Arsacal
button
button
button


Vrijwilligers dragen de bedevaartplaats in Heiloo

Veranderingen in het Heiligdom O.L. Vrouw ter Nood

overweging_preek - gepubliceerd: vrijdag, 23 oktober 2015
vrijwilligers bijeen in het Julianaklooster
vrijwilligers bijeen in het Julianaklooster

Op vrijdag 23 oktober werd in het Diocesaan Centrum het Juliana­klooster in Heiloo de jaarlijkse vrij­wil­lig­ersdag gehouden: een zaal vol mensen die zich inzetten voor de bede­vaart­plaats.Zowel rector Beemster als ikzelf hebben aangegeven dat de vrij­wil­lig­ers onmisbaar zijn voor het heiligdom: zonder hen zou het niet gaan.

De avond begon om 17.00 uur met een welkom waarna de heilige Mis werd gevierd ter ere van O.L. Vrouw ter Nood. De lezingen waren van de dag (ev.: Lc. 12, 54-59) waarbij ik onderstaande homilie (min of meer) heb gehouden. Daarna heb ik de plannen toegelicht die de komende maanden verwezenlijkt gaan worden: voor de zusters wordt de voormalige kosterswoning verbouwd, het huis van de rector is verkocht en de rector zal in het Juliana­klooster gaan wonen, waar ook priester Jeroen de Wit vanaf februari bij zal komen om zorg te dragen voor de seminarie­ge­meen­schap naast zijn studie en pastorale taak in de parochie. De seminaristen zullen vanaf het tweede semester in Heiloo komen wonen; de Tiltenberg blijft in gebruik voor seminarie-colleges en voor het Bo­ni­fa­tius-instituut, daarnaast komen er kantoren van het bisdom.
Rector vertelde wat er allemaal in het heiligdom gebeurde in het afgelopen jaar: de kapeldagen voor eerste communicantjes, dagen voor vormelingen, retraites, tienerkamp, maandelijkse gezinsdagen, bezinnings- en studiedagen voor priesters, diakens, pastoraal werkers en catechisten en nog veel meer... Kortom het is een centrum van pastorale en missio­naire ac­ti­vi­teiten.
Twee vrij­wil­lig­ers werden bijzonder geëerd: zij hadden de grote kapel van Heiloo geschilderd. Daar zijn ook nieuwe biecht­stoelen (met het oog op het jaar van de barm­har­tig­heid!), kruiswegstaties en een orgel gekomen. Ver­schil­lende res­tau­ra­tie­werk­zaam­heden staan nog voor de deur, daarvoor heeft het heiligdom nog wel financiële hulp nodig!

Het was een gezellige en geanimeerde bijeenkomst die met een heerlijk warm en koud buffet werd afgesloten.

Wie er nu veel zin in krijgt: het heiligdom kan altijd nieuwe vrij­wil­lig­ers gebruiken!

Homilie

vergankelijk....

Eerst maar even een paar woorden over het evangelie.
Als U loopt door het prachtige bede­vaartspark,
is zo’ n wandeling al een meditatie
We zien daar om ons heen al
dat alles vergankelijk is:
zeker nu in de herfst worden we gewaar
dat de natuur sterft,
alles gaat voorbij
en binnenkort
zal onze bijzondere aandacht
weer worden gevraagd
voor alle overleden gelovigen op Allerzielen
en voor degenen die ons zijn voorgegaan
en de glorie van de hemel delen
op Aller­heiligen.
Het bede­vaartspark
verbindt ons zo al met God, met Maria
en met de eeuwigheid.
Het is mooi om daar te zijn en te werken
en we danken alle mensen
die dat park zo mooi bijhouden.

Te veel belang aan gehecht?

