terug naar Jeruzalem,
doordat zij vervuld van de vreugde om het evangelie
naar buiten gingen
om het nieuws van de verrezen Heer
te delen met anderen.
En zij leefden in de verwachting
van de komst van de heilige Geest,
want de kracht zou niet uit hemzelf komen,
die is een gave van de heilige Geest.

vuur

Wie vol is van de Geest van God
kijkt niet links en kijkt niet rechts,
hij laat zich niet ontmoedigen
wanneer hij alleen staat
en anderen mensen om hem heen
God en de kerk
lijken te vergeten.
Nee, hij gaat door met vertrouwen en vreugde
omdat er een vuur in hem brandt,
het vuur van de heilige Geest.
Dat vuur werkt aanstekelijk,
zoals paus Franciscus ons zegt
dat we meer mensen winnen
door aantrekkings­kracht
dan door proselytisme.

Laten we vandaag bijzonder bidden
dat ook met ons die Onbekende mee mag gaan
die ons de Schriften uitlegt
en die ons hart doet branden.
Laten we steeds weer Zijn gezel­schap zoeken
op onze levensweg,
zeker op die momenten, in die tijden
dat we als het ware tastend, door het duister
moeten voortgaan.

Dank

In die geest wil ik pastoor Henk Niesten
bijzonder danken
die met pastoor Herman Schrama
een flink stuk van diens aardse pelgrimstocht
heeft afgelegd.
Want dat waren deze jaren: een pelgrimstocht.
Niet alleen omdat jullie samen
veel op pad gingen, vaak op de fiets
en die tochten meestal wel
een godsdienstige bestemming of invulling kregen,
maar ook omdat die dagen en jaren
gedragen werden door een ritme van gebed:
getijden­ge­bed samen gebeden, de Mis,
aanbidding, bezinning,
Talita Kumi, Celebrate, Alpha,
verkondiging, missio­nair zijn,
enzovoorts.
Dank zij jou en Gods genade
heeft pastoor Herman Schrama
bijna een kwart eeuw lang
mooie, rijke priesterjaren gekend.

Pastoor van Ars en Kleine Theresia

Ik denk dat we pastoor Herman Schrama
hebben mogen leren kennen
als iemand die eenvoud en vreugde uitstraalde,
die al verraadden dat hij vervuld was
van die ene parel, die schat in de akker,
waar Jezus het in het evangelie over heeft.
Uiterlijk leek pastoor Schrama
wel wat op de pastoor van Ars;
innerlijk wilde hij ook graag op hem gaan lijken.
De eenvoud en bescheidenheid,
de dienst­baar­heid en nederigheid,
het preken met eenvoudige woorden,
de pastoor van Ars was daarin zijn grote voorbeeld.
Ook de kleine heilige Theresia van Lisieux,
haar leven en haar sterven
spraken hem bijzonder aan.
Die innerlijke vrijheid en vreugde,
de openheid waarmee Theresia
zo jong haar ziekte en dood op nam,
waren voor Herman Schrama een inspiratiebron.
Theresia vergeleek zich wel met een balletje
en Onze Lieve Heer met een kat, een poes.
Die kat mocht met dat balletje doen
wat Hij wilde.
Aan die overgave en dat vertrouwen
wilde pastoor Schrama zich graag spiegelen.

Dank aan God

We zijn vandaag daarom ook hier
om God voor zijn priesterlijk voorbeeld te danken,
ook te danken voor de vele mooie jaren.
Natuurlijk is het overlijden van Herman Schrama
voor pastoor Niesten, voor zijn familie
en vele anderen
een groot verlies;
daar zal nog best wel een traantje om worden gelaten;
de e-mail van pastoor Niesten
met een eerste aan­kon­di­ging van dit overlijden
was getekend:
“een o, zo dankbare Henk Niesten”.
Dat is toch de grondtoon van deze dag.
Deze jaren waren een geschenk, een genade-cadeau.
Dank U, Heer, daarvoor
en geef pastoor Niesten
en allen die met Herman Schrama verbonden zijn
de genade
om met kracht en vertrouwen
in diezelfde geest voort te gaan.

Stralend bij een slecht bericht

Ik heb nog nooit iemand gezien
die zo straalde als pastoor Herman Schrama
toen hij op 10 juli
het slechte bericht van de longarts
had gekregen.
Hij had de ervaring van de Emmaüsganger meegemaakt,
hij had al geleerd om door en langs het kruis
het licht van de verrijzenis en het eeuwig leven te zien.
Het bericht van de longarts
was meer dan het opleggen van een kruis,
meer dan een doodvonnis
het was een aan­kon­di­ging van Pasen:
Je mag naar huis,
naar het huis van de Vader,
je bereikt het doel
van je aardse pelgrimstocht.
Het is volbracht, voltooid, bekroond.

Naar huis

Ook pastoor Schrama moest langs het kruis,
vooral de laatste drie dagen waren zwaar,
maar het was een doorgang, een toegangspoort,
waarvan de pijn en moeiten niet opwogen
tegen die altijddurende, alles overtreffende
volheid van glorie.

We hopen dat hij daarboven
een beetje voor ons bidt,
voor Henk, zijn dierbare familie en vrienden, voor ons allen
opdat wij de pelgrimstocht van vertrouwen
mogen gaan,
de weg naar het Leven.
We hebben die voorspraak, die steun en kracht nodig
want we zijn maar zwakke, wankele mensen.
Daarom is er steeds die uit­no­di­ging
om andere mensen te zoeken die ons inspireren,
om God te zoeken opdat Hij ons bij kan staan,
om - als we verkeerde wegen inslaan -
steeds weer op te staan en terug te gaan...
naar de Vader.

En wij bidden:
Mogen hij rusten in vrede
en wonen in het licht van de Heer....

AMEN

Terug