Arsacal
button
button
button


Over kerk-zijn en over loslaten...

50 jarige Mariakerk van Heemskerk presenteert parochieboek

overweging_preek - gepubliceerd: zondag, 11 oktober 2015
misdienaars en priesters opgesteld voor de Mis, rchts de kraam met het nieuwe parochieboek
misdienaars en priesters opgesteld voor de Mis, rchts de kraam met het nieuwe parochieboek

Op de 28e zondag door het jaar op 11 oktober was ik in de Mariakerk in Heems­kerk die haar vijftigjarig bestaan vierde. Het was de afsluiting van een heel geslaagde feestperiode en ook deze ochtend waren zeer veel mensen gekomen om dit jubileum mee te vieren, een feestelijke Mis opge­luis­terd door het koor Intermezzo. Aan het einde van de viering werd het parochieboek "Levende stenen"ge­pre­sen­teerd, een mooi overzicht van en aandenken aan de activiteiten van vijftig jaar Mariakerk.

Deken Ton Cassee, die in Heems­kerk al achttien jaar de goede herder is, en kapelaan Mario Agius concelebreerden. De vice-voorzitter B.J. Rozestraten hield een gloedvol openingswoord en presenteerde het boek aan het einde van de H. Mis. De kerk was prachtig versierd met heel veel bloemen die door de tuinders uit de parochie gratis ter beschikking waren gesteld. De Feestelijke Eucha­ris­tie­viering was de laatste in een flinke reeks feestelijkheden die door een speciaal feestcomité waren georga­ni­seerd.

Homilie

Felicitatie

Broeders en zusters,
Allereerst spreek ik graag nog een keer
mijn hartelijke felicitaties uit
bij het vijftigjarig bestaan van deze kerk.

Niet zomaar een gebouw

Een kerk is niet zomaar een gebouw;
honderden mensen hebben de belangrijke, grote
stappen van hun leven hier gezet:
ze zijn er gedoopt, gevormd, getrouwd,
hebben hier hun dierbaren uitgeleide gedaan;
dit is een gebouw waaraan voor talloze mensen
dierbare herinneringen verbonden zijn,
herinneringen die gaan over de diepste
en meest waardevolle kern van hun leven,
over hun band met God,
over de zin van dit aardse bestaan
en hun eeuwige bestemming.
Geen wonder dat het meestal
een heel emotioneel gebeuren is
als een kerk gesloten moet worden.
De kerk is een deel van het dorp, van ons leven,
van onze geschiedenis.

Liever geen kerksluitingen

Ik zou willen dat er nooit
een kerk gesloten hoefde te worden,
dat er kerken moesten worden bij­ge­bouwd;
dat zou een teken zijn
van godsdienstzin onder de mensen,
van hun zoeken naar God
en naar verdieping, spiri­tua­li­teit,
naar diepere waarden,
naar geestelijke rijkdom.
Ik heb eigenlijk liever dat mensen
mooie kerken bouwen voor God
en huizen en scholen voor de armen,
dan dat ze fraaie villa’s bouwen voor zichzelf

Beschaving van het hart

Ik las laatst een interview
met de partijleider
van een van de grote partijen in ons land.
De man gaf aan
dat hij het heel normaal vond om te vloeken
en dat hij ook vond
dat je anderen moest kunnen beledigen.
Ook andere partijleiders vonden het gewoon om te vloeken,
zo stelde hij,
alleen probeerden zij zich een beetje in te houden
als zij in overleg waren
met de kleine christelijke partijen.

Moet dat nou?
Ne, ik bedoel niet dat inhouden,
maar dat vloeken.
Moet dat nou?

Daarentegen zou ik willen zeggen
dat het voor onze samenleving,
voor onze relaties met anderen
en voor onszelf
goed en uitermate belangrijk is
als ons leven gedragen wordt
door een beschaving van het hart,
door respect en een zekere eerbied,
door de beleving van diepere waarden,
zeker ook godsdienstige waarden,
doordat we proberen te leven
vanuit de liefde tot God
en de liefde tot de naaste
en oog hebben voor Gods geboden.

Want, zoals het evangelie ons vandaag probeert te zeggen,
daar begint het mee:
“Ge kent de geboden”.

Is religie geweld?

Vandaag de dag
associëren mensen religie vaak met geweld.
Door godsdiensten komt alleen maar oorlog,
zeggen ze.
Dat is natuurlijk typisch iets
wat mensen zeggen
die zelf nog nooit in een kerk zijn geweest.
Waar denken ze dat het in een kerk over gaat?
Dat de pastoor preekt
dat je er maar flink op los moet slaan of zo?
Maar van zo’n pastoor heb ik nog nooit gehoord.
Nee, de kerk en de pastoor - zeker de pastoor-deken hier -
nodigen ons uit
om liefdevol en geduldig te zijn,
verdraagzaam en hartelijk
en je naaste niet te vergeten.