We zien dat vergankelijke ook ons heen,
naarmate we zelf ouder worden:
mensen om ons heen worden ouder,
soms afhankelijk, ziek,
we moeten afscheid nemen van dierbare mensen.
En allerlei dingen waar we aan gehecht waren,
die we mooi en bijzonder vonden toen we ze kregen,
verliezen hun glans op een gegeven moment,
ze verslijten, worden onbruikbaar, gaan kapot.
Zo zien we dus voortdurend
dat alles hier op aarde voorbijgaand is,
dat niets blijvend is
en dat we ons nergens aan vast kunnen klampen.
En toch merken we
dat bepaalde dingen voor ons belangrijk zijn,
dat we er gemakkelijk aan gehecht kunnen raken,
soms een beetje terecht,
soms ook voelen we aan dat dat
eigenlijk nergens op slaat.
Want er zijn dierbare mensen bij
met wie we in liefde ver­bonden zijn,
maar soms gebeurt het ook
dat we aan dingen en mensen
een belang toekennen,
dat er eigenlijk niet is.
Is die mooie auto of die voetbalwedstrijd,
die positie of die erkenning
of ons eigen gelijk
werkelijk zo belangrijk
dat we dat voor moeten laten gaan
op goede verhoudingen met anderen,
dat we ons daaraan vast moeten klampen?
Rationeel, logisch weten we eigenlijk wel,
dat we de goede prioriteiten moeten stellen,
maar in de praktijk
is het niet altijd zo gemakkelijk
ons los te maken
van het belang dat we toekennen
aan ons eigen gelijk,
aan onze eer en positie
of aan vergankelijke aardse dingen.

Hun positie, hun eer...

Jezus wijst daarop vandaag in het evangelie.
Hij verwijt de Farizeeën en hier heel de menigte
dat zij de tekenen van de tijd niet verstaan.
Als zij de werken van Jezus zien,
de wonderen die Hij doet
en Zijn woorden horen,
dan kan eigenlijk de conclusie niet anders zijn
dan dat het Rijk Gods gekomen is
en Hij de langverwachte Messias is.
Maar velen zijn gehecht aan hun eigen positie,
aan hun eigen leven, hun eigen inzichten
aan hun eigen verwachtingen en patronen,
zij willen niet gestoord worden
en zij zullen die patronen niet verlaten
om Jezus te volgen.
Ze zien de wonderen die Jezus doet,
de tekenen van God,
ze horen Zijn woorden
en ze zijn heel knap, goed onderlegde mensen,
maar ze kunnen het, zij willen het niet overgeven.
Uit­ein­de­lijk zal Jezus geheel alleen
aan het kruis sterven.

Waarom trekken ze de conclusies niet?
Waarom stappen ze niet over hun eigen schaduw heen?
En waarom handelen ze niet
naar wat ze rationeel en logisch
eigenlijk wel kunnen begrijpen?

De tegenpartij

Jezus wijst de menigte, die hem nu wel volgt
maar hem tenslotte af zal wijzen,
er op dat er nu nog tijd is voor hen,
nu ze nog op weg zijn,
nu hun levens­reis nog voortgaat:
nu, nu kunnen ze nog een nieuw begin maken.
nu moeten ze zich bevrijden van de tegenpartij!

Wie of wat is die tegenpartij voor ons?
Waarvan zouden wij ons nog moeten bevrijden?
We weten dat de Heer ons uitnodigt
om Hem met heel ons hart te volgen.
Wat kunnen we niet geven?
Wat houdt ons tegen om ons
met een ander te verzoenen?
Laten we kiezen voor wat echt belangrijk is:
God en de liefde,
veel meer is eigenlijk niet nodig.

Dat heeft Maria ons voorgedaan:
zij liet haar eigen plannen los
toen God dat haar liet vragen,
zij heeft gekozen
en werd de Moeder van God.

Bedankt!

Ik wil U allen vandaag heel hartelijk bedanken
dat U zich hier inzet als vrij­wil­lig­er
voor dit mooie heiligdom.
U doet Uw werk “pro Deo”
dat wil zeggen: voor God
vanuit Uw geloof
en Uw vertrouwen in Maria.
Moge Onze Lieve Vrouw ter Nood
U allen zegenen
en U al het goede vergelden
dat U voor haar hebt gedaan.
Amen.

Terug