Levende stenen

Vandaar ook
dat ik U van harte feliciteer met dit gebouw,
niet zozeer vanwege de stenen,
maar vanwege de levende stenen,
dat bent U zelf,
omdat dit een plaats is
waar een levende gemeen­schap samenkomt
om geïnspireerd te worden
door het evangelie van Jezus Christus,
om gesterkt te worden door de sacramenten
om steeds meer te kunnen leven
vanuit de kracht van de Geest,
om mensen te zijn met inhoud,
met geloof, hoop en liefde.

De rijke jongeman

We hoorden vandaag het evangelie
over een rijke jongeman.
Heel enthousiast
komt hij aanlopen,
werpt zich op de knieën
en roept uit:
“Goede meester, wat moet ik doen....”.
Jezus remt dat enthousiasme
een beetje af zo lijkt het wel:
doe eerst maar het gewone,
probeer eerst gewoon een goed mens te zijn
en onderhoud de geboden,
daarna kun je misschien iets extra’s,
iets bijzonders doen.
Dan wil die jonge man
wel meteen overschakelen
naar dat extra’s dat hij zou kunnen doen.
Maar dan gaat het mis,
Jezus heeft het over zijn geld en zijn goed
en daar heeft hij wel veel van
maar hij zit er ook aan vast,
hij kan dat niet loslaten,
hij durft zich niet te geven.
Zijn geld, zijn bezit wordt de molensteen
die hem naar beneden trekt.

Ik denk dat we daar allemaal
wel iets van kunnen herkennen.
en niet alleen de mensen
die het moeilijk vinden
om van hun geld geen afgod te maken.

Loslaten

We vinden het allemaal weleens moeilijk
om mensen en dingen los te laten.
Als je heel gelukkig getrouwd bent,
vind je het moeilijk om te denken
aan de dag dat die ander
er niet meer zal zijn
en het doet heel veel pijn
als die ander er niet meer is.
Je moet loslaten.
Alles in dit leven gaat voorbij....

Ook jonge mensen
moeten loslaten.
Als je van elkaar houdt,
is het natuurlijk van groot belang
elkaar heel goed te leren kennen,
veel te praten,
over van alles en nog wat,
over kleine, dagelijkse dingen
en over grote, meer belangrijke dingen;
maar dan moet je loslaten
dat je de toekomst helemaal in je hand wilt hebben;
uiteindelijk moet je kiezen,
als je voor elkaar kiest,
moet je ergens in het diepe springen,
je durven geven,
geen reserves inbouwen,
maar er echt voor gaan,
dat is een eis van de liefde,
want liefde vraagt trouw.
Daarom vindt de Kerk het huwelijk
toch iets anders dan samenwonen.

We willen onze zekerheden niet verliezen,
de toekomst in de hand hebben,
die veilig stellen.

Je toekomst veilig stellen?

Dat doet die jonge man in het evangelie:
hij bouwt een reserve in,
hij houdt een schat voor zichzelf,
waar niemand aan mag komen.
Maar dat is precies hét recept
voor de mislukking van zijn leven:
hij kiest niet echt,
hij kan niet loslaten,
hij doet de dingen altijd met een voorbehoud,
in zijn geval is dat:
mijn geld en goed,
daar mag je niet aankomen,
dat is zijn zekerheid
voor de toekomst.

Moeder, vader

Jezelf, je eigen dingen durven loslaten
Een kind is daar heel gevoelig voor.
Stel je voor dat een moeder
ergens in zich heeft
dat ze eigenlijk geen zin heeft in kinderen,
dat ze die ergens als een blokkade ziet
voor wat zij zelf had willen bereiken,
een sta-in-de-weg, een handenbinder.
Onbewust voelt een kind dat aan.
Als ze dat zou loslaten,
zou ze meer liefde kunnen geven.

Ik gaf het voorbeeld van een moeder
maar dat kan natuurlijk ook een vader zijn.

Of als een kind ervaart:
de liefde van mijn vader of moeder
is er zolang ik in hun plaatje pas,
in het plaatje dat zij hebben van mijn leven.
Ergens communiceert die ouder dan te weinig:
Jij mag er zijn, jij bent mijn veelge­liefde kind,
wat er ook gebeurt,
wie je ook bent,
wat er ook zal zijn.
Dat zegt God tegen ons,
ook als wij rare kronkelwegen gaan.
Dus zelfs als ouders het - misschien heel terecht -
niet eens zijn met de keuzes van hun kinderen,
is het heel belangrijk
dat zij die onvoorwaardelijke liefde
communiceren.

De kern

De kern van het leven is geven,
want de kern van het leven is liefde.
Liefde is geven, liefde is vertrouwen,
en liefde houdt op een gegeven moment
altijd in dat je een soort sprong waagt,
waarbij je jezelf in zekere zin loslaat
om je te geven.

Wanner ben je rijk?

Daarom kunnen we zelfs “rijk” zijn
in de zin van het evangelie van vandaag
als we het helemaal niet zo breed hebben,
want het gaat in feite om alles
wat we zo belangrijk hebben gemaakt
dat het ons tegenhoudt
om ons echt in liefde te geven.

Van harte proficiat
met Uw “gouden” kerk;
dat onze heilige Moeder Maria
aan wie deze kerk is toegewijd
altijd over U mag waken
en U zal zegenen
om levende stenen,
een levende kerk te kunnen zijn.
Amen

Terug